ตอนที่ 22

คิดถึงตรงนี้ เสิ่นหยวนไป๋ก็โบกมืออย่างจนปัญญา “อาเซิ่ง ไปเถอะ”

“ขอรับ นายท่าน”

คนขับรถม้ากระโดดขึ้นรถม้าอย่างอ่อนช้อย แล้วบังคับม้าออกไป

เสิ่นหยวนไป๋ค่อย ๆ เอนกายพิงรถ ในดวงตาซึ่งเดิมทีเยือกเย็นกลับเต็มไปด้วยความอำมหิต คิ้วขมวดแน่น

เขามักจะรู้สึกเหมือนว่าวันนี้เขาได้พลาดบางสิ่งที่ยอดเยี่ยมไป

วันเวลาของทารกน้อยกินกินดื่มดื่มก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว

ภายใต้การดูแลอย่างเอาใจใส่จากคนทั้งครอบครัว เฉียวเจียวเจียวค่อย ๆ เงยหน้าและพลิกตัวเป็น เมื่อโตได้อายุสี่เดือน ก็โก่งตูดอยากนั่งตลอดทั้งวัน

เวลาล่วงเลยมาถึงเดือนสิบสอง เฉียวเจียวเจียวได้เผชิญกับเทศกาลตรุษจีนเป็นครั้งแรกที่นางอยู่บนโลกใบนี้

เฉียวจงกั๋วมองเฉียวเจียวเจียวเป็นแก้วตาดวงใจ ยามพักผ่อนอุ้มนางตลอดเวลาทำใจปล่อยมือไม่ลง…