บทที่ 4

เมื่อเห็นเจตนาดีของหลินยวนถูกเฉียวเนี่ยนตอกกลับ หลินเย่ว์ก็เก็บความรู้สึกผิดในใจกลับทันที เอ่ยเสียงเย็นชาว่า “เจ้าไม่ต้องมาทําตัวเช่นนี้เลย ร่างกายบาดเจ็บทําไมไม่บอกตั้งแต่แรก! ไม่มีปากเหรอ?

ถ้านางพูดก่อนหน้านี้ เขาจะไปโรงหมอหลวงเพื่อขอยามาให้นางอย่างแน่นอน!

“เมื่อครู่อยากบอกอยู่ แต่ท่านโหวน้อยไม่ให้โอกาส” เฉียวเนี่ยนพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ในที่สุดก็ดึงมือทั้งสองกลับมาจากมือของฮูหยินหลิน

ดวงตาของหลินเย่ว์มืดหม่นลง นางกลับจวนไปแล้ว ยังไม่ยอมเรียกเขาว่าพี่ใหญ่อีก

ความโกรธในใจไม่ลดลง เขาตะคอกเสียงต่ำว่า “ข้าก็อยากถามเหมือนกัน ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นคุณหนูสูงศักดิ์ของจวนโหวของข้า ตั้งแต่เด็กก็ฝึกวรยุทธ์กับอาจารย์วรยุทธ์ของจวนนี้ ในกรมซักล้างนั้นมียอดฝีมือคนไหนกันแน่ที่ทําร้ายเจ้าได้ถึงเพียงนี้?”

คําพูดเพียงประโยคเดียวทําให้เฉียวเนี่ยนใจหายวาบ

นางหลุบตาลงดึงแขนเสื้อลง น้ำเสียงอ่อนโยนกลับแฝงไว้ด้วยความหนาวเหน็บที่ทําให้คนตัวสั่นเทิ้ม

“ตอนแรกก็เคยต่อต้าน เหมือนที่ท่านโหวน้อยกล่าวไว้ นางบ่าวในวังเหล่านั้นล้วนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้าจริงๆ แต่พวกนางสู้ข้าไม่ได้ก็จะใช้เล่ห์เหลี่ยมในที่มืด! อย่างเช่นตอนที่ข้าหลับอยู่ เทน้ำเย็นลงในกะละมังบนเตียงของข้า เวลากินข้าวคนอื่นตักซุป แต่ตักน้ำซาวข้าวให้ข้า โยนเสื้อผ้าที่ข้าซักเสร็จอย่างยากลําบากเข้าไปในห้องส้วม หรือผลักเสื้อผ้าที่ควรจะซักของพวกเขามาให้ข้า”

เมื่อพูดถึงตรงนี้ นางก็เงยหน้าขึ้นมองหลินเย่ว์ สายตาที่เย็นชาไม่มีอารมณ์ใดๆ แต่กลับทําให้มือของหลินเย่ว์สั่นอย่างอดไม่ได้

“ข้าเคยขอความช่วยเหลือจากนางกำนัลที่เป็นผู้ดูแล แต่ที่ได้รับนอกจากการเฆี่ยนตีครั้งหนึ่งแล้วก็ไม่มีอย่างอื่นอีก ดังนั้นต่อมาข้าจึงค่อย ๆ ไม่ขัดขืนแล้ว เตียงเปียกข้าก็นอนบนพื้น ในข้าวมีน้ำซาวข้าวข้าก็ยังกินได้เหมือนเดิม มีอยู่ครั้งหนึ่งที่นางลงมือหนักจนเกือบตีข้าตาย คงเพราะเกรงใจจวนโหว หลังจากนั้นก็ไม่ลงมือหนักเหมือนเมื่อก่อนแล้ว”

เมื่อเห็นสายตาที่ไม่เชื่อของหลินเย่ว์ มุมปากของเฉียวเนี่ยนก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะเย้ย “ดังนั้น ท่านโหวน้อยจึงคิดว่าข้าจงใจทนทุกข์ทรมานจากสิ่งเหล่านั้น เพื่อแลกกับความรู้สึกผิดและความเสียใจของพวกท่านเหรอ?”

“อย่าโง่ไปหน่อยเลย ข้าจะยังไม่รู้จักตัวตนของข้าได้อย่างไร? พวกท่านอาจจะรู้สึกผิด แต่จะไม่เสียใจภายหลังเด็ดขาด ได้ยินมาถึงตอนนี้ คงรู้สึกโชคดีที่คนที่ถูกลงโทษให้ไปกรมซักล้างในตอนนั้นคือข้า ไม่ใช่หลินยวน ใช่ไหม?”

เมื่อเห็นคําถามในดวงตาของเฉียวเนี่ยน หลินเย่ว์ก็รู้สึกว่ามีมือข้างหนึ่งกําลังฉีกหัวใจของเขาอย่างรุนแรง

แต่เขาไม่สามารถโต้แย้งได้แม้แต่คําเดียว

“เนี่ยนเนี่ยน ไม่ต้องพูดแล้ว” ฮูหยินหลินกุมหน้าอก ร้องไห้จนหายใจติดขัดเล็กน้อย “แม่ไม่ดีเอง แม่ทําผิดต่อเจ้า”

“ฮูหยินไม่ได้ทําผิดต่อข้า” น้ำเสียงของเฉียวเนี่ยนยังคงอ่อนโยนเหมือนเดิม ฟังดูอ่อนโยนมาก

แต่ความอ่อนโยนนี้แตกต่างจากหลินยวนอย่างสิ้นเชิง

ความอ่อนโยนของหลินยวน ทําให้คนรู้สึกปวดใจ ทําให้คนรู้สึกสบายใจ

แต่สิ่งที่เฉียวเนี่ยนพูดกลับเหมือนดาบอ่อนเล่มหนึ่ง ทุกคําทุกประโยคล้วนกรีดเลือดคนให้ไหลนอง

“ฮูหยินเลี้ยงดูข้ามาสิบห้าปี มีบุญคุณเลี้ยงดู ข้าทําอะไรก็สมควรแล้ว”

“แต่เจ้ามีความคับข้องใจในใจ!” หลินเย่ว์พูดอีกครั้ง ความเจ็บปวดในใจที่ถูกฉีกขาดทําให้เขาหงุดหงิดอย่างอธิบายไม่ได้

เขาเหมือนมองเฉียวเนี่ยนทะลุปรุโปร่ง หัวเราะเสียงเย็นชาว่า “สิ่งที่เจ้าทําอยู่ตอนนี้ล้วนเป็นเจตนา จงใจเย็นชาห่างเหินกับพวกเรา จงใจล้มต่อหน้าแม่ เจ้าใช้กลอุบายนี้ต่อหน้าเซียวเหิงใช่ไหม? ทําให้เขาปวดใจจึงนั่งรถม้าของเขากลับมา! หลินเนี่ยน เจ้าลองคิดดูนะ เซียวเหิงไม่ใช่คู่หมั้นของเจ้าตั้งนานแล้ว ตอนนี้เขาเป็นคู่หมั้นของยวนเอ๋อร์ พวกเขากําลังจะแต่งงานกันแล้ว!”

เมื่อเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธของหลินเย่ว์ เฉียวเนี่ยนก็อดถอนหายใจไม่ได้ เขาเป็นพี่ชายของนางมาสิบห้าปีแล้ว และทุกคําพูดของหลินเย่ว์ก็แทงใจนางอย่างแม่นยํา