บทที่ 256 ใช้สำนวนมั่วซั่ว

เฟิ่งชิงหัวได้ยินคำพูดนี้ของเขาก็อารมณ์พลุ่งพล่านจนลงไปนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้น มือทั้งสองข้างกอดอกเอาไว้ เชิดคางขึ้นไปสูงๆ : “เจ้าก็รู้ว่าเจ้ารังแกข้างั้นหรือ?”

จ้านเป่ยเซียวในตอนนี้ไม่ได้ว่างที่จะมาต่อปากต่อคำกับนาง นางมักจะมีเหตุผลเป็นกองเพื่อหาทางรอดไปได้ตลอด

จ้านเป่ยเซียวกล่าวถามอีกครั้งว่า: “ที่แท้แล้วยังมีใครที่รังแกเจ้าอีก?”

“เฉกเช่นข้าที่ไม่มีภูมิหลังเช่นนี้ แม้แต่ประตูก็ยังเข้าไม่ได้เลย แน่นอนว่าย่อมเป็นที่เหยียบย่ำของคนอื่นๆ อยู่แล้ว มีอะไรต้องแปลกใจด้วย มีคนรังแกข้าก็ไม่ใช่ว่าเป็นปกติหรือ?” เฟิ่งชิงหัวทำปากเบะ ทั้งในและนอกคำพูดต่างก็ฟังดูเศร้าโศก

“ใครว่าเจ้าไม่มีภูมิหลัง? หรือว่าข้าไม่ใช่ภูมิหลังของเจ้า? เจ้าก็แค่เอาป้ายหยกออกมาแต่เนิ่นๆ ก็ขึ้นมาได้เลย?” จ้านเป่ยเซียวขมวดคิ้วขึ้น

ก่อนหน้านี้เฟิ่งชิงหัวจะคิดเยอะขนาดนั้นกันที่ไหนกัน อีกอย่างป้ายหยกลายมังกรนั้นหากเกิดใช้ไม่ได้ ไม่ใช่ว่าจะยิ่งอึดอัดไปกันใหญ่หรือ

เฟิ่งชิงหัวเม้มปาก: “ภูมิหลังอย่างเจ้านี้ก็ไม่ใช่จะเป็นของข้าคนเดียวอีก”

“ไม่ใช่ของเจ้าแล้วจะของใคร?”

“ได้ยินว่าเจ้าสนิทกับเว่ยหย่วนโหวมาก? เป็นความสนิทแบบเป็นตายเลย?” เฟิ่งชิงหัวก็ไม่ได้มองหน้าจ้านเป่ยเซียว ก็กล่าวออกมาอย่างพูดเองเออเองเช่นนี้ อันที่จริงคำพูดนี้พูดออกมานางเองก็รู้สึกเศร้าโศกเช่นกัน

ยังไงทั้งสองคนก็มีการผ่านความเป็นความตายในสนามรบมาก่อน มีความสัมพันธ์ที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้ก็ย่อมเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว เพียงแต่พอคิดถึงว่าเหลียวเถียนเถียนสามารถอาศัยเว่ยหย่วนโหวเพื่อมาหลีกเลี่ยงการรับโทษทัณฑ์ได้ ในใจของเฟิ่งชิงหัวก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมา

ในขณะที่เฟิ่งชิงหัวกำลังคิดเช่นนี้อยู่ ก็ได้ยินจ้านเป่ยเซียวขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า: “ความสัมพันธ์อย่างความเป็นความตาย? ใครพูดน่ะ?”

“อืม? หรือว่าพวกเจ้าไม่ได้เข้าร่วมรบใบสนามผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน?” เฟิ่งชิงหัวอึ้งไปชั่วขณะ ก็ไม่ไปสนใจความกลัดกลุ้มที่อยู่ในใจ หันหน้ามาจ้องไปยังจ้านเป่ยเซียวทันทีเลย

ฝ่ายชายขมวดคิ้ว: “อย่าใช้สำนวนมั่วซั่ว เคยเข้าร่วมสนามรบ สำหรับการเกิดความเป็นความตาย อย่างมากก็คือเมื่อตอนนั้นเขามุ่งมั่นที่จะนำทหารเข้าไปในค่ายศัตรู ไม่ฟังคำห้ามปรามของข้า ต่อมาเป็นข้าที่ช่วยเขากลับมา น่าจะต้องใช้คำว่ามีบุญคุณในการช่วยชีวิตมาอธิบายนะ?”

“งั้นเจ้าให้ป้ายคำสั่งเขาหมายความว่ายังไง? ก็ไม่เห็นว่าเจ้าจะให้ข้าบ้างเลย” เฟิ่งชิงหัวขมวดคิ้ว

มุมปากของจ้านเป่ยเซียวก็ค่อยๆ ยกขึ้น: “ตอนนั้นก็แค่ให้ไปอย่างไม่คิดอะไรก็เท่านั้น ที่ไหนจะมีคำว่าทำไมมากมายเช่นนั้น สำหรับเจ้า หอไล่ตามเมฆานี้เป็นของข้า เจ้าแค่มาโดยตรงก็ได้แล้ว ใครจะไปคิดว่าเจ้าจะใช้โฉมหน้าของซีหลันมา”

คำพูดได้กล่าวไปถึงตอนท้ายก็ยังดูกลัดกลุ้มเล็กน้อย

เขารอนางมาที่นี่มาโดยตลอด ใครจะไปคิดว่านางกลับถูกขวางเอาไว้ที่ข้างล่าง ทำให้ต้องเสียเวลาไปมากอยู่

เฟิ่งชิงหัวได้ยินคำพูดนี้ คนทั้งคนก็ไม่รู้จะหาคำใดมาพูดเลย ดังนั้นตั้งแต่ต้นจนจบก็ล้วนเป็นนางที่คิดว่าเรื่องมันซับซ้อนจนเกินไป?

แค่นางมาโดยตรงเองเลยก็ได้แล้ว ยังจะมาโดยรูปโฉมของซีหลันอีก สุดท้ายดึงดูดให้พวกมารผจญกลุ่มหนึ่งเกิดความไม่พอใจขึ้นมา ถูกพาไปยังชั้น 3 สิ้นเปลืองเวลาไปเยอะมาก เกือบจะต้องชดใช้เงินถึงพันตำลึงเชียว?

พอคิดขึ้นมาเช่นนี้ เฟิ่งชิงหัวก็อยากจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาขึ้นมาจริงๆ

ในขณะที่กำลังคิดอยู่นั้นก็ได้ยินมีเสียงผู้ชายคนหนึ่งดังมาจากนอกประตู แต่ว่าไม่ได้เดินเข้ามา แต่กล่าวออกมาว่า: “คุณหนูเหลียวให้คนไปเชิญเว่ยหย่วนโหวมาที่นี่ อยากจะยืมเอาหน้าของเว่ยหย่วนโหวเพื่อจะได้ไม่ต้องจ่ายค่าชดใช้ของหลายคนนั้น”

เฟิ่งชิงหัวปากจู๋: “เจ้าก็ดูเถอะ เงินเก้าพันตำลึงเชียวนะ บอกว่าจะฟรีก็ฟรีไปเลย เมื่อครู่คุณหนูเหลียวยังปัดความผิดมาให้ข้าอยู่เลย บอกว่าท่านลุงของนางเป็นเว่ยหย่วนโหว มีความสัมพันธ์ที่ดีมากต่อเจ้า สามารถทำให้ข้าได้เจอเจ้าได้”

ในตอนนี้จ้านเป่ยเซียวก็ดึงสติกลับมาได้ เหตุใดนังหนูคนนี้พอเข้ามาก็เริ่มใส่อารมณ์ต่อตน อารมณ์ก็คือเนื่องจากเหลียวเถียนเถียนพูดจาส่งเดชอยู่ตรงนั้นงั้นสิ?

พอคิดขึ้นมาเช่นนี้ สีหน้าของจ้านเป่ยเซียวก็ไม่น่าดูขึ้นมาเลย

“ในเมื่อจะไปเชิญเว่ยหย่วนโหว งั้นก็ไป อบรมสั่งสอนมาได้เข้มงวด ก็น่าจะต้องสั่งสอนให้ดีหน่อย ส่วนตระกูลอื่นๆ ก็ให้คนเอาเงินมาไถ่ตัวคน หากไม่มี งั้นก็ให้อยู่ทำงานที่หอไล่ตามเมฆาให้หมดนั่นแหละ” จ้านเป่ยเซียวกล่าวเสียงเข้มออกมา

“ขอรับ” จากนั้นคนผู้นั้นก็จากไป

ในห้องจู่ๆ ก็เงียบสงัดขึ้นมา มีความแตกต่างที่เห็นได้ชัดจากการตะคอกใส่กันและกันเมื่อครู่นี้มาก

เฟิ่งชิงหัวกัดเม้มริมฝีปาก แล้วก็เกาหน้าอีกอย่างไม่มีสาเหตุ ก็รู้สึกว่ามีความอึดอัดที่น่าอายเช่นนั้นอยู่บ้าง