บทที่ 178 ไอ้แก่จะทำร้ายข้า

เมื่อหนานกงจี๋ได้ยินว่าเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับเฟิ่งชิงหัว เขาก็หรี่ตาลง “นางบอกว่า ลูกสามเป็นโรคประหลาดงั้นหรือ”

เหยียนหรูชิงส่ายหน้าแล้วเอ่ยว่า “ไม่ใช่ พระชายาบอกว่านางเคยเห็นอาการเช่นนี้ และนี่คืออาการที่เกิดจากพิษ ไม่ใช่โรคระบาด พิษที่คุณหนูสามโดนเป็นเพียงระยะแรกเท่านั้น แต่ว่าข้าไม่กล้ายืนยันส่งเดช จึงมาที่จวนเฉิงเซี่ยงเพื่อขอหลักฐานก่อน หากเป็นโรคระบาดจริงที่ไหนที่จวนเฉิงเซี่ยงและคนตระกูลเฉิงเซี่ยงอยู่จะต้องกักบริเวณ แต่หากเป็นพิษก็ต้องยืนยันให้ได้ก่อนว่าเป็นพิษจริงๆ”

หนานกงจี๋ได้ยินเช่นนี้ก็รู้แล้วว่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ไม่สามารถจัดการได้ และต้องยืนยันให้ได้เรื่องหนึ่งว่า หากเกิดจากพิษยังนับว่าไม่เป็นไร แต่หากเป็นโรคติดต่อ จวนเฉิงเซี่ยงของเขาจำต้องยอมรับความผิดข้อนี้เอาไว้เอง

หลังจากแยกความหนักเบาและความเร่งด่วนได้แล้ว หนานกงจี๋ก็เอ่ยว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เชิญใต้เท้าเหยียนและหมอทุกท่านตามข้ามา”

ทุกคนพากันเดินไปยังเรือนหลังที่หนานกงลู่ซิ่วอาศัยอยู่ เมื่อเปิดประตูเข้าไปแล้ว ท่านน้าสุ่ยที่อยู่ข้างเตียงก็ลุกขึ้นยืนทันที แล้วมองมาที่หนานกงจี๋อย่างหวาดกลัว “นายท่าน เกิดเรื่องอะไรขึ้นเจ้าคะ”

หนานกงจี๋ไม่สนใจนาง เขาชี้ไปที่เตียงพลางกล่าวว่า “ใต้เท้าเหยียนดูเอาเถิด ตอนนี้อาการของลูกสาวข้าเป็นเช่นนี้ ตอนนี้ยังไม่ได้สติ ลูกสาวคนโตของข้าพอรู้เรื่องการแพทย์บ้าง ข้าก็ให้นางมาดูให้แล้ว แต่หมอหลวงไม่เพียงบอกว่านางไม่ได้ป่วยเท่านั้น ลูกสาวคนรองของข้ายังไม่ได้บอกด้วยว่านางเป็นอะไร”

หมอคนนั้นเดินเข้าไปตรวจสอบดู จากนั้นส่ายหน้ากับเหยียนหรูชิง “คุณหนูสามปกติดี ไม่มีอาการของคนป่วยและร่องรอยของยาพิษ และดูไม่เหมือนโรคติดต่อด้วย แต่หากเป็นโรคติดต่อ เมื่อเกิดอาการปรากฏบนร่างกายแล้ว ชีพจรก็มักจะบ่งบอกได้เช่นกัน แต่ว่าคุณหนูสามร่างกายปกติทุกอย่าง”

เมื่อได้ยินคำว่าโรคติดต่อ ท่านน้าสุ่ยที่อยู่ด้านข้างก็โวยวายขึ้นมา “ไม่ใช่โรคติดต่อ ลูกสาวของข้าแค่ร่างกายอ่อนแอเท่านั้นเลยเกิดอาการแพ้ หมอหลวงมาตรวจแล้วก็ไม่พบอาการใด นางเป็นแค่โรคทั่วๆ ไปเท่านั้น คุณหนูรองมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับลูกสาวของข้าเลยพูดจาเหลวไหล พวกท่านอย่าไปฟังคำพูดไร้สาระของนางนะ!”

“คือ” หมอลังเลพลางเอ่ยว่า “ใต้เท้าเหยียน ระหว่างนี้ยังไม่สามารถยืนยันได้ว่าอาการของคุณหนูสามคืออาการเดียวกับที่ปรากฏบนร่างของศพพวกนั้นได้ บางทีอาจจะเป็นเพียงอาการที่คล้ายคลึงกันก็เท่านั้นขอรับ”

“ศพอะไร ศพมาเกี่ยวอะไรด้วย” ท่านน้าสุ่ยได้ยินดังนั้น นางก็หนาวสันหลัง ดวงตาของนางหรี่เล็กจ้องไปทางหมอท่านนั้น