บทที่ 225 ลองอาหารให้ข้า

เมื่อทั้งสองเดินห่างออกไป เหล่าองครักษ์ที่อยู่ใกล้เคียงก็พูดด้วยเสียงต่ำ “ข้าคิดไม่ถึงว่าลูกน้องของท่านอ๋องเจ็ดก็จองหองขนาดนี้ คนๆ นี้คือผู้ที่เพิ่งเอาชนะลูกน้องของอ๋องเอี้ยน ได้ยินมาว่ายังด่าอีกฝ่ายเป็นสัตว์อีกด้วย”

“ไม่แปลกใจเลยที่จองหองเช่นนี้ ถ้าเมื่อครู่นี้คนที่เขาชนไม่ใช่ท่านอ๋องเจ็ด ข้าเดาว่าเขาคงไม่ก้มหัวให้จริงๆ”

“นั่นสิ ข้าไม่คาดคิดจริงๆ ดูท่านอ๋องเจ็ดแล้วค่อนข้างตามใจ”

“ถูกต้อง ถ้ามีใครไปชนท่านอ๋องเจ็ด เกรงว่าคงจะถูกสับแล้วโยนลงแม่น้ำให้ปลากินแล้วล่ะ”

“แต่อย่างไรก็ตาม ข้ายังคงชื่นชมองครักษ์ผู้นั้น หากเป็นคนอื่น จะกล้าเข้าใกล้ท่านอ๋องเจ็ดได้อย่างไร แม้จะมองเขาจากระยะไกลก็ยังรู้สึกกดดันอย่างยิ่ง หวังว่าจะลดการมีตัวตนอยู่ออกไป ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเหม่อเลย”

เฟิ่งชิงหัวและจ้านเป่ยเซียวไม่รู้ว่าองครักษ์เหล่านี้กำลังแอบสนทนาเรื่องเกี่ยวกับพวกเขา ตอนนี้มาถึงดาดฟ้าชั้นบนสุด ซึ่งจักรพรรดิ ฮองเฮา และขุนนางอยู่ที่นี่ทั้งหมด เหล่าจ้านถิงเฟิงก็เปลี่ยนชุดกลับไปประจำที่ของตน

บนแท่นสูง ฮ่องเต้เซวียนถ่งอารมณ์ดีมาก เมื่อเห็นจ้านเป่ยเซียวก็กวักมือเรียกให้เข้ามาใกล้

“เจ้าเจ็ด ครั้งนี้ก็ได้ที่หนึ่งอีกแล้ว ยังคงเหมือนเมื่อก่อนจริงๆ ไม่เลว ไม่เลว”

จ้านเป่ยเซียวฟังคำพูดของฮ่องเต้เซวียนถ่ง สีหน้าของเขายังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่เขาสังเกตเห็นจากหางตาของเขาว่าใบหน้าของพระชายาตัวน้อยของเขาแดงก่ำด้วยความตื่นเต้น และเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงิน

ฮ่องเต้เซวียนถ่งรู้ว่าจ้านเป่ยเซียวไม่ชอบสิ่งไร้สาระเหล่านี้ ดังนั้นเขาจึงไม่พูดเรื่องไร้สาระและให้คนในวังยกรางวัลมา

รางวัลถูกวางบนถาดไม้เคลือบสีแดง และด้านบนปูด้วยผ้าซาตินสีแดง ซึ่งทำให้เฟิ่งชิงหัวรู้สึกใจคัน

จ้านเป่ยเซียวหยิบถาดด้วยมือทั้งสองข้าง เฟิ่งชิงหัวพูดอย่างแทบจะรอไม่ไหว “ท่านอ๋อง ให้ข้าน้อยช่วยถือพ่ะย่ะค่ะ”

จ้านเป่ยเซียวยื่นให้นาง

เฟิ่งชิงหัวรับมาอย่างรวดเร็วและดึงไหมสีแดงออก ดวงตาของนางเป็นประกายทันที

ในถาดไม่ใช่ชิ้นเดียว แต่เป็นชุดสิงโตน้อยแกะสลักจากมรกต หมอบอยู่ ยกอุ้งเท้าหน้า หรือกลิ้งไปมา น่ารักและไร้เดียงสามาก

แม้แต่ลูกสาวของอ๋องและขุนนางก็ยังชอบของเล่นเหล่านี้มาก กำลังพูดคุยกันด้วยเสียงต่ำ

ฮ่องเต้เซวียนถ่งตรัสถามว่า “เจ้าเจ็ด ชอบหรือไม่?”

จ้านเป่ยเซียวมองสีหน้าของเฟิ่งชิงหัวและพูดเสียงเรียบ “ไม่เลวพ่ะย่ะค่ะ”

ฮ่องเต้เซวียนถ่งพยักหน้า ไม่เลว นั่นคือเขาชอบมัน

แต่เมื่อคำพูดนี้นี้เข้าหูเฟิ่งชิงหัว นางรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ยังไม่เลว งั้นก็คือไม่เท่าไหร่ และจ้านเป่ยเซียวน่าจะไม่แย่งกับนาง ทั้งหมดนี้เป็นของนาง

เฟิ่งชิงหัวคิดที่จะกลับไปวางไว้บนหัวเตียงเพื่อเล่นกับพวกเขาทั้งคืนในคืนนี้

หลังจากการแข่งเรือมังกรตามประเพณีของเทียนหลิง จักรพรรดิและฮองเฮาจะเสด็จลงไปในแม่น้ำด้วยเรือมังกรและแล่นเรือรอบหนึ่งตามสองฝั่งของแม่น้ำเพื่อแสดงความโปรดปรานของจักรพรรดิ

ใช้เวลาเกือบสี่ชั่วโมง อาหาร การร้องเพลงและเต้นรำก็ถูกจัดขึ้นในเรือ พระมหากษัตริย์และขุนนางต่างสนุกสนานด้วยกัน

หลังจากเข้าไปข้างในแล้ว เฟิ่งชิงหัวก็ต้องประหลาดใจกับความหรูหราภายใน

เดิมทีคิดว่าพระราชวังของจักรพรรดินั้นหรูหราอยู่แล้ว แต่คาดไม่ถึงว่าเรือมังกรจะเด่นมากเช่นนี้

การตกแต่งภายในส่วนใหญ่ทำด้วยทองคำและถ้ามองเห็นแล้วจะแสบตาเลยเพราะความหรูหรา

เฟิ่งชิงหัวไม่ได้โง่เขลาที่จะคิดว่านูนสีทองที่ยื่นออกมาบนผนังถูกทาสีด้วยสี และเก้าอี้มังกรทองตัวนั้น ทั้งหมดคือรังของทองคำ

เฟิ่งชิงหัวเดินเข้าใกล้จ้านเป่ยเซียวและพูดเสียงต่ำ “เรือมังกรของเสด็จพ่อเจ้าเกินจริงเกินไปไหม? ถ้ามันจมลงอย่างกระทันหัน ต้องชดใช้เงินเท่าไหร่ล่ะเนี้ย? ก่อนที่จะจมก็ต้องขุดทองเหล่านี้ออกมาเอาไปนะ?”

สิ่งที่ตอบกลับมาคือสายตาเหยียดหยามจากชายหนุ่ม

อ่อ ใครใช้ให้นางเป็นคนธรรมดาล่ะ ไม่ใช่ชั้นเดียวกับพวกขุนนางสูงส่งที่มองว่าเงินไม่สำคัญ

โต๊ะยาวในห้องโถงถูกจัดเรียงทีละโต๊ะตามตำแหน่ง

ตำแหน่งของจ้านเป่ยเซียวนั้นอยู่ด้านล่างองค์ราชทายาท และด้านล่างจ้านเป่ยเซียวก็คือ อ๋องเอี้ยนอย่างบังเอิญ

ในขณะนี้ เอี้ยนเซียวกำลังจ้องมององครักษ์น้อยที่อยู่ด้านหลังจ้านเป่ยเซียวอย่างไม่ละสายตา

สายตาแรงกล้าเกินไป เดิมทีเฟิ่งชิงหัวต้องการที่จะซ่อนตัวอยู่หลังเสาในขณะที่ไม่มีใครให้ความสนใจและแอบชื่นชมรางวัลที่เพิ่งได้รับ แต่ตอนนี้ก็ได้แต่เลิกชื่นชมแล้วล่ะ

“ท่านอ๋องเจ็ด ท่านไปพบคนเก่งกาจเช่นนี้ที่ไหน ดูฉลาด และพูดเก่ง บอกข้า ข้าจะหามาให้คลายเบื่อด้วย” เอี้ยนเซียวโบกพัดด้ามจิ้วในมือ พูดคุยกับจ้านเป่ยเซียวแต่สายตาของเขาจับจ้องไปที่เฟิ่งชิงหัว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ลืมว่าเขาถูกรังแกโดยองครักษ์เล็กคนนี้

จ้านเป่ยเซียวพูดเสียงต่ำโดยไม่เงยหน้าขึ้น “ส่งตัวเองมาถึงหน้าหน้าประตูเอง”

“อ่อ น่าสนใจเลยนะ ในเมื่อส่งตัวเองมาถึงหน้าประตู ถ้าผู้อื่นอื่นสัญญาว่าจะให้เงินจำนวนมาก ท่านอ๋องเจ็ดจะมอบให้ได้หรือไม่?”