บทที่ 278 เฟิ่งชิงหัวตามติด

“อารมณ์ดี? แล้วที่ไล่ให้ข้าออกมานี่เรียกว่าอารมณ์ดีไหม” เฟิ่งชิงหัวแค่นยิ้ม

หลิวหยิ่งรู้สึกราวกับว่าตัวเองคือคนหัวล้านที่อึดอัดใจ เจ้านายสองคนนี้วันๆ จะทะเลาะกันไปถึงไหน คนเป็นบ่าวอย่างเขารู้สึกเหนื่อยมาก เพราะไม่เพียงแต่ต้องรับผิดชอบในการส่งข้อความไปมา วางแผนการต่างๆ เท่านั้น ในยามที่จำเป็นก็ต้องคอยรองรับอารมณ์ด้วย

“พระชายาจะต้องทำอะไรให้ท่านอ๋องโกรธแน่นอน ไม่อย่างนั้นแล้ว นายท่านไม่มีทางทำแบบนี้แน่” หลิวหยิ่งกล่าวอย่างลำบากใจ

“เจ้าคือคนของเขา เจ้าย่อมต้องช่วยเขาพูดแทนอยู่แล้ว ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น เจ้าก็ว่าข้าว่าทำให้เขาโกรธแล้ว เมื่อครู่นี้ข้าเพิ่งกลับมา ข้าจะไปทำให้เขาโกรธได้อย่างไร”

หลิวหยิ่งยังคงกล่าวอย่างแน่ใจ “พระชายาจะต้องยั่วโมโหนายท่านแน่ๆ”

“ข้าเปล่า!” เฟิ่งชิงหัวกล่าวเสียงแข็ง “เขาต่างหากที่ไม่ดีเอง”

“นายท่านทำอะไรหรือ” หลิวหยิ่งถือโอกาสเปลี่ยนเรื่อง “พระชายา ท่านเองก็รู้ว่าโรคของนายท่านเพิ่งจะฟื้นฟูขั้นแรก จึงยากที่จะควบคุมความรู้สึกไม่ให้มีอะไรมากระทบได้ วันนั้นที่เขาทำไปเพื่อช่วยท่านต้องสูญเสียปราณไปมากทีเดียว”

เมื่อได้ยินดังนั้น เฟิ่งชิงหัวก็อดคิดถึงข้อดีของจ้านเป่ยเซียวขึ้นมาไม่ได้ จึงไม่ได้กล่าวอย่างหัวเสียอีกแล้วแต่กล่าวเสียงอ่อนว่า “ช่วงนี้ที่ท่านแม่ของข้าอยู่ที่จวน ท่านอ๋องของพวกเจ้าไปหานาง ถ้าเขามีเรื่องอะไรก็มาถามข้าตามตรงก็ได้ ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องตุกติกแบบนี้”

หลิวหยิ่งได้ยินเช่นนี้ก็เข้าใจขึ้นมา ในใจรู้สึกดีใจที่ตนเองขวางพระชายาเอาไว้ได้ ไม่อย่างนั้นเกรงว่าคงจะต้องเกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้นในจวนอ๋องอย่างแน่นอน

“พระชายาเข้าใจนายท่านผิดแล้วขอรับ”

“เข้าใจเขาผิด?”

“ขอรับ อาการบาดเจ็บของท่านแม่ท่านรุนแรงมาก แถมยังไม่ค่อยได้สติ หลังจากที่นายท่านทราบก็จะมาถ่ายปราณแท้ให้ทุกวัน และนี่เองคือสาเหตุที่ว่าทำไมหลายวันนี้อาการของนายท่านยังไม่ดีขึ้น คาดว่าในจุดนี้พระชายาคงไม่ทันสังเกตเห็นกระมัง” เมื่อกล่าวถึงตรงนี้ น้ำเสียงของหลิวหยิ่งก็เปลี่ยนเป็นเชิงไม่พอใจขึ้นมาแล้ว

เฟิ่งชิงหัวได้ยินดังนั้นก็ได้แต่เกาหัว แล้วหันไปมองห้องที่อยู่ด้านหลัง “จริงหรือ”

“พระชายาก็บอกเองนี่นาว่าถ้ามีเรื่องอะไรให้มาถามโดยตรง แล้วทำไมจะต้องไปลงมือกับคนหมดสติด้วยเล่า พระชายาคิดเห็นอย่างไร พระชายาสงสัยในตัวนายท่านแบบนี้ นายท่านจะต้องเสียใจมากแน่ๆ”

เฟิ่งชิงหัวยิ่งรู้สึกผิดมากยิ่งขึ้น “คือ ข้าไม่รู้นี่นา ตัวเขาก็มีบาดแผลอยู่ ใครใช้ให้เขาต้องเห็นคนอื่นสำคัญแบบนี้ด้วย”

“นายท่านไม่ได้เห็นแก่ผู้อื่นหรอกขอรับ แต่นายท่านทำไปเพื่ออะไร พระชายาไม่รู้เชียวหรือ”

เฟิ่งชิงหัวกัดริมฝีปากแน่น แล้วนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่คนเองเข้ามาก็ถามเขาเช่นนั้น และยังนึกถึงประโยคที่เขาบอกว่า เขาไม่ควรค่าให้เจ้าเชื่อถือเลยหรือ

ตอนนี้นางรู้สึกผิดอย่างมาก นางอยากไปขอโทษแต่ก็ไม่กล้า

“หลิวหยิ่ง เจ้านายของเจ้าเวลาโกรธ มีวิธีไหนบ้างที่จะช่วยบรรเทาความโกรธลงได้บ้าง” เฟิ่งชิงหัวกล่าวถามอย่างเฝ้ารอคำตอบ

หลิวหยิ่งได้ยินดังนั้นก็ยกมือขึ้นมาลูบแก้มของตัวเองที่เขียวช้ำโดยสัญชาตญาณ

เฟิ่งชิงหัวเบิกตากว้าง “ฝีมือของเจ้านายพวกเจ้างั้นหรือ”

หลิวหยิ่งพยักหน้า “วันนั้น หลังจากที่กลับมาจากวังแล้ว เจ้านายก็อ้างว่าจะสั่งสอน โดยการทำร้ายพวกเราอย่างโหดร้าย แถมยังไม่ให้พวกเราใส่ยาด้วย”

“วันไหน?”

ทั้งคู่ช่วยกันนึกเวลา เฟิ่งชิงหัวนึกขึ้นมาได้ว่าน่าจะเป็นวันที่เฟิ่งชิงหัวพบว่าจ้านเป่ยเซียวเป็นคนที่หลงตัวเองสูงมากคนหนึ่งนั่นเอง

ที่แท้ วันนั้นเขาได้ระบายอารมณ์โกรธใส่คนอื่น นางจึงรอดชีวิตมาได้

เมื่อคิดถึงตรงนี้เฟิ่งชิงหัวก็เริ่มตัวเกร็งขึ้นมา “นอกจากโดนทำร้ายแล้ว ไม่มีอย่างอื่นแล้วใช่ไหม ข้าไปทำอาหารให้เขากินดีไหม”

หลิวหยิ่งวส่ายหน้า “นายท่านเป็นแบบนี้คงกินไม่ลงแน่”

“เฮ้อ” ก็จริง หากเป็นนางที่เป็นฝ่ายโดนใส่ร้ายเสียเองแบบนี้ก็คงกินไม่ลงเหมือนกัน

เฟิ่งชิงหัวเดินวนไปวนมาอยู่กับที่พยายามคิดหาวิธี

หลิวหยิ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็มีสีหน้าเคร่งเครียดเช่นกัน ด้วยพยายามคิดหาวิธีที่จะประสานรอยร้าวให้คนทั้งสอง

“คิดออกแล้ว!” เฟิ่งชิงหัวนึกบางอย่างออก ระหว่างที่กล่าวก็รีบวิ่งกลับไป ไม่เปิดโอกาสให้หลิวหยิ่งได้ถามไถ่

ไม่นานนัก หลิวหยิ่งก็เห็นพระชายาวิ่งกลับมาและใส่หน้ากากแบบเดียวกับเจ้านายของตนอยู่