บทที่ 183 กล่องอาหารที่น่าสยดสยอง

เฟิ่งชิงหัวยื่นมือออกมาตีจ้านเป่ยเซียวโดยสัญชาตญาณไปครั้งหนึ่ง กล่าวด้วยความโมโห: “ท่านเล่นบ้าอะไรของท่าน!”

ฝ่ามือนี้นั้นตีลงไปเต็ม ๆ ฮ่องเต้เซวียนถ่งและทุกคนต่างก็ได้ยินเสียงตีดังชัดเจน ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเสียงเอ็ดด้วยความโมโหโดยไม่ปิดบังเสแสร้งของเฟิ่งชิงหัว

ทุกคนต่างพอกันจับจ้องไปที่ทั้งสองคนอย่างพร้อมเพรียง เห็นได้ชัดว่าวินาทีนี้ได้ลืมไปแล้วว่าอะไรคือไม่เหมาะอย่าไปดูอย่าไปฟัง

เฟิ่งชิงหัวเองก็ได้สติกลับคืนมา ท่าทางการหันหลังกลับไปมองราวกับเป็นภาพเคลื่อนไหวอย่างช้า ๆ ผ่านไปหลายวินาทีถึงได้กล้ามองไปทางฮ่องเต้เซวียนถ่ง ท่าทางบนใบหน้ามีทั้งประหม่าทั้งเคอะเขิน

เมื่อสักครู่นี้ เหมือนว่า ตัวเองจะ ทำร้ายร่างพระโอรสของฮ่องเต้เซวียนถ่ง?

พระองค์ทรงรักพระโอรสเช่นนี้ คงจะไม่แตกหักกับตนเองหรอกนะ?

ภาพเหตุการณ์บางอย่างปรากฏขึ้นมาในสมองของเฟิ่งชิงหัวอย่างรวดเร็ว พบเพียงว่าฮ่องเต้เซวียนถ่งได้ตวาดนางขึ้นมา: เจ้ากล้าทำร้ายพระโอรสของข้า ทหาร เอาตัวออกไป โบยให้ตาย! ก่อนที่จะโบยให้ตายให้แล่เนื้อเถือหนังสักรอบก่อน!”

ทันใดนั้นเอง เอวก็ได้ถูกคนบิดหนึ่งครั้ง ความรู้สึกเจ็บทำให้เฟิ่งชิงหัวได้สติกลับคืนมา สบตาเข้ากับแววตาอันลึกซึ้งของจ้านเป่ยเซียว ในนั้นเต็มไปด้วยความสงบ และไม่มีแม้แต่ความโกรธที่ตนเองถูกตีต่อหน้าผู้คนมากมาย

จ้านเป่ยเซียวหรี่ตามองเฟิ่งชิงหัว: “ขอบคุณพระชายาที่ช่วยหนวดหลังให้ข้า เพียงแต่ว่าที่นี่มีคนอยู่เยอะ รอกลับจวนแล้วค่อยว่ากันเถอะ”

ฮ่องเต้เซวียนถ่งไม่ค่อยอยากจะเชื่อ และเอ่ยขึ้นมา: “นวดหลัง? แรงแบบนั้น คนปกติคงโดนตีจนบาดเจ็บหนักไปแล้วกระมัง?”

จ้านเป่ยเซียวกล่าว: “ลูกและพระชายาเล่นกันแบบนี้เป็นปกติแทบทุกวัน หมอเทวดาบอกว่ากระดูกของลูกอยู่ในช่วงฟื้นฟู ค่อนข้างจะแข็ง ไม่อ่อนพอ จะต้องออกแรงนวดถึงจะเป็นประโยชน์ กำลังของพระชายาเองก็ได้เรียนมาตามที่หมอเทวดาแนะนำ มิเช่นนั้นละก็ตรีอ่อนแอเช่นนาง จะมีพลังอะไรกัน”

ได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้เซวียนถ่งก็เชื่อ ยิ้มพลางลูบเคราบริเวณคางที่ไม่มีอยู่จริง และมองดูเฟิ่งชิงหัวด้วยความชื่นชม: “พระชายาเจ็ดมีความดีความชอบในการดูแลเจ้าเจ็ด สมควรให้รางวัล เมื่อไม่นานมานี้ซีเซี่ยได้ส่งเครื่องบรรณาการใหม่มาเป็นไหมโหรหยุน ประทานให้เจ็ดม้วน รวมทั้งหยกเลี่ยมทองสิบชิ้น หยกมรกตหนึ่งองค์”

เฟิ่งชิงหัวมองดูฮ่องเต้เซวียนถ่งที่โดยปกติแล้วเฉลียวฉลาด ทว่ากลับถูกพระโอรสของตนเองเกลี้ยกล่อมเล้าโลมจนกลายเป็นคนติงต๊อง ก็รู้สึกว่าเขาน่าสงสารอย่างบอกไม่ถูก

เอวถูกบิดอีกครั้ง น้ำเสียงทุ้มต่ำของจ้านเป่ยเซียวได้ดังขึ้น: “ใจลอยอะไรอยู่ ยังไม่รีบขอบพระทัยอีก”

เฟิ่งชิงหัวได้สติกลับคืนมา โค้งคารวะขอบพระทัยอย่างคล่องแคล่ว พยายามกดมุมปากที่จะยกขึ้นเอาไว้อย่างเต็มที่

ถ้าหากต่อยจ้านเป่ยเซียวสักหมัดแล้วจะได้รับของพระราชทานมากมายเช่นนี้ นางสามารถตีจนเขาตายก่อนวัยอันควรได้

“ขอบพระทัยเสด็จพ่อ เสด็จพ่อได้โปรดวางพระทัย ลูกสะใภ้จะต้องดูแลท่านอ๋องอย่างเต็มที่แน่นอนเพคะ” “ดูแล” สองคำนี้นางได้เน้นหนักมาก

ฮ่องเต้เซวียนถ่งพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

จากนั้นเฟิ่งชิงหัวก็ได้ไปยืนอยู่ที่ด้านหลังของเจิ้นเป่ยเซียว ไม่ให้โอกาสเขาลอบทำร้ายตนเองเลยสักนิด

ไม่นานนัก ข้าหลวงก็ได้นำผลการชันสูตรศพของไป๋จื่อหยางส่งเข้ามา หลังจากที่ฮ่องเต้เซวียนถ่งดูอยู่รอบหนึ่งก็ได้ยื่นให้พวกเหยียนหรูชิง จากนั้นก็ได้ส่งถึงมือของเฟิ่งชิงหัว

เฟิ่งชิงหัวมองดูสภาพของด้านในท้องและผิวหนังของคนพวกนั้น และพยักหน้า: “เสด็จพ่อ ผลชันสูตรของไป๋สวี่โจ้วไม่ได้แตกต่างไปจากที่ลูกสะใภ้และท่านอ๋องได้เห็นเลย สีแดงของผิวหนังนั้นเป็นภาวะเลือดคั่งที่เกิดจากการระเบิดของเลือดในชั้นรองลงไปของผิวหนัง ในขณะเดียวกันนั้นอวัยวะภายในอย่างหัวใจรวมทั้งใจและปอดล้มเหลวอย่างรวดเร็ว ระยะแรกหมอหลวงอย่างมากก็ตรวจพบได้เพียงว่าหัวใจเต้นเร็ว ส่วนอย่างอื่นนั้นตรวจไม่พบ แต่ว่าพระองค์เองก็รู้ดี หัวใจเป็นต้นกำเนิดของร่างกาย หัวใจชราภาพบ่งบอกว่าพลังชีวิตของคนคนหนึ่งกำลังหมดไปอย่างรวดเร็ว ก็เหมือนกับที่คนเรานับเวลาสามร้อยหกสิบวันเป็นหนึ่งปี คนพวกนี้สิบปีเหมือนหนึ่งวัน ไม่ถึงหนึ่งเดือนก็จะอ่อนแรงลงจนกระทั่งตายไป”

“บวกกับที่ไตและปอดล้มเหลวทำให้การทำงานของร่างกายผิดปกติ มันเกิดได้จากการถูกพิษเท่านั้น โรคระบาดจะทำลายตั้งแต่ภายนอก คนพวกนี้เกิดการชราภาพตั้งแต่อวัยวะภายใน ถ้าลูกสะใภ้ดูไม่ผิดละก็ คนพวกนี้ ต้องมีอายุไม่เกินสามสิบอย่างแน่นอน ไม่ควรมีร่างกายอย่างกับคนแก่อายุนับร้อยปี ลูกสะใภ้คิดว่า สามารถให้ไป๋สวี่โจ้วเข้าพบ”

“ใต้เท้าทุกท่านมีความเห็นเช่นไร?” ฮ่องเต้เซวียนถ่งได้ฟังฟิ่งชิงหัวกล่าว สีหน้าก็จริงจังขึ้นมาตาม

เหยียนหรูชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม: “หม่อมฉันเห็นด้วยกับพระชายา”

“กระหม่อมเห็นด้วย”

“กระหม่อมเห็นด้วย”