บทที่ 118 เจียงเทาตาย

จ้านเป่ยเซียวมองเฟิ่งชิงหัวด้วยสายตาเย็นชา สายตานั้นราวกับกำลังพูดว่า อยากตายหรือ?

รังสีความเย็นชาในร่างกายของเขาแรงเป็นพิเศษ กระจายไปยังคนรอบข้าง เจียงหยูหวันและเจียงเทาที่อยู่ใกล้ที่สุด ทั้งสองคนต่างตกใจจนตัวสั่น

“มะ ไม่ ไม่เช่นนั้น ละ ลง ลงคะแนนที่ข้าเถอะ” เจียงเทาพูดออกมาด้วยความระมัดระวัง

เฟิ่งชิงหัวรี่ตาพูด “เจียงเทา เช่นนั้นเจ้ายอมรับว่าเจ้าคือมนุษย์หมาป่าหรือ?”

เจียงเทารีบตอบกลับ “ข้าไม่ใช่”

“ท่านอ๋อง ขอมีจิตวิญญาณของเกมสักนิดเถอะ ชัยชนะหรือความพ่ายแพ้เป็นเรื่องธรรมดาของทหาร เรื่องแค่นี้ไม่ถึงกับแพ้ไม่ได้หรอกใช่หรือไม่?” เฟิ่งชิงหัวหันไปยิ้ม

จ้านเป่ยเซียวไม่พูดอะไรต่อ ดังนั้นเกมนี้จึงให้คะแนนเป็นเอกฉันท์ว่าเป็นจ้านเป่ยเซียว เมื่อมองดูบนกระดาษที่เขาหยิบออกมา ด้านบนกลับเขียนว่าคำว่าชาวบ้านเอาไว้

สีหน้าของเฟิ่งชิงหัวมืดไปทันที ทันใดนั้นก็หันหน้าไปทางเจียงเทา เจียงเทาจึงได้เอากระดาษที่เขียนว่ามนุษย์หมาป่าออกมา พูดอย่างระมัดระวัง“ข้าไม่ได้ ทำลายกฎของเกมใช่หรือไม่?”

“……” เฟิ่งชิงหัวมองไปทางจ้านเป่ยเซียว อีกฝ่ายไม่แม้แต่จะมองหน้านางเสียด้วยซ้ำ

เฟิ่งชิงหัวยิ้มอย่างกังวลใจ “ท่านอ๋อง ก่อนหน้านี้พวกเราไม่ได้คุยกันไว้แล้วหรอกหรือ สามารถป้องกันตัวเองได้ก่อนที่จะลงคะแนน เหตุใดคุณเอาแต่จ้องมองผู้คนไม่ยอมพูดจาเล่า?”

จ้านเป่ยเซียวไม่อยากจะพูดกับนางอีก จึงหันไปหาจ้านถิงเฟิงที่เป็นมนุษย์หมาป่าข้าง ๆ จับกลุ่มกันหัวเราะอย่างร่าเริงเป็นพิเศษ “เสด็จพี่ดูเหมือนจะยังไม่เข้าใจกฎใช่หรือไม่ ฮ่า ๆ เล่นอีกสักสองรอบก็เข้าใจเอง ฮ่า ๆ คาดไม่ถึงว่าเกมนี้จะสนุกเช่นนี้ เล่นต่อ ๆ”

เฟิ่งชิงหัวคิดไปคิดมา “ไม่เช่นนั้นพวกเรามาเปลี่ยนเกมเล่นกันเถอะ”

จ้านถิงเฟิงเลิกคิ้ว “เหตุใด เกมที่เจ้าเสนอขึ้นมาเอง กลับไม่อยากเล่นเสียแล้ว?”

เฟิ่งชิงหัวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ “เช่นนั้นก็มาเล่นกันอีกสักรอบ เริ่มเลย”

พูดจบ ก็รวบรวมกระดาษมาอีกครั้ง ให้แต่ละคนจับไปคนละแผ่น

เมื่อถึงคราวมนุษย์หมาป่าลืมตาขึ้น เฟิ่งชิงหัวลืมตาขึ้น สายตาประสานกลับจ้านเป่ยเซียว ทั้งสองคนชี้ไปยังจ้านถิงเฟิงอย่างไม่ลังเล

แม่มดช่วยจ้านถิงเฟิงเอาไว้

จ้านถิงเฟิงรีบเอ่ยพูด “ต้องเป็นการฆ่าล้างแค้นแน่นอน! เฟิงเซียว เป็นเจ้าใช่หรือไม่?”

เฟิ่งชิงหัวยกมือขึ้นฟาดจ้านถิงเฟิงไปทีหนึ่ง เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบเป็นที่สุด “เจ้าทำผิดกฎแล้ว! เจ้าถูกฆ่าแล้วไม่ควรพูดออกมา”

ฝ่ามือนี้เป็นการตบที่จริงแท้แน่นอน ต่อให้จ้านถิงเฟิงจะมีศิลปะการต่อสู้ที่ไม่ได้อ่อนแอก็ยังถูกตีจนตัวสั่น

เฟิ่งชิงหัวเอ่ยปาก “นักพยากรณ์สามารถรายงานได้แล้ว”

ในเวลานี้เอง จ้านถิงเฟิงชี้ไปยังเจียงเทา “ข้าคือนักพยากรณ์ พบว่าเขาคือคนดี”

เจียงเทารีบเอ่ยขอบคุณทันที “ขอบพระทัยองค์ราชทายาท”

เฟิ่งชิงหัวเอ่ยขึ้นอย่างช้า ๆ “ข้าต่างหากที่เป็นนักพยากรณ์ เมื่อคืนตรวจพบว่าการฆ่าองค์ราชทายาท เขาน่าจะฆ่าตัวเองเพื่อโกงยาถอนพิษ”

จ้านถิงเฟิงได้ฟังเช่นนั้นก็รีบพูด “ไม่ใช่! เฟิงเซียว เจ้านั่นแหละที่เป็นมนุษย์หมาป่า”

ทุกคนต่างสับสนมึนงงเมื่อได้ยินว่ามีนักพยากรณ์สองคน สายตาสอดส่องไปมาระหว่างคนทั้งสอง ชั่วขณะหนึ่ง กลับยังไม่สามารถบอกได้ว่าใครคือตัวจริง

ในเวลานี้ทำได้เพียงปฏิบัติตามกฎเท่านั้น นักพยากรณ์สองคนต่างก็ยังอยู่ ทิ้งการลงคะแนน

มนุษย์หมาป่าออกฆ่าคนอีกครั้ง ครั้งนี้คนที่ถูกฆ่าคือเจียงหยูหวัน เจียงหยูหวันก่อนตายยังเอาหนานกงเยว่หลีไปด้วย