บทที่ 113 ตาบอดด้านมาตรฐานความงาม

สายตาสองคู่ประสานกัน เฟิ่งชิงหัวมือข้างหนึ่งพับไว้ด้านหน้าลำตัว ส่วนอีกข้างโอบรัดแขนอันแข็งแกร่งของชายหนุ่มไว้

เห็นได้ชัดว่าชายหนุ่มเพิ่งอาบน้ำเสร็จ บนร่างกายยังมีกลิ่นของต้นสนและไม้ไผ่ฟุ้งกระจายออกมา

ล้อเก้าอี้รถเข็นเคลื่อนไป ตรงไปที่ด้านหลังหน้าของฉากกลั้น

เสียง “พับ” ดังขึ้น จ้านเป่ยเซียวจับเฟิ่งชิงหัวโยนลงไปในอ่างอาบน้ำ

อ่างอาบน้ำมีขนาดใหญ่ เฟิ่งชิงหัวจมลงไปในน้ำ และโผล่หัวออกมาอย่างรวดเร็ว ความเย้ายวนใจเมื่อครู่นี้หายไปอย่างไร้ร่องรอย นางชี้ไปที่จ้านเป่ยเซียวด้วยความโกรธ “เจ้า!”

เฟิ่งชิงหัวในเวลานี้เปีบกปอนไปทั่วร่าง ภายใต้ชุดสีขาวเผยให้เห็นสีชมพูแดงลาง ๆ หน้ากากได้จมลงไปในน้ำก่อนแล้ว ใบหน้าที่เปียกโชกด้วยน้ำอุ่นนั้นดูงดงามและบอบบาง ริมฝีปากบางและดวงตากลมโตก็ยิ่งเสริมให้ดูมีเสน่ห์มากขึ้น

จ้านเป่ยเซียวไม่สนใจความโกรธของนาง พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “อาบให้สะอาด แช่น้ำให้นานหน่อย ล้างกลิ่นคาว”

พูดจบ ชายหนุ่มก็ถอยออกมา เหลือแค่เพียงเฟิ่งชิงหัวผู้เดียวที่แช่อยู่ในอ่างอาบน้ำ บนใบหน้าแสดงถึงความโมโหจนหน้าเขียว นิ้วที่เหยียดอยู่กลางอากาศถูกกำเข้ามาทีละนิด โค้งงอเข้ามา จนท้ายที่สุดก็กลายเป็นกปั้นทุบลงไปบนผิวน้ำอย่างรุนแรง น้ำที่สาดกระเซ็นออกมา เปียกปอนบนพื้นเล็กน้อย

แช่ก็แช่!

เฟิ่งชิงหัวนั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำอย่างเกรี้ยวกราด มองให้กลีบกุหลาบที่ลอยอยู่เหนือน้ำให้กลายเป็นจ้านเป่ยเซียว แล้วฉีกมันเป็นชิ้น ๆ

ในตอนนี้นางรู้แล้วว่าเหตุใดผู้ชายคนนี้ถึงเป็นบ้าขึ้นมาโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย เพราะกลิ่นเลือดบนตัวของนางไปกระตุ้นผู้ที่สูงส่งและและเป็นโรครักสะอาดอยู่มาตลอด ดังนั้นเขาฉีกเสื้อผ้าของและโยนนางลงไปในอ่างแทน

แต่แค่พูดตรง ๆ ไม่ได้หรืออย่างไร?

ช่างน่าเสียดายกับปากที่สวยงามถึงเพียงนั้นเสียจริง

ไม่รู้เลยจริง ๆ ว่าคนประเภทที่อารมณ์ร้ายทั้งยังเรื่องมากเช่นนี้ จะมีใครรับได้กัน ใช้ชีวิตอยู่กับเขาไม่ต่างกับถูกจำคุก โชคยังดีที่ตนไม่ได้ชอบเขา ไม่เช่นนั้นมันคงจะเป็นบทละครน้ำเน่าแห่งโลกมนุษย์ทีเดียว

ในขณะที่เฟิ่งชิงหัวบ่นเรื่องจ้านเป่ยเซียวอย่างบ้าคลั่งอยู่ในใจก็คิดเกี่ยวกับคดีไปด้วย เวลาหนึ่งชั่วยามก็ผ่านไปโดยไม่รู้ตัว จนกระทั่งอุณหภูมิของน้ำเย็นลงจึงได้รู้สึกตัวขึ้นมา มองดูที่นิ้วมือต่างก็ย่นไปจนหมดเสียแล้ว

เฟิ่งชิงหัวกำลังเตรียมที่จะยืนขึ้น จึงได้ค้นพบปัญหาที่สำคัญมากอย่างหนึ่ง เมื่อครู่ที่นางถูกโยนเข้ามานั้น ดูเหมือนว่า... จะไม่มี... เสื้อผ้าที่สามารถเปลี่ยนได้

เฟิ่งชิงหัวชำเลืองมองเสื้อผ้าเปียกของนางเมื่อตอนที่ถูกโยนลงบนมา จากนั้นก็มองไปยังบานพับ

ลองเอ่ยปากเรียกเสียงเบา “ท่านอ๋อง? ท่านหลับหรือยัง?”