บทที่ 230 รักษาจริงหรือ

เฟิ่งชิงหัวรู้สึกปวดหัวเมื่อได้ยินคำบ่นของอู่ตู๋จื่อ นางเงยหน้าขึ้นมองอย่างเย็นชา อู่ตู๋จื่อก้าวถอยหลังทันที ยื่นมือออกเพื่อรูดซิปปาก โบกมือด้วยรอยยิ้ม และปิดประตูเมื่อออกไป แล้วก็ยืนพิงประตูแล้วหอบหายใจ

อู่ตู๋จื่อบิดนิ้วของตนและเริ่มนับ “สามีของอาจารย์ย่า ข้าควรจะเรียกอะไรดี อาจารย์ปู่? ถุ่ย ถุ่ย ถุ่ย เรื่องนี้ยังไม่แน่ บางทีอาจารย์ย่าอาจตกหลุมรักในความงามของเขาเท่านั้น อาจจะไม่ให้ฐานะก็ได้”

เฟิ่งชิงหัวไม่ได้หูหนวก นางได้แต่กลอกตาและพูดอย่างเย็นชา “ไสหัวไปไกลหน่อย”

“ขอรับ ขอรับ ขอรับ อาจารย์ย่า ท่านไม่ต้องกังวล ข้าไม่รู้อะไรเลย ข้าจะไม่พูดอะไร ข้าจะไปเดี๋ยวนี้” อู่ตู๋จื่อออกไปจากที่นี่ และเขาก็ไม่รู้ว่าร่างเขาเพิ่งหายไปก็มีกลุ่มชายชุดดำรวมตัวกันอยู่

คนเหล่านี้เป็นองครักษ์ลับของจ้านเป่ยเซียว และพวกเขามักจะปกป้องอย่างลับๆ เดิมทีพวกเขาจะไปช่วยจ้านเป่ยเซียวทันทีที่เกิดเรื่องขึ้น แต่พวกเขาทั้งหมดก็ซ่อนตัวหลังจากเห็นสัญญาณนายท่านก่อนที่เขาจะตกหมดสติแล้วติดตามอย่างใกล้ชิด

คนเหล่านี้เคยได้ยินข่าวเกี่ยวกับอู่ตู๋จื่อหมออัจฉริยะ เดิมทีพวกเขาคิดว่าพระชายาพานายท่านมาที่นี่เพื่อขอให้หมออัจฉริยะรักษาเขา คาดไม่ถึงว่าหมออัจฉริยะจะถูกไล่ออกไปทันที

สำหรับสิ่งที่อู่ตู๋จื่อพูดเมื่อเขาจากไป เกิดเป็นความกังวลเป็นห่วงอยู่ในใจของเหล่าองครักษ์ลับ

องครักษ์ลับหนึ่ง “ถ้าพระชายาฉวยโอกสนายท่านตอนที่นายท่านหมดสติ เราจะเข้าไปยุ่งไหม?”

องครักษ์ลับสอง”ไม่ว่าอย่างไรพวกเขาก็เป็นสามีภรรยากันอยู่แล้ว น่าจะไม่ต้อง แต่นายท่านหมดสติอยู่ จะทำอะไรได้?”

องครักษ์ลับสาม “พระชายามียาแปลกๆ มากมายอยู่ในมือนะ?”

องครักษ์ลับสี่ “วางยา? ว้าว น่าตื่นเต้นจัง”

องครักษ์ลับ ลอร์ด หลิวหยิ่งอยู่ที่นี่"

องครักษ์ลับหนึ่ง “ท่านหลิวหยิ่งมาแล้ว”

หลังจากได้รับข่าวจากองครักษ์ลับ หลิวหยิ่งรีบวิ่งมาที่นี่ รู้สถานการณ์ปัจจุบันของนายท่านผ่านท่าทางระหว่างหน่วยงานลับ ส่ายศีรษะต่อพวกเขา เพื่อรอดูสถานการณ์ อย่าส่งเสียง

พระชายาเคยช่วยนายท่านมาหลายครั้งแล้ว ดังนั้นครั้งนี้ก็น่าจะช่วยรักษาเช่นกัน

ในเมื่อนายท่านสั่งไม่ให้พวกเขาปรากฏตัว งั้นเขาก็ปกป้องพวกเขาอยู่นอกประตูก็แล้วกัน

ดังนั้นเขาจึงรีบหาที่ที่หนึ่งและจับตาดูสถานการณ์ภายในอยู่ตลอดเวลา

เมื่อเหล่าองครักษ์ลับเห็นแล้ว ทั้งสี่คนก็ขึ้นไปบนหลังคาเบาๆ หรือไม่ก็ขุดหลุมบนพื้นเอง แล้วรื้อกระดานไม้สองแผ่นเพื่อแอบมองจากด้านล่าง

สรุปแล้วห้องเล็ก ๆ เต็มไปด้วยสายตาเหมือนถูกฉาบด้วยกาวหนังวัว

แต่เมื่อพวกเขาเห็นภาพข้างใน พวกเขาอดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้าง

ห้องที่เฟิ่งชิงหัวอยู่นั้นเป็นห้องนึ่งซึ่งเรียกว่าห้องซาวน่าในยุคปัจจุบัน เหตุผลที่เลือกที่นี่ก็เพื่อให้จ้านเป่ยเซียวกระจายเลือด

เมื่อเห็นว่าอุณหภูมิสูงขึ้นและไอร้อนทำให้ร่างกายของนางรู้สึกร้อน เฟิ่งชิงหัวก้าวไปข้างหน้าและลากจ้านเป่ยเซียวลงกับพื้น

เรียบง่ายและหยาบคาย เหมือนกับการดึงศพโดยไม่สนใจว่าจะทำร้ายอีกฝ่ายหรือไม่

คนรอบข้างมองเฟิ่งชิงหัวด้วยความประหลาดใจ

ไม่ได้บอกว่าช่วยชีวิตรึ?

การกระทำรุนแรงจัง?

นายท่านของพวกเขาคือใครกัน ถูกปฏิบัติเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ใครก็ตามที่เห็นนายท่านของพวกเขาก็ประจบสอพลอ แม้แต่หญิงสาว ๆ เหล่านั้นยังหน้าแดงและใจเต้นเมื่อเห็นรูปร่างหน้าตาของนายท่านของพวกเขา อยากจะอุทิศตนมาก แม้ว่านั่นจะเป็นก่อนที่นายท่านจะเสียโฉม

แต่พระชายาคนนี้ นางกลับปฏิบัติต่อเทพในใจพวกเขาอย่างรุนแรงเช่นนี้!

เหล่าองครักษ์ลับที่ซ่อนอยู่เหล่านั้นอดไม่ได้ที่จะรู้สึกไม่พอใจต่อเฟิ่งชิงหัวชั่วขณะหนึ่ง พวกเขาได้ตัดสินใจแล้วด้วย ตราบใดที่ท่านผู้บัญชาการรับสั่ง พวกเขาก็จะพุ่งเข้าไปและฟันเฟิ่งชิงหัวเป็นชิ้นๆ ทันที

ตอนนี้สีหน้าของหลิวหยิ่งไม่ค่อยดีนัก ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่เฟิ่งชิงหัว พยายามดูว่านางจะทำอะไรต่อไป

เขาคิดในใจ เป็นไปได้ไหมที่พระชายาถูกนายท่านรังแกหนักเกินไป นางจึงใช้โอกาสนี้แก้แค้น?

ครั้งเดียวก็พอ อย่าใจร้ายเกินไป เช่นนี้แล้ว เขาสามารถแสร้งทำเป็นไม่เห็นและไม่บอกนายท่านก็ได้

แต่ความคิดของเขาเพิ่งผุดขึ้นมา เขาก้เห็นเฟิ่งชิงหัวก้าวขึ้นไปเหยียบบนร่างของนายท่าน เหยียบทีละก้าวด้วยแรงมหาศาล และดูเหมือนว่าจะมีจังหวะด้วย

องครักษ์ลับที่ซ่อนตัวอยู่ใต้พื้น “พระชายาทำอะไรน่ะ? ไม่นานมานี้ นายท่านเพิ่งเสี่ยงที่จะได้รับบาดเจ็บช่วยนางขึ้นจากเรือ นางตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นรึ?”

องครักษ์ลับสองที่ซ่อนตัวอยู่นอกหน้าต่าง “ตำแหน่งที่ย่ำลงไปนั้นแม่นยำมาก และตำแหน่งนั้นไม่ได้ซ้ำกันด้วย”

องครักษ์ลับสามที่หมอบอยู่บนหลังคากระเบื้อง “หัวใจของหญิงสาวมีพิษร้ายแรงที่สุดจริงๆ”

องครักษ์ลับสี่ที่ซ่อนอยู่บนเสาเรือน “ข้าแค่อยากรู้ว่านายท่านยังมีชีวิตอยู่หรือไม่?”

การสื่อสารขององครักษ์ลับทั้งสี่ที่ซ่อนอยู่เข้าถึงหูของหลิวหยิ่งโดยไม่พลาดคำใดคำหนึ่ง และเขาก็รู้สึกกระสับกระส่ายในขณะนี้ด้วย คิดว่าในวันนี้นายท่านไม่ได้ทำอะไรให้พระชายาโมโห เหตุใดนางถึงต้องการลงมือหนักเช่นนี้?

กระพริบตา แล้วกระพริบตาอีกครั้ง ขยี้ตา

รองเท้าของพระชายายังสวมอยู่ นางย่ำหานายท่านอย่างแรง บนเสื้อคลุมสีดำของนายท่านถูกย่ำจนมีรอยเท้าสีฝุ่น

ย่ำข้างหน้าเท่านั้นไม่พอ ก็เห็นพระชายานั่งยอง ๆ จับไหล่ของนายท่านและเขย่าอย่างแรง “จ้านเป่ยเซียว? จ้านเป่ยเซียว? เจ้าได้ยินข้าไหม? จ้านเป่ยเซียว?”

หลิวหยิ่งดูแล้วรู้สึกวิงเวียนศีรษะ แต่โชคดีที่นายท่านหมดสติจริงๆ