บทที่ 269 ผู้หญิงบ้าระห่ำ

หากไม่ใช่เพราะอยู่ภายใต้การจับจ้องของทุกคน เฟิ่งชิงหัวคงกระโจนเข้าไปแย่งแล้ว

ไม่มีใครสังเกตเห็นพฤติกรรมของจ้านเป่ยเซียว แต่กลับจับจ้องไปที่สายตาขององค์หญิงซีหลัน

สายตานั้นดูร้อนแรงและพุ่งตรงไปที่เข็มขัดของจ้านเป่ยเซียว ราวกับแทบทนไม่ได้ที่จะถอดมันออกให้หมด ทำให้บรรดาชายหนุ่มที่อยู่ในงานต่างรู้สึกเสียวสันหลัง

เมื่อครู่เพิ่งจะพูดว่า ถึงจะต้องแต่งกับหมูกับสุนัข ก็ไม่มีทางแต่งกับท่านอ๋องเจ็ดเด็ดขาดไม่ใช่หรือ ?

ไหนบอกว่าไม่ต้องการให้ท่านอ๋องเจ็ดมาชอบไม่ใช่หรือ ?

ดีจริง ๆ

ผู้หญิงเวลาจู่โจมขึ้นมา จะเชื่อถือคำพูดได้ที่ไหนกัน

จ้านเป่ยเซียวยังรู้สึกทนไม่ไหวกับสายตาของเฟิ่งชิงหัว จนร่างกายรู้สึกร้อนผ่าว จึงยกแขนเสื้อขึ้นมาบัง แล้วขมวดคิ้วพลางพูดว่า : “สายตาของเจ้าไม่ต้องโจ๋งครึ่มขนาดนี้ได้ไหม ?”

“หืม ? เอ๊ะ ? โจ๋งครึ่มขนาดนั้นเลยหรือ ? ข้าคงตื่นเต้นเกินไป”

“ไข่มุกเม็ดเดียวก็ทำให้เจ้าหลงใหลได้ถึงเพียงนี้เลยหรือ ? ไม่ได้เรื่องเลยจริง ๆ” ขณะที่จ้านเป่ยเซียวพูดอยู่นั้น ในใจกลับรู้สึกหดหู่

เขาเป็นถึงท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ สมบัติที่อยู่ในมือมีมากมายมหาศาล แต่ผู้หญิงคนนี้กลับยังไม่แสดงความกระตือรือร้นต่อเขาเช่นนี้เลย

เฟิ่งชิงหัวมุ่ยปาก : “ท่านเอามาแต่ไม่ยอมให้ข้า แล้วท่านจะเอามาทำไม ?”

จ้านเป่ยเซียวส่งเสียงฟึดฟัด : “เดิมทีคิดจะมอบให้เจ้า แต่เจ้ารีบเร่งที่จะขีดเส้นแบ่งกับข้าไม่ใช่หรือ ? ดังนั้นข้าย่อมไม่อาจทำให้แผนการของเจ้าล้มเหลวได้”

“เช่นนั้นท่านก็แอบมอบให้ข้าก็ได้นี่”

“ไม่ได้ขโมยมาสักหน่อย แล้วทำไมต้องแอบเอาให้ด้วย”

“เช่นนั้นท่านก็วางไข่มุกลงบนพื้น ข้าแอบเก็บขึ้นมาก็คงใช้ได้แล้วสินะ” ตอนนี้ในใจของเฟิ่งชิงหัว เอาแต่ถวิลหาถึงไข่มุกราตรีเม็ดนั้นเพียงอย่างเดียว

ไม่ใช่ว่านางไม่เชื่อใจจ้านเป่ยเซียว แต่เพราะเขามีลูกไม้แพรวพราวจริง ๆ

หากไม่รีบคว้ามาให้ได้ตอนนี้ ไม่แน่ว่าหลังจากนี้ เขาอาจหาเรื่องอะไรมาบีบบังคับอีกก็เป็นได้ ยิ่งนานวันอุปสรรคก็จะยิ่งมาก

จ้านเป่ยเซียวกลับไปทำตามความประสงค์ของนาง : “อยากได้หรือ ? เข้ามาเอาเองสิ เจ้ากล้าไหมล่ะ ?”

เฟิ่งชิงหัวย่อมไม่กล้าแน่นอน จึงได้แต่จ้องมองจ้านเป่ยเซียว

ทันใดนั้น ก็เหลือบไปเห็นน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะ จึงเกิดความคิดขึ้นมาในใจ

แสร้งทำเป็นพูดยอมแพ้ว่า : “ไม่ให้ก็ไม่ให้ ไม่ว่าอย่างไรช้าเร็วก็ต้องเป็นของข้า ท่านจะต้องเก็บรักษาเอาไว้ให้ข้าให้ดีล่ะ”

ขณะที่พูดอยู่นั้น ก็ไปหยิบแก้วน้ำชามาเติมน้ำชา จากนั้นก็ยกแก้วน้ำชาที่มีน้ำชาปริ่มแก้ว สาดเข้าใส่จ้านเป่ยเซียวทันที

จ้านเป่ยเซียวคิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่า จู่ ๆ เฟิ่งชิงหัวจะทำเช่นนี้ จึงไม่แม้แต่จะเตรียมตัวหลบหลีก ทำให้ชุดคลุมยาวเปียกปอน ยังมีหยดน้ำที่ซุกซนหลายหยด กลิ้งไปมาอยู่บนเสื้อผ้าของเขา และซึมเข้าไปในชุดคลุม

รอบข้างเกิดเสียงสูดหายใจด้วยความกลัวดังขึ้น ดวงตาทั้งสองข้างจับจ้องไปที่คนทั้งสอง

แต่ทว่า เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นต่อจากนี้กลับทำให้พวกเขาต้องตกใจจนเกือบเป็นลมล้มพับไป