บทที่ 27 พระชายาแสดงอำนาจบารมี (1)

เฟิ่งชิงหัวคิดไม่ถึงว่า ในเมืองหลวงแห่งนี้ สถานที่ที่มีความสำคัญอย่างกรมคลัง ยังมีคนกล้าเฉื่อยชาทำงานไม่จริงจังเช่นนี้อีก

อดที่จะยกมุมปากขึ้นมาเล็กน้อยไม่ได้ มีสัญญาณกำลังจะโกรธขึ้นมารางๆ

“พระ” เดิมทีไป๋จื่อหยางต้องการจะเรียกพระชายา แต่เมื่อนึกถึงตอนนี้หญิงสาวแต่งกายด้วยชุดผู้ชายก็เพื่อความสะดวกในการทำงาน จึงเปลี่ยนมาเรียก: “ใต้เท้าหวัง เราไปรอด้านข้างดีกว่า”

เฟิ่งชิงหัวเงยหน้ามองเขา: “ศาลาว่าการพระนครก็เหมือนกับพวกเขาหรือ?”

ไป๋จื่อหยางเหลือบมองจู่ปู้ที่นอนอยู่ตรงนั้น ส่ายหน้าช้าๆ: “ศาลาว่าการพระนครเป็นสถานที่ที่ตั้งอยู่เพื่อตัดสินคดีร้องทุกข์ของประชาชนโดยเฉพาะ ในเวลานี้มีการพิจารณาคดีไปไม่น้อยกว่าสองคดีแล้ว เพียงแต่ว่ากรมคลังแห่งนี้ ล้วนใช้สำหรับสืบสวนพวกขุนนางราชสำนักและเชื้อพระวงศ์มาโดยตลอด ทว่ายกเว้นจะเป็นเรื่องที่สำคัญมากเท่านั้น มิเช่นนั้นก็ไม่จำเป็นต้องรบกวนกรมคลังง่ายๆ”

“เรื่องที่สำคัญมาก? เช่นนั้นเรื่องไหนที่ไม่สำคัญ ก็จะถูกพวกเชื้อพระวงศ์พวกนั้นระงับเอาไว้ใช่ไหม?” เฟิ่งชิงหัวกล่าวถามอย่างบางเบาพร้อมรอยยิ้ม

ไป๋จื่อหยางพยักหน้า

เดิมทีเรื่องพวกนี้ก็เป็นที่รู้กันดีโดยปริยายอยู่แล้ว คนที่กรมคลังสามารถจัดการได้ ล้วนเป็นพวกที่ไม่สามารถพลิกผันสถานการณ์ได้แล้วทั้งนั้น เข้ามาที่นี่แล้วอยากจะถูกเหยียบย่ำอย่างไรก็ขึ้นอยู่กับคนพวกนี้แล้วใช่ไหม?

เฟิ่งชิงหัวเต็มเปี่ยมไปด้วยความยุติธรรมอย่างแรงกล้ามาตลอด สิ่งที่เกลียดที่สุดก็คือพวกขุนนางปกป้องกันเองเล่นพรรคเล่นพวกกัน เพียงเพราะว่าชาติที่แล้วสมรรถภาพทางกายของนางแย่มากเกินไปจริงๆ ไม่สามารถสอบเข้าโรงเรียนเตรียมทหารได้ ดังนั้นท้ายที่สุดถึงได้กลายมาเป็นแพทย์นิติเวช

จุดประสงค์ คือเพื่อจับตัวฆาตกรมาดำเนินคดีตามกระบวนการยุติธรรม ให้ดวงวิญญาณของผู้ตายได้ไปสู่สุคติ

คิดไม่ถึงว่ามาถึงที่นี่ กลับยังพบกับเรื่องเช่นนี้ได้

“ใต้เท้าหวัง มีปัญหาน้อยย่อมดีกว่า เราไปรอกันด้านข้างเถอะ ฝ่าบาทยังส่งใต้เท้ามาร่วมสอบสวนกันท่านอีกสองท่านไม่ใช่หรือ ถ้าอย่างไรรอพวกเขามาก่อนค่อยว่ากันดีกว่า” ไป๋จื่อหยางกล่าวเกลี้ยกล่อม

บนใบหน้าของผู้ชายเต็มไปด้วยความจนใจ เห็นได้ชัดว่าเผชิญหน้ากับการถูกปฏิเสธการต้อนรับเช่นนี้ไม่ใช่แค่ครั้งสองครั้งแล้ว