บทที่ 108 ไม่ยอมกลับจวน

“มีใครรู้จักของชิ้นนี้บ้างหรือไม่” สายตาของเฟิ่งชิงหัวมองไปที่ทุกคนที่อยู่ในที่นั้น

หนึ่งในห้าคนนั้นมีคนคนหนึ่งที่สีหน้าเปลี่ยนแปลงไป แม้ว่าจะสามารถกลบเกลื่อนได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็ไม่พ้นสายตาของเฟิ่งชิงหัว

“ดูท่าทางแล้ว ของชิ้นนี้ ในบรรดาของพวกท่านน่าจะเคยมีผู้พบเห็นมาบ้างใช่หรือไม่ เช่นนั้นน่าจะรู้จักเจ้าของของมันกระมัง ทำไมรึ ตั้งใจจะปิดบังอย่างนั้นหรือ”

“ก็แค่แหวนนิ้วโป้งหยกก็เท่านั้นเอง มีของคล้ายกันตั้งมาก ไม่เห็นน่าแปลกตรงไหน” เจียงทาวกล่าวด้วยน้ำเสียงดูถูก

สิ้นเสียง ตรงหน้าของเขาก็ปรากฏแหวนนิ้วโป้งหยกขึ้น แถมยังมีกลิ่นเหม็นคาวลอยคลุ้งออกมาเข้าจมูก

“แหวะ” เจียงทาวที่เพิ่งจะอาเจียนออกไปเมื่อครู่นี้นั้นวิ่งไปที่กำแพงเพื่ออาเจียนอีกครั้ง

เฟิ่งชิงหัวชูแหวนนิ้วโป้งนั้นไปตรงหน้าทุกคน ทุกคนต่างพากันกลั้นหายใจหรือไม่ก็เอาแขนเสื้อขึ้นมาปิดจมูกเอาไว้พลางส่ายหน้า

“ในเมื่อไม่มีใครรู้จัก บางทีแหวนอันนี้อาจจะไม่มีความข้องเกี่ยวกับคดีนี้ก็ได้ แต่ดีร้ายอย่างไรก็เป็นของที่มีค่าสูงมากชิ้นหนึ่ง อย่างนั้นข้าจะเป็นคนเก็บเอาไว้เอง” เฟิ่งชิงหัวสบัดมือ แล้วแกล้งตั้งท่าจะเอาแหวนนิ้วโป้งอันนั้นเก็บเข้าหน้าอกเสื้อ

ริมฝีปากของเหยียนหรูชิงกระตุก ตอนแรกเขาตั้งใจจะพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายเขากลับไม่เอ่ยอะไรออกมา

เฟิ่งชิงหัวก้าวไปข้างหน้าพลางถือเข็มเงินเอาไว้พร้อมด้าย จากนั้นทุกคนจึงเห็นเข็มเงินเคลื่อนที่จากซ้ายมือไปขวามืออย่างรวมเร็วคล่องแคล่ว ไม่นานนัก บาดแผนที่ถูกแทงเป็นรูเล็กๆก็ถูกเย็บอย่างเรียบร้อย จากนั้นจึงกำจัดคราบเลือดที่อยู่รอบด้านจนไม่เหลือคราบอีก

คนที่เห็นวิธีการลงมือของเขาเช่นนี้ ไม่มีใครกล้าดูถูกเขาอีกเลย

แม้แต่เด็กรับใช้ของจ้านถิงเฟิง น้ำเสียงจองหองของเขายังเต็มไปด้วยความระมัดระวัง “ตอนนี้พวกเราไปกันได้หรือยังขอรับ”

เฟิ่งชิงหัวยิ้มแล้วมองไปที่เขา “ไปที่ไหนหรือ หรือว่าทุกคนอาศัยอยู่ที่นี่ ไม่กลัวหรือว่ากลางดึกจะมีคนมาเคาะประตูหน้าต่างของพวกท่าน โดยเฉพาะผู้ร้ายที่ลงมือทำเรื่องนี้”

เฟิ่งชิงหัวกล่าวเช่นนี้ ทุกคนต่างรู้สึกหนาวสันหลังราวกับรู้สึกว่ามีฝ่ามือลูบที่แผ่นหลังของพวกเขาอย่างแผ่วเบา ทำให้พวกเขารู้สึกหนาวสะท้าน

“พอแล้ว! พวกเจ้าจะเอายังไงกันแน่” ในที่สุดฮูหยินเฉิงเซี่ยงก็ควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ไหวจนตะโกนออกมา

เฟิ่งชิงหัวยิ้มพลางกล่าวว่า “ง่ายมาก ตอนนี้ต้องการความร่วมมือของทุกคนเพื่อหาตัวคนร้ายให้ได้ภายในเร็ววันมากที่สุด ตอนนี้พวกท่านอย่าเพิ่งกลับไปที่ห้องพักของตนเองชั่วคราว รอให้ใต้เท้าสืบค้นเรียบร้อยก่อนว่าไม่มีของต้องสงสัยแล้วค่อยไปเก็บของเพื่อย้ายมาพักอยู่ที่เรือนตะวันออกชั่วคราว นอกจากนั้น……”

เฟิ่งชิงหัวเอียงคอ แล้วหันไปยิ้มให้ทุกคนอย่างมีเลศนัย รอยยิ้มนั้นดูแล้วน่าทรมานใจเป็นอย่างยิ่ง

ตอนนั้นทุกคนต่างเกิดความคิดเหมือนกันว่า : พูดมาตั้งนาน ทำไมถึงรู้สึกว่าคนร้ายคือเจ้าเองนั่นแหละ

“เอาล่ะ ตอนนี้ทุกคนนั่งลงก่อน บนโต๊ะมีกระดาษกับพู่กัน ทุกท่านได้โปรดเขียนเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นหลังจากที่ทุกท่านขึ้นมาบนเขาแล้วโดยละเอียด หลังจากนั้นพวกเราจะนำมาเปรียบเทียบกันเพื่อดูว่าใครกันที่โกหก” เฟิ่งชิงหัวพาทุกคนไปที่ห้องโถงใหญ่ แต่ละคนนั่งประจำโต๊ะ ห้ามส่งสายตามองกันและกัน โดยมีใต้เท้าเหยียนเป็นคนคอยตรวจสอบ

ส่วนเฟิ่งชิงหัวนั้นก็พาเจ้าพนักงานไปค้นห้องพักของแต่ละตระกูล ผ่านไปราวๆ สองชั่วยาวจึงกลับมา

เวลานี้ดวงดารากระจ่างฟ้า จันทราสว่างลอยอยู่กลางนภาส่องแสงเย็นๆ ลงมาสาดส่องภูเขาด้านหลังวัดแห่งนี้

ส่วนคำให้การนั้นก็คืบหน้าไปค่อนข้างมากแล้ว เหยียนหรูชิงกำลังทยอยอ่านของแต่ละคน ส่วนบรรดาผู้ต้องสงสัยแต่ละคนล้วนที่มีสีหน้าเหนื่อยล้าต่างพยายามถ่างตาเอาไว้ด้วยความง่วงที่แทบทนไม่ไหว

เฟิ่งชิงหัวเตรียมจะกล่าวบางอย่าง ทว่ากลับได้ยินพนักงานวิ่งเข้ามารายงานเสียงดังว่า “ใต้เท้า ท่านอ๋องเจ็ดมาที่นี่ขอรับ”

สีหน้าของเหยียนหรูชิงชะงักและกำลังเตรียมจะลุกขึ้นเพื่อไปต้อนรับ ทว่าจ้านเป่ยเซียวกลับพาหลิวหยิ่งและลูกน้องเดินมาหยุดรออยู่ที่ด้านนอกห้องโถงแล้วด้วยท่าทางมีอำนาจจนไม่มีใครกล้ามองตรงๆ