บทที่ 172 คุณหนูสะโอดสะอง

เมื่อจ้านเป่ยเซียวเห็นนางแอบหัวเราะเช่นนั้นราวกับหนูตกถังข้าวสารก็เลิกคิ้วขึ้น

เขาก็แค่รับปากว่าจะให้อิสระนางแค่นี้ นางถึงกับยิ้มอย่างเบิกบานใจเช่นนี้เชียวหรือ หรือว่าที่แท้แล้วผู้หญิงที่ซับซ้อนก็ไม่ได้เข้าใจยากนัก

เมื่อคิดได้เช่นนี้แล้ว อารมณ์ของเขาก็ดีขึ้นมากจึงยื่นมือออกไปหวังจะลูบหัวของเฟิ่งชิงหัว แต่กลับไม่คิดว่าเมื่อไปถึงนอกเมือง รถม้าก็กระโดดจนเฟิ่งชิงหัวตัวโยนขึ้น ทำให้มือของเขาฟาดไปที่หัวของเฟิ่งชิงหัว

ผิวของนางบอบบาง ทำให้ปรากฎรอยแดงขึ้นมา

เฟิ่งชิงหัวชะงัก จากนั้นจึงเอามือกุมไปที่หน้าผากของนางที่ปรากฎรอยแดง จากนั้นจึงจ้องเขม็งไปที่จ้านเป่ยเซียว “ทำไมท่านต้องตีข้าด้วย”

จ้านเป่ยเซียวมีหรือจะยอมพูดความตั้งใจที่แท้จริงของตนเองออกมา จึงแสร้งทำเป็นกระแอมอย่างจริงจัง “ข้าอยากให้เจ้าระมัดระวังกิริยาของเจ้าเอาไว้บ้าง เวลาจะนั่งหรือเดินก็ต้องคอยระวังกิริยา ต่อให้ไม่มีคนนอก เจ้าก็ต้องระวัดระวังท่าทางของเจ้าให้ดี”

เฟิ่งชิงหัวมองไปที่ไหล่ของจ้านเป่ยเซียวที่ตรงราวกับผนังรถม้า ขาทั้งสองก็ราบไปกับพื้น ดูแล้วสง่างามอย่างยิ่ง เมื่อหันมาดูตัวเองแล้วก็รู้สึกไม่น่าดูเลยสักนิด

เฟิ่งชิงหัวบ่นเบาๆ “เมื่อครู่นี้ยังบอกว่าจะให้อิสระกับข้าอยู่เลย สุดท้ายตอนนี้ก็เริ่มควบคุมข้าเสียแล้ว นึกอยากเปลี่ยนก็เปลี่ยน”

เฟิ่งชิงหัวไม่อยากนั่งหลังตรงเช่นนั้น และกลัวว่าจ้านเป่ยเซียวจะบ่นให้นางฟังไปเรื่อยจึงรีบเลิกผ้าม่านขึ้น บรรยากาศที่ดูมืดสลัวจึงปรากฏแสงสว่างลอดเข้ามาและสาดแสงมาต้องใบหน้าของจ้านเป่ยเซียว เขาจึงยกแขนเสื้อขึ้นมาบังเอาไว้

จากนั้นจึงได้ยินเสียงของนางเอ่ยว่า “ท่านอ๋อง นอกเมืองทิวทัศน์ไม่เลวเลย ข้าว่าถนนเส้นนี้น่าจะพาไปทางหมู่บ้านนั้นของท่าน ไม่รู้ว่าข้าวที่พวกเราปลูกเอาไว้ครั้งที่แล้วเป็นอย่างไรบ้าง องุ่นที่อยู่ในไร่องุ่นไม่รู้ว่าใหญ่ขึ้นบ้างแล้วหรือยัง”

จ้านเป่ยเซียวรู้ทั้งรู้ว่านางต้องการที่จะเบี่ยงเบนความสนใจ แต่ก็ยิ้มเพราะคำพูดของนางและเอ่ยปากว่า “หากเจ้าอยากเห็น เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปดู”

กอต้นกกเขียวชอุ่มที่อยู่ชานเมืองเวลานี้ราบไปกับพื้น เมื่อเข้าไปลึกกว่านี้ก็จะถึงสถานที่เกิดเหตุ ปากทางเข้ามีเจ้าหน้าที่เฝ้าอยู่

ลึกเข้าไปในกอต้นกก มีศพอยู่สองสามร่างที่มีผ้าคลุมเอาไว้ด้านบนแล้ว และด้วยยังไม่รู้ว่าสามารถติดเชื้อได้หรือไม่จึงไม่มีใครกล้าสัมผัส แม้แต่ขุนนางชันสูตรศพเองก็ได้แต่ยืนมองอยู่ไกลๆและสืบข้อมูลจากเบาะแสรอบๆ เพื่อหาเวลาเสียชีวิต

บริเวณที่มีศพได้เอาเชือกมาล้อมรอบเอาไว้แล้วเป็นสี่เหลี่ยม นับว่าเป็นพื้นที่ปลอดภัย

ตอนนี้เหยียนหรูชิงกำลังยืนอยู่กับขุนนางชันสูตรศพสองสามคน และก้มหน้าคุยกันเป็นพักๆ

เขาสั่งคนให้ไปยืมตัวเจ้าหน้าที่จากกรมคลัง ทว่าหน่วยงานที่ปกติแล้วว่างจนนั่งตบยุง เมื่อได้ยินว่าอาจมีการติดเชื้อก็รีบบอกว่าช่วงนี้งานยุ่งจนไม่สามารถส่งเจ้าหน้าที่มาได้ แถมยังกล่าวถากถางอีกสองสามประโยค

“ใต้เท้าเหยียน เจ้าหน้าที่ศาลาว่าการพระนครของพวกท่านปกติแล้วก็มีความสามารถมากกว่ากรมคลังของพวกเราอยู่แล้ว ท่านมาขอยืมคนจากพวกเราเห็นว่าเป็นเรื่องตลกหรือ คนของพวกเราแต่ละคนไม่มีใครมีความสามารถขนาดนั้น จะไปสู้พวกของท่านที่มีฉลาดและไหวพริบดีเยี่ยมได้อย่างไร หากคนที่ข้าให้ท่านยืมไปก่อเรื่องเสื่อมเสียขึ้นมาจะทำอย่างไร”

“ใต้เท้าเหยียน ไม่ใช่ว่าข้าไม่ช่วยท่านนะ แต่เป็นเพราะไม่มีความสามารถจริงๆ ตอนนี้พวกเรามีคดีเยอะเกินไป ไม่สู้ท่านไปลองถามจากกรมพลเรือนดูล่ะ”