บทที่ 236 นวดผ่อนคลาย

เฟิ่งชิงหัวสะบัดมือ แต่สะบัดอย่างไรก็ไม่หลุดเสียที จึงกล่าวขึ้นมาอย่างอารมณ์เสีย: “อย่างเดียวก็อย่างเดียว ท่านปล่อยมือ”

“หนึ่งอย่างคือหนึ่งอย่าง แต่ไม่ใช่หนึ่งอย่าง ข้าจะเลือกหนึ่งอย่างหรือไม่ ยังต้องดูว่าเจ้าจะให้ความร่วมมือหรือไม่”

“ท่านเป็นคนจัดสถานที่เอง ยังต้องให้ข้าร่วมมืออะไรอีก?”

จ้านเป่ยเซียวยิ้มแต่ไม่พูดอะไร

เฟิ่งชิงหัวจ้องตาเขาด้วยความสงสัย รู้สึกเพียงว่าในรอยยิ้มของเขาซ่อนเอาไว้ด้วยแผนร้าย

หันกลับไปมอง ก็พบว่าหลิวหยิ่งกำลังปูเตียง

“รอก่อน หนึ่งอย่างที่ท่านพูด คงจะไม่ใช่ เตียงหรอกนะ?” เฟิ่งชิงหัวขมวดคิ้ว

“อืม” จ้านเป่ยเซียวพยักหน้าอย่างสบายใจ และดื่มชาที่อยู่ในมือคำหนึ่ง

“ไม่ได้ ท่านนอนเตียงแล้วข้านอนไหน? ในตำหนักมีแค่เตียงเดียวเท่านั้น”

“เช่นนั้นนอกจากเตียงนั่นแล้วข้าจะไม่จัดอะไรเลย และเพิ่มเตียงอีกหนึ่งเตียงที่นี่ ไม่เป็นไร ข้าเองก็เป็นประชาธิปไตยมาก สิทธิ์ในการเลือกอยู่ในมือของเจ้า” จ้านเป่ยเซียวยิ้มให้กับเฟิ่งชิงหัวด้วยรอยยิ้มที่ได้ใจเป็นพิเศษ

“เช่นนั้นวันถัดไปท่านจะเก็บหรือไม่?”

“เก็บทำไม ข้าจะพักอยู่ที่นี่สองวันนะ”

“ท่านไม่เก็บ นางกำนัลเข้ามาพบว่าที่นี่มีเตียงเพิ่มขึ้นมาอีกตัว ท่านจะให้ข้าอธิบายอย่างไร?”

“นี่คือสิ่งที่เจ้าควรจะกังวล ไม่ใช่ข้า”

จ้านเป่ยเซียวกล่าวไป จากนั้นก็หันไปกล่าวกับหลิวหยิ่งที่อยู่ด้านหลัง: “ไม่ต้องปูเตียงแล้ว ทำขึ้นมาอีกเตียงก็แล้วกัน”

“ขอรับ” หลิวหยิ่งกล่าวตอบรับ กล่าวไปก็ทำท่าทางว่าจะดึงผ้าปูที่นอนที่ปูเสร็จแล้วนั่นออก

“อย่านะ!” เฟิ่งชิงหัวรีบห้ามโดยเร็ว: “ปูก็ปูเถอะ เตียงข้ายกให้ท่าน ข้านอนพื้นเช่นนี้ได้หรือยังเล่า

“หลิวหยิ่ง เอาออกไปเถอะ”

“อย่า ๆ ๆ ด้วยกัน ด้วยกัน แต่ว่าตกลงกันก่อนนะ มือของท่านห้ามอยู่ไม่เป็นสุข ไม่เช่นนั้นข้าจะถีบท่านลงไปเสีย!” เฟิ่งชิงหัวรีบกล่าว

เมื่อคิดถึงว่าตอนนี้จ้านเป่ยเซียวน่าจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของตน เฟิ่งชิงหัวก็วางใจลงไม่น้อย

หลิวหยิ่งเริ่มปูเตียงต่อไป ครั้งนี้ปูอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ พอปูเสร็จก็ได้ทิ้งชุดชงชาเอาไว้หนึ่งชุด จากนั้นถึงได้ถอยออกไปทางอุโมงค์ลับ กระเบื้องหินที่อยู่บริเวณนั้นถูกทำให้เป็นเหมือนเดิม ไม่ได้ทิ้งร่องรอยใด ๆ เอาไว้เลย

เฟิ่งชิงหัวนั่งลง และกล่าวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้: “ราชวงศ์สร้างอุโมงค์ลับนี่ขึ้นมาทำไมหรือ? หรือว่าเพื่อแอบไปพลอดรักกับนางในใจตอนกลางดึก?”

จ้านเป่ยเซียวกล่าวอย่างเชื่องช้า: “เจ้าไม่ใช่คนเทียนหลิงสินะ?”

เฟิ่งชิงหัวเบ้ปาก: “ไม่ใช่ แต่ข้าก็ไม่ใช่คนแคว้นอื่น ข้าเป็นเด็กกำพร้า เติบโตมาในหุบเขา นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าลงมาจากเขา”

“แล้วมารดาของเจ้าเล่า?” จ้านเป่ยเซียวขมวดคิ้ว

“อ้อ หลังจากที่มารดาของข้าคลอดข้าออกมาก็ได้ทิ้งข้าไว้บนภูเขาและไปตามหาท่านพ่อของข้า หลังจากนั้นก็ไม่กลับมาอีกเลย ข้าเองก็เพิ่งจะหานางเจอในครั้งนี้ นางถูกหนานกงซ่อนเอาไว้ ส่วนได้ซ่อนเอาไว้มาโดยตลอดหรือไม่นั้นก็มิอาจทราบได้ เมื่อก่อนมารดาของข้าเป็นน้องสาวบุญธรรมของเขา เคยช่วยนางเอาไว้ในอดีต ครั้งนี้ก็เป็นเขาที่ขอร้องให้ข้าช่วย เพื่อตอบแทนบุญคุณของเขา ข้าถึงได้สวมรอยเป็นหนานกงเยว่ลั่วแต่งกับท่าน” เฟิ่งชิงหัวค้ำคางกล่าว