บทที่ 254 สนิทสนมกันเกินไป

ในห้องส่วนตัวชั้น 3 คุณหนูหลายตระกูลต่างมองเห็นสบตากันไปมา และในตอนนี้ก็รวมตัวจับกลุ่มกันด้วยกันกล่าวออกมาเสียงเบาๆ ว่า “พวกเจ้าว่า สิ่งของเมื่อครู่นี้ที่นางส่งไปให้เป็นอะไรนะ? จะลดราคาได้จริงหรือ?”

“ลดราคา เจ้าฟังนางโม้หรือเปล่า เจ้าเคยได้ยินว่าของในหอไล่ตามเมฆาสามารถลดราคาได้มาก่อนด้วยหรือ?”

“ที่เคยได้ยินมานั้นชั้น 7 เป็นสำนักงานใหญ่ของฉีเป่าเจ ของที่สามารถซื้อได้ที่ฉีเป่าเจ นั่นก็ย่อมมีราคาแพงมหาศาลแน่ พวกเจ้ามีใครเคยเห็นที่ฉีเป่าเจสามารถต่อรองราคาได้บ้าง? ทั้งหมดเป็นราคาที่เบ็ดเสร็จในครั้งเดียว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงม่านกั้นลมด้านในนี้เลย ทั้งหมดเป็นของด้านในของฉีเป่าเจ ทำเสียหายได้ ทั้งหมดก็ได้ เพียงแค่มีเงินพอที่จะชดใช้ แม้ว่าเจ้าจะพังหอไล่ตามเมฆาทั้งหมดให้ราบเป็นหน้ากลองก็ได้”

“ความผ่อนคลายที่เจ้าพูด พังหอไล่ตามเมฆา ด้านในนั้น เพียงแค่เป็นถ้วยน้ำชาที่ชั้น 1 ก็ราคาไม่ธรรมดาเลย เจ้าอย่าดูถูกราคาฉากกั้นลมไม้เล็กๆ แค่นี้ก็พันตำลึงแล้ว?”

“อย่างไรเสียในวันนี้องค์หญิงซีหลันก็ต้องรับเอาความเสียเปรียบนี้ไปหมดแล้วล่ะ แม้ว่านางจะร้องเรียนไปถึงฝ่าบาทที่นั่น เงินจำนวนนี้ก็ต้องควักวันยังค่ำ”

หลายคนยิ่งพูดก็ยิ่งลำพองใจ กวาดสายตามองไปยังเฟิ่งชิงหัวอย่างเปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยาม

ตอนนี้ในใจของเฟิ่งชิงหัวก็ไม่ได้นิ่งสงบเสียเท่าไร

ป้ายหยกชิ้นนั้นที่นางมอบออกไป อันที่จริงแล้วก็เป็นป้ายหยกลายมังกรชิ้นนั้นที่จ้านเป่ยเซียวให้นางยืมเมื่อครั้งก่อน ต่อมานางคิดว่ามันค่อนข้างใช้ประโยชน์ได้ก็เลยไม่ได้คืน

เมื่อวานเหมือนว่านางจะทำให้จ้านเป่ยเซียวโมโหไม่เบาเลย ก็ไม่รู้เช่นกันว่าเขางอนขึ้นมาจะยังนึกถึงความสัมพันธ์ครั้งก่อนๆ อยู่หรือเปล่า จะให้นางชดใช้ในทันทีจากนั้นก็ไล่นางออกไปหรือไม่

ในใจของเฟิ่งชิงหัวได้คิดเอาไว้เรียบร้อยแล้ว หากอีกประเดี๋ยวถูกไล่ออกไปจริงๆ กลับไปนางก็จะเผาเตียงนั้นให้ไหม้ไปเลย จากนั้นก็ค่อยโยนก๊าซพิษเข้าไปด้านในอุโมงค์ในตำหนักนั้น ทำให้เขาตายไปเลย

“นานขนาดนี้ยังไม่มีคนมา องค์หญิงซีหลัน ของของเจ้า ใช้ประโยชน์ได้หรือเปล่า กลัวว่าไม่ใช่ว่าสิ่งที่เจ้ายัดข้ามมือไปเมื่อครู่เป็นเงินหรอกนะ? หากข้าจำไม่ผิดล่ะก็ หอไล่ตามเมฆาไม่รับเงินใต้โต๊ะนะ” เหลียวเถียนเถียนมองมายังเฟิ่งชิงหัวอย่างลำพองใจ

“ไม่แน่หรอก แม่นางท่านนั้นไปบอกคนที่อยู่ด้านบน จากนั้นเมื่อท่านอ๋องเจ็ดทราบว่านางอยู่ที่นี่ ก็ส่งคนมาแบกนางออกไปเลยทันที”

“นั่นมันช่างน่าอับอายขายขี้หน้าแน่เลย”

“ฮ่าๆๆๆ” หลายคนหัวเราะอย่างลำพองใจอีกทั้งยังอวดดีด้วย

ในระหว่างที่กำลังพูดอยู่นั้น ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นมาจากด้านนอก เสียงฝีเท้าเป็นระเบียบพร้อมเพรียงกันมาก ฝึกฝนมาอย่างดี

เพียงชั่วพริบตาเดียว ประตูใหญ่ก็มีองครักษ์ 8 นายเรียงรายกันเป็นทิวแถว

เย่ฟางเฟยเห็นสภาพการณ์ก็รีบกล่าวขึ้นว่า: “น่าจะไล่นางออกไปจริงๆ หรือเนี่ย ยังส่งคนมาถึง 8 คนอีกด้วย ท่านอ๋องเจ็ดจะรังเกียจอะไรกันเช่นนี้เนี่ย”

“ไม่น่าเลย อายแทนนางจริงๆ เลย”

ด้านข้างแม่นางท่านหนึ่งที่ไปแล้วก็กลับมาอีก กล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมและเย็นชาว่า: “พวกเจ้าหลายคนนั้น ละเมิดกฎเกณฑ์ของหอไล่ตามเมฆา หลังจากทำลายข้าวของทรัพย์สินเสียหายแล้วยังปัดความรับผิดชอบให้คนอื่นอีก ตอนนี้หอไล่ตามเมฆาได้สืบอย่างแน่ชัดแล้ว ให้แต่ละคนชดใช้คนละพันตำลึง”

“อะไรนะ? พันตำลึง? ฉากกั้นลมนั้นไม่ใช่ว่าราคาสุทธิก็เพียงแค่พันตำลึงหรือ?” เย่ฟางเฟยอดที่จะกล่าวออกมาอย่างอดไม่ได้: “อีกอย่างฉากกั้นลมเสียหายไม่ได้เกี่ยวข้องกับพวกเราเลย ทำไมพวกเราจะต้องชดใช้ด้วยเล่า?”

“ใช่ นี่มันไม่ยุติธรรมเลยนะ ไม่ได้เกี่ยวพันกับพวกเราเลยด้วย พวกเจ้าแท้ที่จริงแล้วได้สืบชัดเจนแล้วหรือยัง จะมาปรักปรำคนดีไม่ได้เชียวนะ”

“จริงด้วย ยังบอกว่าหอไล่ตามเมฆามีความยุติธรรมที่สุดอีกด้วย ข้าว่าที่จริงแล้วก็ไม่แยกแยะผิดถูกเลย องค์หญิงซีหลันให้ผลประโยชน์อะไรแก่พวกเจ้ากัน ข้าจะให้เป็นสองเท่าตัว เจ้าไปสืบมาใหม่อีกรอบ” คนหนึ่งในนั้นก็กล่าวออกมา

“หุบปาก! หอไล่ตามเมฆาไม่ใช่สถานที่ที่จะให้พวกเจ้ามากำเริบเสิบสาน หากพวกเจ้าไม่ชดใช้ พวกเราจะให้คนไปส่งพวกเจ้ากลับจวนเพื่อไปเอามาชดใช้ ถึงตอนนั้นหน้าตาของท่านทั้งหลาย พวกเราก็ไม่กล้ารับประกันได้” สายตาของหญิงสาวเยือกเย็นแล้วกวาดมองไปยังฝูงชน ทำลายความร้อนรุ่มที่อยู่ในใจของคนพวกนั้นลงไปเลยในบัดดล

พวกนายน้อยและคุณหนูพวกนั้นที่เมื่อครู่ยังมีอารมณ์หุนหันแต่ละคนก็ไม่มีเสียงโต้เถียงออกมาเลยในทันที ได้เพียงกล่าวออกมาอย่างอ่อนแรงว่า: “ฉากกั้นลมนั้นเป็นคุณหนูเหลียวที่เป็นคนชนพัง พวกเจ้าให้นางชดใช้ไปสิ ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเราเสียหน่อย”

“เป็นพยานเท็จก็ต้องรับผิดชอบร่วมกัน หากพวกเจ้าไม่ยอมรับในกฎเกณฑ์ของหอไล่ตามเมฆา? งั้นก็คงทำได้เพียงอั้นเอาไว้เท่านั้น จะไปร้องเรียนก็เชิญตามสบาย แต่ก่อนจะไปถึงตรงนั้นขอให้ชดใช้มาก่อน”

ที่พูดมาคือขอความกรุณา แต่น้ำเสียงท่าทางนั้นกลับไม่มีความนอบน้อมเลยแม้แต่นิดเดียว

หลายคนนั้นต่างสบตาซึ่งกันและกันครู่หนึ่ง แล้วกล่าวถามออกมาเบาๆ ว่า: “พวกเจ้าพกเงินกันมาเยอะเช่นนั้นหรือเปล่า?”

“ใครจะเอาเงินติดตัวมามากมายเช่นนั้นกัน พันตำลึงเชียวนะ วันนี้ข้าออกจากบ้านก็พกแค่ไม่กี่สิบตำลึงเอง วันนี้เหลียวเถียนเถียนจะเลี้ยง ลองถามนางดูว่ามีเยอะขนาดนั้นหรือเปล่า”

ใบหน้าของเหลียวเถียนเถียนดูแย่ไปเลย: “ข้าก็พกมาแค่ไม่กี่ร้อยตำลึงเอง อีกทั้งยังเป็นเงินส่วนตัวของท่านแม่ที่ให้ข้ามาด้วย”