บทที่ 137 ไม่เป็นตัวของตัวเอง

ทั้งตัวของเฟิ่งชิงหัวล้มอยู่ในอ้อมอกของจ้านเป่ยเซียว ดวงตาของจ้านเป่ยเซียวยิ่งสุกใส นำมือทั้งสองข้างของนางประสานไว้หลังเอวของเขา ระหว่างสองคนที่แนบชิดกันไม่มีรอยรั่วแม้แต่น้อย

มือทั้งสองข้างของเฟิ่งชิงหัวสัมผัสได้ถึงความผอมและแข็งแกร่งของแผ่นหลังชายผู้นี้และผ้านุ่มลื่นของเสื้อคลุม ปลายนิ้วขยับเล็กน้อย ปลายแหลมก็แวบผ่าน ตกลงบนหลังเอวชายหนุ่ม

อาการชาแผ่ซ่านขึ้นลง ไหล่ของจ้านเป่ยเซียวแข็งทื่อ เฟิ่งชิงหัวฉวยโอกาสจากตัวเขาดิ้นจนหลุด และก็ยังคว่ำถ้วยชาบนโต๊ะ ของเหลวสีน้ำตาลบนโต๊ะรินไหล จุดด่างคราบสกปรกบนพรมขาวสะอาด

จิตใต้สำนึกของเฟิ่งชิงหัวเงยหน้าจ้องมองจ้านเป่ยเซียว ในแววตานั้นแฝงไปด้วยความตื่นตัว

เพราะหญิงสาวแต่งตัวเป็นชาย มัดผมก็มัดเหมือนชาย เสื้อคลุมหลวม ๆ สีดำซ้อนเร่นรูปร่างอย่างมิดชิด ทว่าในสมองของจ้านเป่ยเซียวในเวลานี้กลับคิดว่าเมื่อครู่ตอนที่ทั้งสองแนบชิดกันความวิจิตรของนางช่างมีเสน่ห์น่าสนใจ

เมื่อเห็นผิวนางราวกับเลือด ขนตาสั่นไหวเล็กน้อย ตาดำจ้องตนเขม็ง แสดงออกดื้อรั้น จิตใจของจ้านเป่ยเซียวก็เต้นแรงอย่างควบคุมไว้ไม่อยู่

จ้านเป่ยเซียวเลิกคิ้วกล่าว : “มิใช่ว่าตลอดมามิกลัวฟ้าไม่เกรงดินรึ เหตุใดตอนนี้จึงทำท่าหวาดกลัวเช่นนี้ ?”

“ข้าแค่รู้สึกว่าเจ้าตอนนี้แปลก ๆ เจ้ามิใช่ว่าโดนใครสับเปลี่ยน ?”

“สับเปลี่ยน ?” จ้านเป่ยเซียวขวมดคิ้ว

เฟิ่งชิงหัวพยักหน้า : “ความเย็นชาหักห้ามใจรักล่ะ ปากร้ายของเจ้าล่ะ แต่คนก็กวนประสาทได้ขนาดนั้น”

“เหอะ” จ้านเป่ยเซียวหัวเราะเสียงเบา : “แท้จริงแล้ว เจ้าชอบข้อวิจารณ์นั้น”

เฟิ่งชิงหัวกรอกตาขาว : “ไม่ใช่ เพียงแค่ขอเจ้าอย่าได้แตะต้องข้าอีก รักษาความเย็นชาเจ้าไว้ขอบคุณ”

จ้านเป่ยเซียวไม่ออกความคิดเห็น เพียงแค่จ้องมองสายตาที่ค่อย ๆ ลึกซึ้งของนาง

เฟิ่งชิงหัวทนบรรยากาศเช่นนี้ไม่ไหว เอียงหัวมองรอบด้าน : “นี่เป็นที่ของเจ้า ?”

ร่างกายเฟิ่งชิงหัวลาดเอียง พิงอยู่ที่พนักเก้าอี้ พูดเบา ๆ : “ถือว่าใช่แหละ”

“เพราะฉะนั้นหอเงาโลหิตก็ถือว่าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเจ้า ?”

“คำตอบมีผลกับการคิดของเจ้าไหม ?”

เฟิ่งชิงหัวคิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าไม่ว่าจะหัวข้อการสนทนาใดของคนคนนี้จะกลับมาเรื่องนี้ได้ พูดโดยไม่คิดอะไร : “เจ้ามีธุระหรือไม่ ไม่มีข้าจะได้ลงไป”

“ไปที่ใด ?”

“ได้ยินว่าวันนี้ฉีเป่าเจมีประมูลที่นี่ จะไปดู” เฟิ่งชิงหัวกล่าวตามตรง

จ้านเป่ยเซียวได้ยินเช่นนี้ รถเข็นก็ไถล เดินออกไปข้างนอก

หลังจากเดินไปสองสามก้าวก็หยุด เอียงศีรษะมามองยังนาง : “งงอะไรอยู่เล่า ยังไม่ไปอีก”

เฟิ่งชิงหัวไม่ขยับ ไม่รู้ว่าจ้านเป่ยเซียวมีแผนอะไรอยู่กันแน่

จ้านเป่ยเซียวกล่าว : “ไม่มา วางแผนให้ข้าเชิญเจ้า ?”

เฟิ่งชิงหัวคิดถึงคำเชิญของเขาต้องไม่ใช่คำพูดที่ดีอย่างแน่นอน ปากก็บ่นพึมพำ เดินมาอยู่ข้างจ้านเป่ยเซียวอย่างอ้อยส้อย

ไม่ได้สนใจว่าจ้านเป่ยเซียวทำอะไร เพียงแค่เห็นพื้นที่พวกเขายืนอยู่ยุบลงไปเช่นนี้ เฟิ่งชิงหัวเกือบจะทรงตัวไม่ได้ จิตใต้สำนึกบอกให้ยื่นมือไปจับรถเข็น มือใหญ่ข้างหนึ่งก็กุมมือของนางไว้

รอบด้านมืดมิด พื้นยังคงเคลื่อนตัวลง เฟิ่งชิงหัวเพิ่งจะนึกขึ้นได้ นี่เหมือนกับหอคอยสูงของจวนอ๋องจ้านเป่ยเซียว นี่คือลิฟต์รูปแบบปัจจุบัน

รอจนตอนเกือบจะถึงชั้น 5 ข้างหน้าก็มีแสงสว่างมากขึ้น สองคนเดินออกไป ก็เห็นทางเดินที่ทอดยาว

ม้วนภาพวาดแขวนอยู่สองข้างทางเดิน ไม่มีแม่แต่ชิ้นเดียวที่ไม่ใช่ทรัพย์สมบัติ และดูไปแล้ว ไม่ใช่แขวนไว้ชั่วคราว

เดินไปถึงหลังบานประตูหนึ่ง เฟิ่งชิงหัวบอกเป็นนัยน์ให้จ้านเป่ยเซียวผลักประตูเข้าไป