บทที่ 198 ข้าเป็นกังวล

เฟิ่งชิงหัวพยักหน้าด้วยรอยยิ้ม: “ขอบคุณใต้เท้าเฉิงเซี่ยงมากที่เตือน เพียงแต่ว่าข้าคนนี้น่ะเหรอชอบคุยโวโอ้อวดมาโดยตลอด โดยทั่วไปต่างเป็นคนอื่นที่กลัวข้า เกรงใจข้า สำหรับคนพวกนั้นที่ไม่กลัวข้า ตอนนี้ข้าก็ไม่เคยได้พบเจออีกเลย”

คำพูดที่พูดนี้สามารถบอกได้ว่าดูอวดดีมาก ราวกับว่าเป็นการกล่าวเตือนจากหนานกงจี๋

อย่ายั่วข้า ระวังจะทำให้เจ้าแม้แต่ตายก็ยังไม่รู้

“พอแล้วล่ะ อย่ารบกวนเฉิงเซี่ยงจัดการเรื่องในครอบครัวเลย ไปเถอะ” เฟิ่งชิงหัวรับคำออกมาหนึ่งคำ พาคนมาอย่างโอ่อ่าเปิดเผย ก็กลับออกไปอย่างโอ่อ่าเปิดเผยเช่นกัน

เฟิ่งชิงหัวก็เลยพาท่านน้าสุ่ยเข้าวังหลวงไปด้วยเลย ถือโอกาสหลังจากที่หมอหลวงตรวจอาการเสร็จแล้วไปออกใบสั่งยา เฟิ่งชิงหัวจับไปยังจุดใหญ่บนชีพจรหลายจุดบนร่างของหนานกงลู่ซิ่ว เดิมทีคนที่เป็นลมหมดสติไปแล้วนั้นจู่ๆ ก็ได้สติขึ้นมา

“พี่รอง” หนานกงลู่ซิ่วกล่าวออกมาด้วยอาการประหลาดใจ แล้วก็จะลุกขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

“ตอนนี้เวลากระชั้นชิด ไม่มีเวลาฟังเจ้าค่อยๆ พูดร่ำไร ข้าถามเจ้าตอบ” เฟิ่งชิงหัวกล่าว

หนานกงลู่ซิ่วพยักศีรษะติดต่อกัน

“หลังจากเจ้าถูกส่งเข้าไปอยู่ที่เรือนนอก เห็นอะไรบ้าง?”

“ด้านในเรือนนอก อาศัยอยู่หลายคน คนพวกนั้นไม่ใช่คนของเทียนหลิง พวกเขาทั้งหมอต่างมีผ้าปิดหน้า มีเพียงดวงตาหนึ่งคู่เท่านั้น คำพูดที่พูดข้าก็ฟังไม่เข้าใจ”

“เจ้าถูกพวกเขาจับได้งั้นหรือ?”

หนานกงลู่ซิ่วพยักหน้า: “เปล่า คือมีวันหนึ่งข้ากำลังอยู่ในห้อง มีคนผู้หนึ่งพุ่งเข้ามา อยากจะทำมิดีมิร้ายข้า จากนั้นข้าก็ตีคนจนหมดสติไปแล้ววิ่งออกไป ต่อมาข้าก็ถูกคนจับกลับไป ข้าเห็นหนานกงจี๋กำลังพูดกับคนผู้นั้น ท่าทีดูเป็นกันเองมาก ต่อมาอีกข้าก็ถูกป้อนอะไรบางอย่างเข้าไป พอรู้สึกตัวขึ้นมาอีกทีก็เห็นท่านและท่านแม่แล้ว”

“ก่อนหน้าที่หนานกงจี๋ต้องการจะให้เจ้าไปทำอะไร?” เฟิ่งชิงหัวกล่าวถาม

หนานกงลู่ซิ่วกล่าวว่า: “ตอนเริ่มแรกเขาวางแผนว่าจะให้ข้าไปรับรองคนพวกนั้น แต่ว่าไม่รู้ว่าเพราะอะไร จู่ๆ เขาก็ไม่อนุญาตให้ข้ามีปฏิสัมพันธ์ใดๆ กับพวกเขาเลย แม้กระทั่งให้ข้าอยู่ไกลจากคนพวกนั้นมากหน่อยด้วย