บทที่ 102 เสื้อผ้าขาดๆ 1

เฟิ่งชิงหัวอ้าปากเตรียมจะกล่าวบางอย่าง แต่เมื่อสบตาเข้ากับสายตาที่ลึกซึ้งราวมหาสมุทรของเขา นางก็กลืนคำพูดทุกอย่างกลับลงไป ได้แต่กล่าวตอบรับอย่างอ้ำอึ้งไม่กี่ประโยค

เพิ่งจะกล่าวจบ หลิวหยิ่งก็หอบชุดเข้ามา เฟิ่งชิงหัวเมื่อเห็นชุดสีเทาเช่นนั้นก็ขมวดคิ้วขึ้นมาแล้วมองจ้านเป่ยเซียวอย่างไม่สบอารมณ์

ทันใดนั้นก็ได้ยินหลิวหยิ่งกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “พระชายา นี่คือชุดที่ตั้งใจเตรียมมาให้พระชายาขอรับ”

เฟิ่งชิงหัวอดไม่ได้ที่จะกล่าวว่า “ให้ข้าแต่งกายเป็นชายยังไม่พอ ยังให้ข้าแต่งชุดน่าเกลียดขนาดนี้อีก รสนิยมของพวกท่านไม่ได้เรื่องเอาเสียเลย”

หลิวหยิ่งก้มหน้ามองพื้น ไม่กล้าสบตากับใคร เพื่อควบคุมอารมณ์ของตัวเองเอาไว้

เจ้านายทะเลาะกัน คนเป็นบ่าวอย่างเขาไม่อยากเอาตัวเข้าไปข้องเกี่ยวด้วย

หลิวหยิ่งคงพยายามลืมความจริงที่ว่า นี่คือความคิดที่เขาเป็นคนเสนอออกมาเอง

เฟิ่งชิงหัวรับเสื้อผ้าสีเทาชุดนั้นมา จากนั้นจะพลิกดูชุดจึงเห็นว่ามีผ้าสีเข้มปะอยู่อย่างเห็นเด่นชัด แสดงว่านี้เป็นเพียงเสื้อขาดๆ ชุดหนึ่งเท่านั้น

เฟิ่งชิงหัวถลึงตา จากนั้นจึงหันไปทางจ้านเป่ยเซียว “ทำไมท่านไม่เอาชุดขอทานมาให้ข้าเลยล่ะ ท่านใช้ให้ข้าไปทำงาน อย่างน้อยๆ ก็ควรหาเสื้อผ้าดีๆ มาให้ข้าสักชิ้นนะ คำโบราณว่าเอาไว้ว่าคนอาศัยเสื้อผ้า ม้าอาศัยอาน เสื้อผ้าเป็นความประทับใจแรกระหว่างมนุษย์ด้วยกัน”

สายตาของเฟิ่งชิงหัวกำลังส่งสาส์นว่า “ท่านกำลังแกล้งข้าอยู่”

จ้านเป่ยเซียววางถ้วยน้ำชาลง แล้วกล่าวเรียบๆ ว่า “ไปลองดูสิ”

เฟิ่งชิงหัวไปลองอย่างไม่เต็มใจ หลังจากเดินออกไปได้สักพัก จ้านเป่ยเซียวที่กำลังกวาดตามองไปรอบๆ ก็หยุดชะงัก

ผู้ชายตรงหน้างดงามราวภาพวาด ริมฝีปากแดงตัดกับฟันขาวสะอาด ท่าทางของเขาสง่างามสะอาดสะอ้าน ดวงตาคู่นั้นยังปรากฏความไม่พอใจจ้องมาที่ตน

มือของจ้านเป่ยเซียวที่วางอยู่บนต้นขายกขึ้น เขาเหล่ตาเล็กน้อยก่อนจะกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ยังขาดอะไรบางอย่าง”