บทที่ 221 เจ้าจะลงมือก่อนได้อย่างไร

เฟิ่งชิงหัวไม่รู้เกี่ยวกับสงครามน้ำลายที่เกิดจากการที่นางไม่อยู่ในขณะนี้ แต่ฟังการสนทนาของคนเหล่านี้อย่างเพลิดเพลิน

“ครั้งนี้ผู้นำของเราคือเทพเจ้าสงคราม ท่านอ๋องเจ็ด ไม่รู้ว่าครั้งนี้เขาจะพาเราไปสู่ความรุ่งเรืองอย่างอดีตได้หรือไม่”

“นึกถึงครั้งสุดท้ายที่ได้สู้รบเคียงบ่าเคียงไหล่กับท่านอ๋องเจ็ดเมื่อสี่ปีที่แล้ว ชายหนุ่มในตอนนั้นมีพรสวรรค์อย่างน่าอัศจรรย์ คมดุจดาบคม แค่คิดถึงฉากในตอนนั้นใจของข้าก็ยังเต้นรัวอยู่”

“ข้ายังจำได้ว่าตอนนั้นไม่รู้ว่าเป็นใครที่ซ่อนเสาไว้ใต้น้ำ และเรือผ่านไปไม่ได้เลย ท่านอ๋องเจ็ดกระโดดลงไปฟันเสาเหล่านั้นจนไม่เหลืออย่างง่ายดาย ตอนนั้นเราตามหลังอยู่ด้านหลังช้า ๆ และในที่สุดก็ได้ที่หนึ่ง แต่น่าเสียดายที่ข้าเป็นผู้ชายไม่เช่นนั้นข้าคงยกชีวิตให้ท่านอ๋อง”

“ใช่ ท่านอ๋องเจ็ดเป็นเทพสงครามของเทียนหลิง เขาไม่เคยแพ้มาก่อน ตราบใดที่มีเขาอยู่ก็จะไม่มีวันพ่ายแพ้”

เฟิ่งชิงหัวฟังคำเยินยอของพวกเขาอยู่ข้างๆ แม้ว่านางจะไม่รู้เหตุการณ์สำคัญในตอนนั้น แต่นางก็รู้สึกเป็นเกียรติ

ในขณะที่กำลังภูมิใจ นางได้ยินเสียงหึหึจากคนที่อยู่ข้างๆ แสดงความดูถูกเหยียดหยามในสิ่งที่พวกเขาพูด

เฟิ่งชิงหัวหันหลังไปมอง เห็นเพียงคนกลุ่มหนึ่งสวมเสื้อสีแดง กอดอกแสดงความรังเกียจต่อพวกเขาอย่างเต็มที่

“สมัยของท่านอ๋องเจ็ดผ่านไปแล้ว เหลือแต่พวกเจ้าที่ยังชื่นชมอยู่ที่นั่น มีความหมายอะไร? พวกเจ้าจะโม้แค่ไหน ตอนนี้เขาก็เป็นแค่คนไร้ประโยชน์คนหนึ่ง”

“ถูกต้อง ใครจะไม่รู้ว่าขาของท่านอ๋องเจ็ดพิการมาสองปีแล้ว และตอนนี้แม้จะดีขึ้น แต่เขาสูญเสียการต่อสู้ทั้งหมดของเขาไป ไม่มีแม้แต่ศิลปะการต่อสู้แม้แต่นิดเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาจะยืนหยัดบนเรืออย่างมั่นคงได้หรือไม่ พาพวกเจ้าที่เป็นกลุ่มคนชรา อ่อนแอ ป่วย และพิการ จะต้องได้อันดับสุดท้าย!”

“ใช่ แม้ว่าเราจะไม่ใช้ไม้พาย แต่เราก็สามารถเอาชนะพวกเจ้าได้ด้วยการพายด้วยมือของเรา”

เฟิ่งชิงหัวหยั่งเชิง คนฝั่งตรงข้ามส่วนใหญ่เป็นชายหนุ่มอายุยี่สิบกว่าปี ดูเหมือนว่าพวกเขาทั้งหมดมีพื้นฐานศิลปะการต่อสู้และได้รับการปรนนิบัติ เมื่อมองไปที่ฝ่ายจ้านเป่ยเซียว โดยทั่วไปแล้วพวกเขาจะอยู่ในวัยสามสิบปี น่าจะเป็นคนที่เคยติดตามจ้านเป่ยเซียวในการแข่งขัน

รู้จักกันมานาน ในที่สุด เฟิ่งชิงหัวก็ค้นพบว่าจ้านเป่ยเซียวเป็นผู้ชายที่ปากไม่ตรงกับใจ แต่แท้จริงแล้วเขาให้ความสำคัญกับความสัมพันธ์มากกว่าใครๆ

ทุกคนรู้ว่าการพายเรือมังกรต้องใช้คนที่อายุน้อย แข็งแกร่ง และระเบิดกำลังออกมาได้ แต่เขากลับใช้คนเก่าที่เคยแข่งขันเหล่านี้ และตามที่พวกเขาบอก เขาไม่ได้แข่งขันมาสี่ปีแล้ว ประสบการณ์และความแข็งแกร่งทางร่างกายของเขาเกรงว่าจะเปรียบเทียบกับฝ่ายตรงหน้าที่กำลังส่งเสียงโหวกเหวกโวยวาย

เมื่อทีมดำได้ยินสิ่งที่ทีมเขียวพูด พวกเขาทั้งหมดต่างพูดไม่เก่ง ไม่รู้จะพูดอย่างไร นอกจากหน้าแดงและพูดว่าหุบปากก็พูดอะไรไม่ได้อีก

อย่างไรก็ตาม ทีมสีแดงยังคงไม่เลิกพูด เยาะเย้ยและพูดว่า “นายท่านเป็นคนพิการ ลูกน้องก็ไร้ประโยชน์เช่นกัน ดูใบหน้าพวกเจ้าก็เป็นใบหน้าอันดับสุดท้าย แข่งอะไรอีก? กระโดดลงไปในแม่น้ำแล้วยอมแพ้เถอะ”

เฟิ่งชิงหัวกล่าวอย่างเย็นชา “มีแต่ผู้หญิงเท่านั้นที่ต่อว่าผู้คนเก่ง ถ้าเก่งก็ใช้กำลังสิ มาดูกันว่าใครกำปั้นจะแข็ง?”

ฝ่ายตรงข้ามผงะไปครู่หนึ่ง จากนั้นพวกเขาก็เห็นว่าคนที่พูดเป็นเพียงกุ้งตัวเล็กที่ผอมและอายุไม่ถึงยี่สิบ พวกเขาก็กุมท้องหัวเราะออกมาเสียงดัง

“ฮ่าฮ่า ทุกคน ข้าเพิ่งได้ยินอะไรมา?”

“เมื่อกี้ยุงหึ่งใช่ไหม ข้าไม่ได้ยินอะไรเลย”

เฟิ่งชิงหัวกอดอกและพูดอย่างเย่อหยิ่ง “ใช่ สัตว์อย่างเจ้าไม่เข้าใจภาษามนุษย์อย่างแน่นอน และข้าไม่โทษเจ้าถ้าเจ้าไม่ได้ยิน”

“เจ้าพูดอะไรนะ! เจ้าพูดว่าใครเป็นสัตว์ ไอ้หนู เจ้าออกมา ดูว่าข้าจะไม่ตีเจ้าจนลุกไม่ขึ้น”

เฟิ่งชิงหัวก้าวไปข้างหน้าทันที “มาสิ ข้าพูดว่าเจ้าก็คือสัตว์ ทำไม เจ้าไม่ยอมรับ? ออกมาท้าทายตัวต่อตัวสิ”

ทันใดนั้นก็มีคนจับนางจากด้านหลังและพูดเสียงต่ำ “นี่ลูกน้องของเอี้ยนเซียว อ๋องสุกุลอื่น พวกเขาทั้งหมดหยิ่งยโส และชอบใช้เล่ห์เหลี่ยมสกปรกมากที่สุด น้องชาย เจ้าจะเดือดร้อนถ้าเจ้าออกไป”