บทที่ 227 เรือจมแล้ว

จ้านเป่ยเซียวเพิกเฉยต่อเขา เขย่งเท้า กระโดดข้ามฝูงชน เปิดประตูห้องโดยสารทีละบาน และกวาดสายตาไปรอบๆ ด้วยท่าทางเย็นชา

ไม่มี ไม่มีวี่แววของนางเลย

นางน่าออกไปกับคนกลุ่มแรกแล้วหรือนางยังคงอยู่ที่ไหนสักแห่งบนเรือลำนี้

จ้านเป่ยเซียวมองเท้าของเขาด้วยสายตาที่ดูไม่ออก

“จ้านเป่ยเซียว!” เสียงของ เอี้ยนเซียวดังมาจากระยะไกล

จ้านเป่ยเซียวไม่ตอบรับ

เอี้ยนเซียววิ่งเข้ามาและยื่นมือออกไปเพื่อดึงเขา “เจ้ายืนนิ่งอยู่ทำไม ตอนนี้เหลือเจ้าเพียงคนเดียวเท่านั้นแล้ว รีบขึ้นเรือ”

ขณะที่เขาพูด เขาก็ยื่นมือออกไปจับจ้านเป่ยเซียวแล้วกระโดดขึ้นเรือในโดยไม่กี่ก้าว

พอขึ้นไปบนเรือ เรือลำเล็กก็เริ่มพายเข้าหาฝั่ง

จ้านเป่ยเซียวยังคงเงียบอยู่ในขณะนี้ ทันใดนั้นเขาก็พูดว่า “ไม่ถูกต้อง!”

เอี้ยนเซียวแค่กระพริบตา เขาก็เห็นจ้านเป่ยเซียวกระโดดขึ้นไปบนฟ้า และตรงไปยังเรือที่กำลังจม

“จ้านเป่ยเซียวเจ้าบ้าไปแล้ว! ไม่มีใครอยู่บนเรือ!”

จ้านเป่ยเซียวลงจอดบนหัวมังกรบนเรือมังกรและเรือก็จมลงเล็กน้อยทันที

“เฟิ่งชิงหัวเจ้าอยู่ที่นั่นไหม?” จ้านเป่ยเซียวตะโกน ชายที่เป็นคนขรึมตะโกนเสียงดังไม่หยุดในตอนนี้

เฟิ่งชิงหัวรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลจากที่ไหนสักแห่ง หัวใจของนางดูเหมือนจะถูกระงับอย่างรุนแรง

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อนาง

เฟิ่งชิงหัวพึมพำ “ข้าอยู่ที่นี่ ข้าอยู่ที่นี่”

แต่เสียงของนางเหมือนเสียงครางของยุง ผู้ชายที่ยืนอยู่บนที่สูงหันหน้าเข้าหาลมหนาวจะได้ยินเสียงของนางได้อย่างไร

เมื่อเห็นว่าเรือทั้งลำกำลังจะจมลงสู่ก้นทะเล ดวงตาของจ้านเป่ยเซียวฉายแววโหดเหี้ยม

ในวินาทีต่อมา ก็เห็นเขากระโดดขึ้นไปในอากาศ ร่างของเขาลอยนิ่งอยู่ในสายลม

ใบหน้าคมลึกของชายหนุ่มสงบนิ่งราวกับน้ำ และความกังวลก็สงบลงแล้ว

เรือที่ เอี้ยนเซียวโดยสารอยู่ใกล้เรือมังกรมากที่สุด เขาจึงสามารถเห็นการเคลื่อนไหวของจ้านเป่ยเซียวได้อย่างชัดเจน

หลังจากรู้ว่าเขาจะทำอะไร ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ และเขาก็โพล่งออกมา “จ้านเป่ยเซียวเจ้ามันบ้าไปแล้ว! เรือลำนั้นจมแล้ว เจ้าเอาขึ้นมาไม่ได้!”

เรือใหญ่ขนาดนั้นจมลงไป มันต้องมีแรงต้านขนาดไหน และตอนนี้เขาอยากจะดึงมันออกมาคนเดียว นั่นไม่ใช่การเอาก้อนกรวดไปกระแทกหินหรอกหรือ?

เขารู้หรือไม่ว่าตัวเองทำอะไรได้บ้าง แม้ว่าเขาต้องการที่จะลากเรือมังกรลำนี้ไปบนพื้นราบแต่ก็ยังต้องใช้คนหลายร้อยคนในการลากพร้อมๆ กัน นับประสาอะไรที่เขาจะจะแย่งชิงกับแรงกดดันและแรงโน้มถ่วงของแม่น้ำ

ไม่ว่าเขาจะเก่งกาจเพียงใด แม้ว่าเขาจะมีร่างกายที่ทำลายไม่ได้ เขาก็ยังคงเป็นร่างกายที่มีเลือดเนื้อ!

แต่จ้านเป่ยเซียวไม่ฟังคำพูดของเอี้ยนเซียว

เขาสังหรณ์ว่าผู้หญิงคนนั้นอยู่ข้างใน

จ้านเป่ยเซียวควบแน่นพลังอยู่ที่ฝ่ามือของเขาด้วยมือทั้งสองและบัดไปมา แม่น้ำรอบ ๆ เรือมังกรเริ่มหมุนช้า ๆ ทำให้เรือมังกรเคลื่อนไหวช้าลง

คลื่นซัดไปรอบ ๆ ทีละชั้น และเรือลำเล็ก ๆ ที่ลอยอยู่ในแม่น้ำต่างก็ประหลาดใจเมื่อเห็นมัน

“นี่เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”

“นี่คือแม่น้ำ จะมีคลื่นขนาดใหญ่ได้อย่างไร”

“เจ้าเห็นร่างบนท้องฟ้าไหม”

“ดูเหมือนจะเป็น ดูเหมือนว่าจะเป็นท่านอ๋องเจ็ด”

“จะบ้าหรือไง เขาไม่เห็นพวกเราอยู่ในน้ำหรือ เขาต้องการจะฆ่าเรารึ?”

“ท่านอ๋องเจ็ดดูเหมือนจะต้องการดึงเรือมังกรขึ้นมา?”

“ดึงขึ้นมา? เป็นไปได้ยังไง? เขาบ้าไปแล้วรึ?”

“ดูสิ น้ำเริ่มจะซัดแล้ว พายเร็วเข้า พายเร็วเข้า”

เรือทุกลำเร่งพายเข้าหาฝั่ง และในที่สุดทุกคนก็ถอนหายใจโล่งอกเมื่อคนบนเรือลำสุดท้ายลงจอดอย่างราบรื่น

ทุกคนยืนดูคลื่นที่ขึ้นๆ ลงๆจากฝั่ง