บทที่ 249 ขัดขวางกลางคัน

“นั่นน่ะหรือ ความรู้มากแล้ว ข้าบอกเจ้าให้ ก็คือ...” หลิวหยิ่งกำลังเตรียมจะเปิดปาก จ้านเป่ยเซียวที่อยู่บนเวทีจู่ ๆ ก็ตะโกนเรียกเขา

หลังของหลิวหยิ่งเย็นวาบ เอียงศีรษะ ก็สัมผัสเข้ากับสายตาอาฆาตของท่านนายตระกูลตนเอง ข้าอ่อน อยากจะคุกเข่าตายอยู่ต่อหน้าเขา

“ท่านนาย ๆ” หลิวหยิ่งชี้ไปที่มุมตาของตนเอง กล่าวอย่างขอให้ยกโทษให้ : “ท่านเพิ่งจะตีคนแรกก็คือผู้ใต้บังคับบัญชา”

จ้านเป่ยเซียวกระตุกนิ้วไปยังหลิวหยิ่ง ในแววตานั้นมีความอาฆาตแค้น

หลิวหยิ่งกลืนน้ำลาย ก้าวไปข้างหน้าด้วยก้าวย่างที่หนักแน่น เพิ่งจะเดินมาถึงบนเวทีประลองยังไม่ทันยืนให้ดี จ้านเป่ยเซียวก็ถีบมาหนึ่งลูกถีบ

ทักษะการต่อสู้อู่ซู่ของหลิวหยิ่งส่วนใหญ่ก็ถ่ายทอดมาจากจ้านเป่ยเซียว สำหรับจุดอ่อนของเขา ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าจ้านเป่ยเซียว โจมตีหลิวหยิ่งนั้นง่ายเหมือนกินข้าว

ไม่ถึงเวลาหนึ่งถ้วยชา หลิวหยิ่งก็นอนอยู่กับพื้นแม้แรงจะลุกขึ้นมายังไม่มี

จ้านเป่ยเซียวถอนหายใจด้วยความโล่งอก ไม่แม้แต่จะเหลือบมองหลิวหยิ่ง ลงเวทีโดยตรง กล่าวกับสองคนข้าง ๆ : “ใครก็ห้ามประคองเขา”

หลิวหยิ่งนอนอยู่บนเวที มองดูท้องฟ้าบนศีรษะ

ท้องฟ้าเป็นสีฟ้า เมฆขาว ท่านนายฉุนเฉียวอย่างมาก เขาลำบากเกินไปแล้ว

วันที่สอง เฟิ่งชิงหัวตื่นนอนหวีผมล้างหน้าแต่เช้า จิตใจอิ่มเอิบ เตรียมรอองค์ชายใหญ่มาถึง ในหัวของนางคิดข้ออ้างเรียบร้อยแล้ว ขัดจังหวะและหลังจากรอให้องค์ชายใหญ่มาถึงก็อธิบายเรื่องผู้ชายบนเตียงคนนั้นเมื่อวานนี้ก่อน จากนั้นก็ค่อย ๆ แสดงความรู้สึกของตนเองออกมา

เช่นนี้รอจนองค์ชายใหญ่ระวังน้อยลง นางก็จะสามารถสืบหาและรู้แผนการของพวกเขา ถือโอกาสถามเรื่องราวขององค์หญิงซีหลัน

แต่ทว่า เฟิ่งชิงหัวรอแล้วรอเล่า จนเรียกได้ว่ารอคอยด้วยความวิตกกังวล แต่วังลั่วเซี๋ยแม้กระทั่งนกตัวเดียวก็ไม่มี

เฟิ่งชิงหัวร้อนใจ หรือว่าองค์ชายใหญ่สะเทือนใจเพราะเรื่องเมื่อวาน จึงได้เปลี่ยนความคิด ?

เฟิ่งชิงหัวเรียกเหลียนซินมา ทั้งสองออกจากวัง

บนรถม้าที่กำลังจะออกจากวังเหลียนซินก็กล่าวโน้มน้าวใจมาตลอด : “องค์หญิง พวกเราสองคนไม่ปลอดภัยเลยเพคะ ไม่อย่างนั้นก็หาองครักษ์มาคุ้มครองท่านสักสองสามคนเถอะ ?”

“ไม่ต้อง โรงเตี๊ยมหลวงอยู่ข้างจากวังไม่มาก ข้าไปหาพระโอรสฮ่องเต้ มิได้ไปเที่ยวเล่น”

หลังจากถึงโรงเตี๊ยมหลวง เฟิ่งชิงหัวกลับได้รู้ว่าองค์ชายใหญ่ได้รับเชิญให้ออกไปแต่เช้าแล้ว

“เชิญให้ไป ? ใครเชิญ ? เรื่องเร่งด่วนอะไรหรือ ?” เฟิ่งชิงหัวถามอย่างเร่งรีบ

“คนที่มาเชิญคือคนของจวนอ๋องเฉิน มาเชิญองค์ชายใหญ่ไปดื่มชาที่หอไล่ตามเมฆาแต่เช้าแล้วขอรับ” องครักษ์ของโรงเตี๊ยมหลวงกล่าว

“อะไร ? ดื่มชาเช้า !”

ถ้าตอนนี้เฟิ่งชิงหัวยังไม่รู้ว่าจ้านเป่ยเซียวทำลายเรื่องดีของนางก็สมองทึ่งจริง ๆ แล้ว

คนคนนี้ทั้ง ๆ ที่รู้ว่าวันนี้ตอนเช้าองค์ชายใหญ่จะต้องเข้าวังมาหานาง นึกไม่ถึงว่าจะชิงตัดหน้าเชิญเขา นางกับเขาอยู่ร่วมกันหลายวันเช่นนั้นเหตุใดจะไม่รู้ว่าเขามีนิสัยดื่มชาตอนเช้า ?