บทที่ 141 ผู้แสวงหาผลกำไร 1

ในตอนแรกโม่เหลิงประหลาดใจเล็กน้อย ด้วยคิดไม่ถึงว่าอ๋องเจ็ดจะเดินทางมาที่นี่ด้วยตนเองเพราะเรื่องนี้ อีกทั้งยังไม่อนุญาตให้เขาเปิดเผยฐานะที่แท้จริงของเขาอีก ทว่าตอนนี้ เมื่อได้ยินคำพูดเกี้ยวพาราสี

ของอ๋องเจ็ด ก็ทำให้เขาตกสู่ภาวะงุนงงทันที

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อหันมองคนที่ยืนอยู่ข้างกายอ๋องเจ็ด เมื่อเทียบกับผู้ชายทั่วไป จัดว่าอยู่ในระดับปานกลางเท่านั้น ส่วนที่ดูดีที่สุดในร่างกายน่าจะเป็นเรื่องความสะอาดสะอ้าน และที่ยิ่งสำคัญไปกว่านั้นก็คือ เขาเป็นผู้ชาย

โม่เหลิงปิดตัวเองทันที

หลังออกมาจากฉีเป่าเจ จ้านเป่ยเซียวก็กลับไปนั่งบนรถรถเข็นของตนเอง และทั้งสองก็ขึ้นไปยังชั้นที่สิบสองอีกครั้ง

ห้องที่ถูกเฟิ่งชิงหัวทำรกรุงรังก่อนหน้านี้ ได้ถูกปัดกวาดจนเรียบร้อยแล้ว พรมขนสัตว์ที่วางอยู่บนพื้นก็เปลี่ยนเป็นผืนใหม่

เฟิ่งชิงหัวหันมอง ปรากฏว่าได้เปลี่ยนเพียงแค่ผืนเดียวเท่านั้น แต่ทว่า เปลี่ยนใหม่ทั้งหมด

หากมีคนถามนาง มีเงินแล้วจะทำอะไรก็ได้อย่างนั้นหรือ

เฟิ่งชิงหัวก็อยากตอบกลับไปหนึ่งประโยคจริง ๆ ว่า มีเงินแล้วทำอะไรก็ได้

อย่างน้อยเครื่องแต่งกายที่อยู่บนตัวของนาง ก็ยังเทียบราคาไม่ได้กับพรมที่ถูกทำให้สกปรกผืนนั้นเลย

“ไม่กลับจวนหรือเพคะ ?” เฟิ่งชิงหัวเอ่ยปากถาม

“กินเสร็จแล้วค่อยกลับ” จ้านเป่ยเซียวพูดขึ้น

ขณะที่พูด ก็มีคนยกอาหารมาที่ด้านนอก แต่ไม่ได้เดินเข้ามา แต่กลับแขวนเอาไว้บนเชือกเส้นหนึ่งแทน จากนั้นจึงดึงเชือกอีกด้าน เพื่อส่งอาหารโต๊ะนั้นไปยังโต๊ะอีกตัวหนึ่งที่อยู่ไม่ไกล โดยน้ำแกงที่อยู่ด้านในไม่หกเลอะเทอะออกมาแม้แต่น้อย

จ้านเป่ยเซียวมีสีหน้าเรียบเฉย เขาปลดชุดคลุมยาวที่สวมอยู่ออก เผยให้เห็นชุดสีดำด้านใน

เฟิ่งชิงหัวมองจากด้านหลัง ขาทั้งสองข้างของชายหนุ่มค่อนข้างเรียวยาว ไหล่ผาย เอวคอด รูปร่างนับว่าสมบูรณ์แบบ

เฟิ่งชิงหัวยกมือขึ้นเท้าคาง แล้วเอ่ยปากถามว่า : “ทำไมเสื้อคลุมยาวของท่านจึงเป็นสีเดียวแบบเดียวกันหมด ไม่รู้สึกซ้ำซากจำเจหรือ ? หากไม่รู้ว่าท่านเป็นคนรักสะอาดละก็ ข้าต้องคิดว่าท่านไม่เคยเปลี่ยนเสื้อผ้าเลยอย่างแน่นอน”

จ้านเป่ยเซียวหันหน้าไปมองนาง : “ยุ่งยาก”

“เปลี่ยนเสื้อผ้ามีอะไรยุ่งยากกัน สีสันที่ต่างกันบ่งบอกถึงอารมณ์ที่ต่างกัน บางครั้งที่อารมณ์ไม่ดี สวมเสื้อผ้าสีสันสดใสสักหน่อย ก็จะทำให้อารมณ์ดีขึ้นมาได้ เรื่องนี้มีข้อพิสูจน์ให้เห็น”

นักวิทยาศาสตร์เคยทำการทดสอบ การเลือกเสื้อผ้าสีโทนอบอุ่นและโทนเย็น สามารถเปลี่ยนอารมณ์ของคนได้ และช่วยเพิ่มสีหน้าของคนได้

จ้านเป่ยเซียวพูดว่า : “เจ้าทำให้ข้าสิ แล้วข้าจะใส่”

เฟิ่งชิงหัวอดไม่ได้ที่จะกลอกตาด้วยความเบื่อหน่าย : “ถือเสียว่าข้าไม่เคยพูดก็แล้วกัน”

ทั้งสองนั่งลงที่โต๊ะ แล้วมองดูสีสันของอาหารที่วางอยู่ ส่วนเป็นอาหารที่มีสีเขียว ไม่มีเนื้อสัตว์แม้แต่จานเดียว

ตะเกียบของเฟิ่งชิงหัวค้างอยู่กลางอากาศ แต่ไม่รู้ว่าควรจะคีบอะไรไปชั่วขณะหนึ่ง

จ้านเป่ยเซียวนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม เขาหยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วคีบอาหารเข้าปาก