บทที่ 22 รสชาติแย่มาก ไม่อร่อยเลย

จิ่งยี่กำลังจะตอบ ทันทีที่เงยหน้าขึ้นมาก็พบกับใบหน้าของเฟิ่งชิงหัว หญิงสาวขยับปากอย่างไร้เสียง: “เจ้ากล้าบอกว่าอร่อยคืนนี้ข้าจะระเบิดเตาใหม่ของเจ้าทันที! แล้ววางยาพิษเจ้าอีกหลายร้อยชนิด!”

จิ่งยี่ตัวสั่นเล็กน้อย กลืนน้ำลายลงคออย่างแรง ใช้ภาษาปากกล่าวขึ้นมาเช่นกัน: “อาหารโต๊ะนี้แบ่งข้าครึ่งหนึ่ง!”

นี่มันโจรท้องถิ่นชัดๆ!

เฟิ่งชิงหัวอารมณ์หดหู่ พยักหน้าเล็กน้อย

จิ่งยี่เห็นดังนั้นจึงกล่าวว่า: “รสชาติแย่มาก ไม่อร่อยเลยสักนิด ไม่เคยกินอะไรที่รสชาติแย่ขนาดนี้มาก่อนเลย! หนานกงเยว่ลั่วเจ้าทำอาหารอะไรของเจ้าเนี่ย! อาหารด้านมืดใช่ไหม!”

ขณะที่พูดไป ตะเกียบกลับคีบอาหารจานอื่นยัดใส่ปากอย่างต่อเนื่อง

ขณะที่ยัดอาหารใส่ปากก็กล่าวว่า: “ไม่อร่อย ไม่อร่อยเลย แต่ละจานรสชาติแย่มาก ศิษย์พี่ ฝีมือทำอาหารของผู้หญิงคนนี้แย่มาก ข้ากินจนอยากจะอาเจียนออกมาแล้ว!”

เฟิ่งชิงหัวหันหลังมองไปทางจ้านเป่ยเซียว กล่าวด้วยรอยยิ้มที่ฝืนใจเป็นพิเศษ: “ท่านอ๋อง อาหารนี้ ไม่อร่อย จริงๆ”

จิ่งยี่เจ้าปัญญาอ่อนนี่ จะแสดงให้มันดีๆหน่อยไม่ได้หรือไงเนี่ย!

บอกว่าไม่อร่อยยังยัดใส่ปากไม่หยุด นี่เจ้ากำลังดูถูกความฉลาดทางสติปัญญาของทุกคนหรือ!

เป็นเช่นนั้นจริงๆ เห็นเพียงจ้านเป่ยเซียวเลื่อนตัวเข้ามาจากหน้าประตู มาถึงหน้าโต๊ะ มองดูจิ่งยี่อย่างแผ่วเบา: “ไม่อร่อยหรือ?”

น้ำเสียงนั่นเย็นยะเยือก ทำให้จิ่งยี่รู้สึกเย็นสันหลังวาบ ฝืนยิ้มออกมาเล็กน้อย: “พอใช้ได้ พอใช้ได้ แต่ว่า น่าจะไม่ถูกปากของศิษย์พี่หรอก”

ทันทีที่จ้านเป่ยเซียวได้ยิน รอบตัวก็ปล่อยไอเย็นยะเยือกออกมาเล็กน้อย

เฟิ่งชิงหัวแตะไปที่จมูก รู้ว่าวิธีนี้ใช้ไม่ได้ผลแล้ว ได้แต่กล่าวว่า: “ท่านอ๋อง ถ้าอย่างไร ลองชิมหน่อยไหม?”

ขณะที่พูดไป ก็ยื่นตะเกียบไปคู่หนึ่ง

ทันใดนั้น ดวงตาที่ลึกล้ำคู่นั้นของผู้ชายก็จ้องมองเฟิ่งชิงหัวอย่างไม่ละสายตา แล้วก็ทำท่าทางลึกล้ำคาดเดาไม่ได้ขึ้นมาอีก

เฟิ่งชิงหัวกระตุกมุมปากเล็กน้อย: “ท่านจะทำอะไรอีก”

จ้านเป่ยเซียวฮึเสียงเย็นชา สีหน้าท่าทางไม่แยแส: “ตักอาหารมาให้ข้า”