บทที่ 260 มีแนวโน้มที่ไอคิวจะตกต่ำลง

เฟิ่งชิงหัวรีบหลบไปยังด้านหลังม่านบังตาทันที บริเวณด้านหลังมีเสียงดังเยาะเย้ยของผู้ชายดังมา ในตอนนี้นางก็เลยดึงสติกลับมาได้ว่าการกระทำของตนเองทำไมถึงได้ดูโง่มากเช่นนี้

เฟิ่งชิงหัวหันศีรษะแล้วกล่าวถามด้วยเสียงเบาๆ ว่า: “พวกนางดูเหมือนว่าจะมองไม่เห็นพวกเรา งั้นสามารถได้ยินที่พวกเราพูดหรือเปล่า?”

“ไม่ได้ยิน”

เฟิ่งชิงหัวกำลังคิดจะถามว่านี่มันเป็นเพราะสาเหตุอะไร ก็ได้ยินประตูทางฝั่งนั้นถูกเปิดออก องครักษ์หญิงทั้งสองท่านเมื่อครู่ก็ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ผู้ที่ตามหลังพวกนางมานั้นเป็นผู้ชายอายุ 40 กว่าปีคนหนึ่ง ย่างก้าวสง่างาม รูปลักษณ์หน้าตาดูน่าเกรงกลัวและดุดัน ซึ่งไม่เหมือนจากเหลียวเถียนเถียนที่รูปร่างบอบบางแม้แต่นิดเดียวเลย

“ท่านลุง ท่านมาแล้วหรือ” เหลียวเถียนเถียนเห็นท่านลุงของตนมาแล้ว สีหน้าท่าทางค่อนข้างยินดีเป็นพิเศษ รีบเข้าไปกอดแขนของฝ่ายชายเอาไว้แน่นทันที ยังไม่ทันได้ออดอ้อนเลย ก็ถูกฝ่ายชายสะบัดมือทิ้งให้ไปอยู่บนพื้นแล้ว

สิ่งนี้ทำให้ชายหนุ่มและหญิงสาวหลายต่อหลายคนที่ยินดีขึ้นมาด้วยกันแต่เดิมนั้นหดหัวลงไปตามๆ กัน แล้วต่างพากันเงียบเสียงไปเลย

ตอนที่เหลียวเถียนเถียนปีนขึ้นมาจากบนพื้นก็ยังอึ้งไปบ้างเล็กน้อย: “ท่านลุง ทำไมท่านจึงสะบัดข้าทิ้ง?”

“ทำไมน่ะเหรอ? ข้าให้ป้ายคำสั่งแก่เจ้าเพื่อให้เจ้ามากินข้าว ไม่ใช่ให้เจ้ามาก่อเรื่องวุ่นวายให้ข้า! เจ้ายั่วโมโหใครไม่ยั่วนะ คิดไม่ถึงว่าจะกล้ายั่วโมโหท่านอ๋องเจ็ดได้ เจ้ามีหลายศีรษะนักเหรอ?”

“ยั่วโมโหท่านอ๋องเจ็ด? ข้าเปล่านี่ ข้าก็แค่ ข้าก็แค่อยากจะสั่งสอนองค์หญิงซีหลันผู้นั้นไปนิดหน่อยเท่านั้นเอง” เหลียวเถียนเถียนเปี่ยมไปด้วยการไม่ได้รับความเป็นธรรมทั้งใบหน้า

องครักษ์หญิงที่อยู่ด้านข้างกล่าวว่า: “คุณหนูเหลียวล่วงเกินแขกในหอไล่ตามเมฆาของพวกเรา นี่คืออย่างแรก ส่วนอย่างที่สองทำลายทรัพย์สินของหอไล่ตามเมฆา อีกทั้งยังปฏิเสธที่จะไม่ชดใช้และยังปัดความผิดให้ผู้อื่นด้วย อย่างที่สามคุณหนูเหลียวปากก็บอกว่านายท่านกับเว่ยหย่วนโหวมีความสัมพันธ์ผ่านความเป็นความตายมาด้วยกัน บ่าวก็ไม่ทราบเช่นกันว่าคำพูดนี้คุณหนูเหลียวเป็นคนคิดออกมาเอง หรือว่าเว่ยหย่วนโหวท่านเป็นคนสอน”

เผชิญหน้ากับเว่ยหย่วนโหว ท่าทีขององครักษ์หญิงทั้งสองท่านก็ดูเฉยชา ไม่มีทีท่าว่าจะต้อนรับขับสู้แม้แต่นิดเดียว

เดิมนั้นเว่ยหย่วนโหวก็เพียงเห็นว่าเหลียวเถียนเถียนยังเด็กอยู่ก็เลยล่วงเกินคนเขา แต่กลับคิดไม่ถึงว่านางกล้าที่จะทำเรื่องเช่นนี้ในหอไล่ตามเมฆาได้ แม้กระทั่งพูดจาคุยโวเช่นนี้ด้วย

และในตอนนี้เองเหลียวเถียนเถียนก็กล่าวออกมาเสียงดังว่า: “ข้าพูดอะไรผิดหรือ! ท่านลุงของข้าก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับท่านอ๋องเจ็ด สำหรับของของพวกเจ้าแล้ว ท่านอ๋องเจ็ดย่อมให้ท่านลุงข้าชดใช้งั้นหรือ เบิกตาชั้นต่ำของพวกเจ้าดูให้ชัดเจนว่าข้า......”

คำพูดของเหลียวเถียนเถียนยังพูดไม่ทันจบก็ถูกหนึ่งฝ่ามือตบเข้าให้ ล้มลงไปกองกับพื้นแล้วเป็นลมหมดสติไปเลย

ผู้คนที่อยู่ตรงนั้นยังไงก็คิดไม่ถึงว่าท่านลุงที่เหลียวเถียนเถียนพร่ำบอกนักหนาว่ารักเอ็นดูนางอย่างหาที่เปรียบมิได้ จู่ๆ จะลงมือตบตีนางได้

ดังนั้นคำพูดเหลียวเถียนเถียนก่อนหน้านี้ต่างก็โกหกพวกนางน่ะสิ?

สีหน้าท่าทางของเว่ยหย่วนโหวเปลี่ยนเป็นไม่น่าดูขึ้นมาเป็นพิเศษ จ้องมายังเหลียวเถียนเถียนที่อยู่บนพื้นด้วยท่าทางที่อยากจะบีบนางให้ตายไปเลย

แต่ในตอนที่เขาหันศีรษะไปกลับคำนับขอขมาต่อองครักษ์หญิงสองท่านนั้น: “หลานสาวรู้เท่าไม่ถึงการณ์ ทำให้เป็นที่อับอายต่อทั้งสองท่าน การชดใช้ข้าจะไปจัดการด้วยตัวเอง สำหรับคำพูดที่ออกจากปากนาง ฝากท่านสองท่านไปบอกท่านอ๋องเจ็ดด้วยว่าเป็นข้าที่อบรมมาไม่ดีเอง ต่อไปจะไม่ให้มีข่าวลือแบบนี้อีกเป็นอันขาด สำหรับป้ายคำสั่งชิ้นนี้ ข้าไม่คู่ควรที่จะก้าวเข้ามายังหอไล่ตามเมฆาอีก รบกวนส่งคืนให้ท่านอ๋องเจ็ดด้วยเถิด”

พอพูดจบเขาก็เดินขึ้นมาด้านหน้า แบกเหลียวเถียนเถียนขึ้นมาไว้บนบ่าแล้วก็เดินออกไปเลย

คนอื่นๆ ที่เหลือเห็นสถานการณ์แล้วต่างก็พากันกล่าวออกมาว่า: “พี่องครักษ์หญิง ข้าก็จะให้ท่านแม่ของข้าเอาเงินมาชดใช้ รบกวนท่านไหว้วานคนไปแจ้งที”

“พี่สาว พวกเรายินดีชดใช้ จะไม่ให้ขาดแม้แต่แดงเดียวเลย”

“ใช่แล้วล่ะพี่สาว คำพูดพวกนั้นที่คุณหนูเหลียวพูดนั้นพวกเราไม่รู้เรื่องเลย ใครจะไปรู้ว่านางจะกุเรื่องเช่นนั้นขึ้นมาได้ ท่านวางใจได้ พวกเราเชื่อแน่นอน”

เฟิ่งชิงหัวทนดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวออกมาอย่างน่าเบื่อว่า: “ไม่น่าสนใจเลยจริงๆ พวกเรากลับกันเถอะ”

จ้านเป่ยเซียวเลิกคิ้วแล้วมองมาที่นาง: “นี่ก็ไม่สนใจแล้วหรือ? เจ้าอยากจะให้มันน่าสนใจยังไง?”

“โอ๊ย เจ้าไม่เข้าใจ ก็เหมือนกับที่เวลาอ่านนิยาย ควรจะตื่นเต้นมีสีสันมากกว่านี้ เนื้อเรื่องลุ่มๆ ดอนๆ ถึงจะน่าดู นี่มันราบเรียบเกินไป

“งั้นเจ้าคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น?” จ้านเป่ยเซียวส่งถ้วยชาให้นาง คราวนี้จึงเทให้ตัวเองหนึ่งถ้วย