บทที่ 139 ขอให้ช่วยก็ต้องนอบน้อม

เฟิ่งชิงหัวงุนงงอยู่ครู่หนึ่งจึงเดินตามจ้านเป่ยเซียว สองคนยังคงนั่งอยู่บนลิฟต์ เพียงแค่ครั้งนี้ขึ้นมาเพียงสองชั้น

ชั้นนี้คนเยอะเป็นพิเศษ ปนเปกันมาก สวมเสื้อผ้าแบบไหนก็มีหมด บางคนราวกับยุ่งมาก กำลังขนย้ายอะไรไป ๆ มา ๆ

“ระวัง ๆ ถ้าของเหล่านี้แตก ข้าจะทุบหัวของเจ้า”

“เร็วเข้า เหตุใดยังไม่บรรทุกรถ ช้าเช่นนั้น เต่ายังเร็วกว่าเจ้าเลย !”

เฟิ่งชิงหัวคิ้วขมวด ยังไงก็คิดไม่ถึง รูปแบบภาพของชั้นเก้า นั้นแปลกใหม่เช่นนี้ ที่ที่ขนาดใหญ่เช่นนี้ แต่เหมือนตลาดสด

“นี่มันที่อะไรกัน ?” เฟิ่งชิงหัวสับสนเล็กน้อย

“ก่อนหน้านี้เจ้ามิได้เคยถามไปแล้วหรือ ?” จ้านเป่ยเซียวไม่พูด ยืนขึ้นจากรถเข็น เดินไปยังข้างใน

ข้างในมีห้องสองสามห้อง ข้างในมีเสียงโต้เถียงกันอย่างรุนแรง

“หลินอี เจ้าเร็วหน่อยได้ไหม แค่คิดบัญชีนิดเดียวยังคิดไม่ได้ เจ้ายังจะทำอะไรได้อีก รีบกลับไปขายไร่มันเทศเถอะ”

“แค่บัญชีนิดเดียว ? เจ้าคิดว่าบัญชีนิดเดียว ? มูลค่าการซื้อขายรายวันของฉีเป่าเจมันเท่าไหร่เจ้ารู้ไหม ยิ่งวันนี้เป็นงานประมูลประจำปี เจ้าอย่ารบกวนข้าดีกว่า ถ้าหากข้าคิดผิด ถึงเวลาท่านนายกล่าวโทษมาเจ้าจะรับแทนข้าไหม ?”

“ข้าแทนเจ้า ? เจ้าคิดบัญชีไม่ดีข้าทางนี้จะเดินเครื่องต่อได้อย่างไร หนึ่งชั่วยามจะได้ไหม ข้าต้องการทันที”

สองคนในห้องกำลังคุยกันอย่างฮึกเหิม ก็ได้ยินเสียง “ปัง” ประตูห้องที่แต่เดิมปิดแน่นโดนคนถีบให้เปิดออก

“ใคร !”

“กล้าพาลที่ฉีเป่าเจ ไม่อยากมีชีวิตรึ ?”

ในตอนที่ทั้งสองหันหลังกลับมาพร้อมกัน เงยหน้า กลับเห็นท่านอ๋องเจ็ดผู้ใส่เสื้อดำทั้งตัว กำลังยืนอยู่หน้าคนทั้งสอง

ทันใดนั้นสีหน้าทั้งสองก็ซีดเผือด โดยเฉพาะหลินอีที่เพิ่งพูดคำเมื่อครู่ ขาก็อ่อนทันที อีกนิดเกือบจะคุกเข่าอยู่ที่พื้น

จ้านเป่ยเซียวกวาดสายตา คิ้วขมวดกล่าว : “โม่เหลิงล่ะ ?”

“ทะ ท่านหลิงตอนนี้เขา กำลัง”

“เวลาหนึ่งถ้วยชา หากเขามาไม่ทัน ฉีเป่าเจของพวกเจ้านับแต่วันนี้จงออกไปจากหอไล่ตามเมฆาเสีย” คำพูดของจ้านเป่ยเซียวรัดกุมเสมอ ขานชื่อตรงจุดสำคัญ ขณะนี้คาดไม่ถึงว่านำอำนาจคุกคามมา ความแข็งแกร่งเป็นที่ประจักษ์

ตอนนี้หลินอีไม่สนใจคิดบัญชีอีกต่อไป รีบพยักหน้า : “ได้ ๆ ๆ ท่านอ๋อง ข้าจะไป ไปทันทีนำท่านหลิงมา ท่านโปรดรอ รอสักครู่”

ระหว่างที่พูด ก็ส่งสายตาเป็นนัยให้หลินอีและมุ่งออกไป ในตอนที่ออกประตูเกือบจะชนกับเฟิ่งชิงหัวทว่าในเวลานี้มีเรื่องบางอย่างในใจ เขาไม่กล้ามองอย่างถี่ถ้วนแน่นอน

เฟิ่งชิงหัวเห็นคนข้างในเห็นท่าทางที่ระมัดระวังเป็นอย่างยิ่งของจ้านเป่ยเซียว ในใจก็งงงวย

เห็นสีหน้าเมื่อครู่ของสองคนนั้น ต่อกับท่าทีของจ้านเป่ยเซียว คงมิใช่เพียงแค่เขาเป็นท่านอ๋องเจ็ด แต่เป็นสิ่งที่ลึกซึ้งกว่านั้น หรือว่าความเกี่ยวข้องของจ้านเป่ยเซียวกับหอเงาโลหิต ?

คิดเช่นนี้ เฟิ่งชิงหัวก็อดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองไปยังจ้านเป่ยเซียว ชายสวมชุดคลุมสีดำแสงสะท้อนกลับ ดูสูงสง่า และไม่อาจหยั่งรู้ได้

เดิมทีคิดว่าเป็นเพียงท่านอ๋องไร้ประโยชน์ที่เป็นอัมพาต แต่เฟิ่งชิงหัวในเวลานี้กลับเหมือนกับพบความลับของเขาไม่น้อย

หอไล่ตามเมฆา ดำรงอยู่เช่นไรกันแน่