บทที่ 263 ป้อนอาหาร

“ไม่ใช่เจ้าให้ข้ากลับไปกินเองหรือ?” จ้านเป่ยเซียวเลิกคิ้วขึ้น ในขณะที่พูดอยู่ก็มาอยู่ที่ข้างกายของนาง แหวกชุดเพ้าออกแล้วนั่งลงข้างกายนาง

แก้มของเฟิ่งชิงหัวปูดโปน ไม่ง่ายเลยที่จะกลืนลงไปได้ กลืนเข้าไปทั้งดุ้นและกล่าวว่า: “ไม่อยากกิน? งั้นเจ้ากลับไปเถอะ ยังไงข้าก็สามารถกินจนหมดได้”

จ้านเป่ยเซียวจ้องไปยังเฟิ่งชิงหัว: “เจ้าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง ความอยากอาหารมากมายขนาดนี้มาจากไหน? เมื่อก่อนต่างก็กินข้าวไม่อิ่มงั้นหรือ?”

เฟิ่งชิงหัวพยักหน้า

จ้านเป่ยเซียวจู่ๆ ก็เกิดอาการเป็นห่วงขึ้นมา มองดูแขนและขาที่ผอมแห้งของนาง สันนิษฐานโดยอัตโนมัติว่าชีวิตของนางไม่ดีตั้งแต่ยังเด็ก ดังนั้นเมื่อเห็นอาหารก็เลยเกิดอาหารรุนแรงเกินขอบเขต

“เจ้ากินช้าหน่อยก็ได้ ไม่ดีต่อกระเพาะ”

“เคยชินแล้ว หากความเร็วช้า ไม่รอให้กินข้าวถ้วยที่สองกับข้าวก็หมดแล้ว” เฟิ่งชิงหัวกล่าวไปพล่อยๆ เท่านั้น

“คนที่แย่งอาหารของเจ้ามากมายงั้นเหรอ?”

“เยอะสิ เพื่อเนื้อชิ้นเดียวสามารถตีกันได้ทั้งวันเลย” ในขณะที่เฟิ่งชิงหัวพูดอยู่ ก็หยุดไปพักหนึ่งแล้วถอนหายใจออกมา: “ช่างน่าสลดจริงๆ เลย”

มิน่านางก็เลยชอบกินเนื้อสัตว์เช่นนี้ ที่แท้ก่อนหน้านี้ไม่ค่อยได้กินเท่าไร

“งั้นเจ้ากินเยอะหน่อย” จ้านเป่ยเซียวก็ไม่ควบคุมนางแล้ว ก็นั่งลงด้านข้างเช่นนี้แล้วก็ดูนางกิน

อาหารในวังเดิมก็ประณีต ปริมาณน้อย ก็เกลี่ยออกเป็นชั้นเดียวเท่านั้นเอง ถูกเฟิ่งชิงหัวคีบไปไม่กี่รอบก็หมดไปแล้วหนึ่งจาน

ท่าทางการรับประทานอาหารแม้ว่าจะองอาจผึ่งผาย แต่กลับไม่ได้จะไร้มารยาทอะไร อีกทั้งในทางตรงกันข้ามคนที่มองดูยังเกิดความอยากอาหารไปด้วย

เฟิ่งชิงหัวกินจนดึงสติกลับมาได้แล้ว ตนเองกินอยู่เช่นนี้ คนอื่นก็จ้องมองอยู่ เหมือนกับว่าดูไม่ค่อยดีเท่าไร ก็เลยกล่าวถามว่า: “ไม่มีจานแบ่ง หากเจ้าไม่ถือสาอะไรก็กินกับข้าวสักสองคำก่อนไหม?”

ในขณะที่พูดอยู่ก็เอาตะเกียบกลางที่อยู่ด้านข้างส่งให้เขา แต่ว่าจ้านเป่ยเซียวไม่ได้รับ เพียงแค่ตวัดสายตามองไปที่นางครู่หนึ่ง

ความหมายในนั้นดูเหมือนว่ากำลังบอกว่า ตอนนี้ถึงจะมานึกถึงข้า สายไปแล้ว

สายตานั้นต้องการความมหยิ่งทะนงเท่าไรก็มีให้เท่านั้นเลย

เฟิ่งชิงหัวคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ถูกเช่นกัน ตนเองต่างก็กินไปครึ่งหนึ่งแล้ว คนที่มองดูจะเสียใจมากเท่าไร หากเปลี่ยนเป็นนางก็คงจะฉีกโต๊ะออกเป็นชิ้นๆ ไปนานแล้ว

ดังนั้นก็เลยถือตะเกียบกลางขึ้นมา คีบชิ้นไก่ขึ้นมาหนึ่งชิ้น มือข้างหนึ่งประคองไว้ แล้วส่งไปยังข้างริมฝีปากของจ้านเป่ยเซียว กล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มตาหยี: “เด็กดี พี่สาวมาป้อนให้เจ้ากินแล้วนะ อ้าปาก อ้ำ”

ดวงตาที่ล้ำลึกคู่นั้นของจ้านเป่ยเซียวมองไปยังเฟิ่งชิงหัวเช่นกัน เฟิ่งชิงหัวตกใจจนทำให้ชิ้นเนื้อที่อยู่บนตะเกียบสั่นเกือบตก

“พอแล้ว ไม่ล้อเล่นก็ได้ วันนี้เจ้าก็ยังไม่ได้ทานข้าวเช่นกัน? ทานอะไรรองท้องก่อนเถอะ ดื่มแต่น้ำชาบ่อยๆ ก็ไม่ดีนักนะ”

เดิมทีมือทั้งสองข้างที่ใช้แรงกดเบาๆ กดอยู่บนหัวเข่าทั้งสองข้างของจ้านเป่ยเซียว นิ้วมือเกร็งเมื่อย แต่ว่าบนใบหน้ากลับไม่ได้มีอาการตอบสนองใดๆ ค่อยๆ อืมออกมาหนึ่งคำ ค่อนข้างว่าง่ายอยู่บ้าง ค่อยๆ อ้าปากออกมาอย่างช้าๆ แล้วก็กัดเนื้อไก่ที่มีขนาดใหญ่เท่าถั่วลิสงชิ้นนั้นเข้าปากลงไป

เคี้ยวอยู่ระหว่างริมฝีปากและฟันอย่างปนกันสองคำแล้วก็กลืนลงไป เส้นเลือดที่ช่วงหูแดงเรื่อจนลากยาวมายังส่วนคอ แม้แต่ทั้งร่างกายก็ร้อนไปหมด

“รสชาติน่าจะพอได้นะ? มา ลองชิมรากบัวอันนี้ดูอีก” ในขณะที่เฟิ่งชิงหัวพูดอยู่ก็คีบรากบัวขึ้นมาหนึ่งชิ้น แต่กลับเห็นฝ่ายชายรีบลุกขึ้นมาอย่างไว แล้วรีบเดินเข้าไปห้องด้านในเลย

เฟิ่งชิงหัวสงสัยอย่างไม่เข้าใจ หรือว่าจะไม่หิวจริงๆ?

เฟิ่งชิงหัวก็เลยฉวยโอกาสยัดแผ่นรากบัวเข้าไปในปากเลย เพิ่งจะสังเกตเห็นว่าที่ใช้อยู่เป็นตะเกียบกลาง ก็เลยเอาวางไว้ด้านข้าง แล้วใช้ตะเกียบเดิมของตนเองกินต่อไป

เมื่อเห็นว่าเวลาก็จวนเจียนแล้ว ผ่านไปครู่หนึ่งจ้านเป่ยเซียวก็ย้ายชุดชงชาชุดหนึ่งออกมาจากด้านใน แล้วเริ่มชงชา

ความเร็วของเฟิ่งชิงหัวก็ช้าลงมาแล้ว พลางถือน่องไก่ไว้ แล้วก็พลางชื่นชมท่าทางเคลื่อนไหวราวกับสายน้ำไหลเย็นของฝ่ายชาย

ท่าทางการม้วนแขนเสื้อดูไร้ตัวตนดั่งเทพ ตอนที่หยิบจับยกถ้วยก็ดูห้าวหาญมั่นใจ ล้างใบชาลวกถ้วยก็มีการเคลื่อนที่นุ่มนวลมาก