บทที่ 127 ปลูกนาข้าว

เฟิ่งชิงหัวยืนอยู่หน้าประตู เอียงศีรษะมองดูรถม้า แล้วมองไปยังหลิวหยิ่ง

หลิวหยิ่ง โค้งคำนับและพูดว่า “พระชายา นายท่านเชิญท่านไปเที่ยวอุทยานสวนหลวงพ่ะย่ะค่ะ”

เฟิ่งชิงหัวได้ยินเช่นนี้ นางก็พูดโดยสัญชาตญาณว่า “นายของเจ้าบ้าอีกแล้วหรือ นี่มันดึกแล้ว ไปเที่ยวเล่น?”

คาดไม่ถึงว่าทันทีที่นางพูดจบ ม่านภายในรถม้าก็ถูกเปิดออก ใบหน้าครึ่งหนึ่งของจ้านเป่ยเซียวเคร่งขรึม ดวงตาของเขาจ้องมองมาที่นางราวกับน้ำแข็ง

เฟิ่งชิงหัวตกตะลึง นางไม่ได้สังเกตเห็นใครในรถม้า นางจะคาดคิดได้อย่างไรว่านายท่านจะนั่งอยู่ในรถม้าและมารับนางด้วยตัวเอง

การถูกจับได้ว่าพูดลับหลัง ถ้าเป็นคนอื่นอาจกังวลไม่สบายใจแล้ว แต่เฟิ่งชิงหัวไม่ใช่คนธรรมดา นางมองจ้านเป่ยเซียวอย่างใจเย็นและพูดด้วยรอยยิ้ม “เหตุใดท่านอ๋องถึงมีอารมณ์ไป อุทยานสวนหลวงเพคะ? ข้าไม่ไปสนุกด้วยนะ ขอให้ท่านอ๋องเดินทางอย่างราบรื่นเพคะ”

“เจ้าขึ้นมา มิฉะนั้นข้าจะจับเจ้าขึ้นมา” จ้านเป่ยเซียวพูดอย่างเย็นชา

“พรุ่งนี้ข้าจะเข้าเวร”

“ข้าได้ลาให้เจ้าแล้ว”

“แต่…”

“ขึ้นมา”

เฟิ่งชิงหัวขึ้นรถม้า หันศีรษะแล้วถาม “เหตุใดจู่ ๆ เจ้าถึงอยากไปอุทยานสวนหลวงเพคะ? เพราะอะไรเมื่อวานนี้ไม่ได้ยินเจ้าพูด?”

แต่จ้านเป่ยเซียวหลับตาและไม่สนใจนาง

ในทางตรงกันข้าม หลิวหยิ่งซึ่งกำลังบังคับรถม้าอธิบายความสงสัยของเฟิ่งชิงหัว “เหนียงเหนียง คืออย่างพ่ะย่ะค่ะ เมื่อคืนก่อน องค์ราชทายาทเข้าวังเพื่อทรงสารภาพผิด และฮ่องเต้ทรงเรียกให้ท่านอ๋องเข้าวัง และยังได้ยินว่าท่านจัดการคดีนี้ ดังนั้นจึงอยากให้ท่านเข้าวัง ท่านอ๋องจึงจะพาท่านไปอุทยานสวนหลวงเพื่อพักพิงชั่วคราวพ่ะย่ะค่ะ”

“พักพิงชั่วคราวนานแค่ไหน?” เฟิ่งชิงหัวรู้สึกสงสัย

คราวนี้ไม่มีใครสนใจนางแล้ว

เฟิ่งชิงหัวคิดอย่างอดทน ไม่มีอะไรมากไปกว่าการที่ราชวงศ์มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ และเหตุผลที่ฮ่องเต้ต้องการพบนางซึ่งเป็นสามัญชน อาจเป็นเพราะกังวลว่านางซึ่งเป็นขุนนางชันสูตรศพที่ผุดออกมาจากไหนไม่รู้จะเผยแพร่เรื่องราวขององค์ราชทายาท

จากมุมมองนี้ นางจึงเสียงานเองด้วยตนเองหลังจากทำงานเพียงสองวัน

เฟิ่งชิงหัวชำเลืองมองจ้านเป่ยเซียว เห็นสีหน้าไม่พอใจของเขา อดไม่ได้ที่จะถามว่า “ท่านอ๋อง อย่าบอกนะว่าท่านกำลังรู้สึกผิด?”

เมื่อได้ยิน ชายหนุ่มที่หลับตาอยู่ก็ลืมตาขึ้น มองตรงไปยังเฟิ่งชิงหัว

เฟิ่งชิงหัวพูดด้วยรอยยิ้ม “ท่านอ๋อง อันที่จริง ไม่ว่าข้าจะทำงานนี้หรือไม่ก็ตาม ก็ไม่สำคัญหรอก”

ความหมายลึกที่ซ่อนอยู่ในคำพูดคือ จริงๆ แล้วเจ้าไม่จำเป็นต้องพาข้า “หนีเพราะกลัวบทลงโทษ” ด้วยฐานะเช่นนี้

จ้านเป่ยเซียวพูดอย่างเย็นชา “ใครบอกเจ้าว่าข้าพาเจ้าไปที่ อุทยานสวนหลวง เพื่อความสบายกัน?”

“แล้วเพื่อ?”

“วันนี้อุทยานสวนหลวงกำลังวิจัยนาข้าวชุดหนึ่งอยู่ ข้าจะไปตรวจสอบ เจ้าไปด้วยกัน”

“นาข้าว?” เฟิ่งชิงหัวจ้องเขม็งไปยังชายตรงหน้า มองซ้ายมองขวา ไม่รู้สึกว่าเขาเป็นคนประเภทที่ใส่ใจความเป็นอยู่ของประชาชน

แต่เมื่อพูดถึงจุดนี้แล้ว และได้ขึ้นเรือโจรแล้ว ดังนั้นเฟิ่งชิงหัวจึงไม่พูดอะไรอีก

อุทยานสวนหลวง อยู่ห่างจากเมืองหลวงเพียงสี่ชั่วโมง เมื่อไปถึง ท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยดวงดาวและดวงจันทร์อยู่แล้ว ดังนั้นจึงไม่สามารถดูนาข้าวอะไรได้

เฟิ่งชิงหัวหิวตั้งนานแล้ว แต่โชคดีที่ยังมีคนอยู่ใน อุทยานสวนหลวง นำชุดสตรีมาให้นาง

ชุดนี้ยาวถึงเข่า ผ่าออกจากเอว ส่วนท่อนล่างเป็นกางเกงขายาวสีเดียวกัน แตกต่างจากเสื้อผ้าผู้หญิงทั่วไปเล็กน้อย

นางสวมรองเท้าปักแบนคู่หนึ่ง

ตอนนี้เวลากลางคืน เฟิ่งชิงหัวไม่ได้สนใจสิ่งใด นางแค่เช็ดผมจนแห้งเจ็ดส่วน เปิดประตูเดินออกไป

ด้านนอกประตูมีศาลาทรงแปดเหลี่ยม อาหารถูกจัดวางเรียบร้อย และจ้านเป่ยเซียวก็นั่งรออยู่ด้านข้าง

เมื่อได้ยินเสียงประตู เขามองไปที่ประตูโดยไม่รู้ตัว จากนั้นสายตาของเขาก็แปลกไปมาก