บทที่ 282 สามีของข้า ลูกเขยของท่าน

“เจ้าเป็นหมอหรือข้าเป็นหมอ ถ้าข้าบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้ เจ้ามานี่ ให้ข้าดูอาการบาดเจ็บของเจ้า” เฟิ่งชิงหัวจับมือของจ้านเป่ยเซียวเดินไปที่โต๊ะด้านนอกและนั่งลง จับชีพจรอย่างจริงจัง

นางหลับตาและสัมผัสอย่างตั้งใจ รู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของชีพจรของจ้านเป่ยเซียว หลังจากผ่านไปนานก็พูดขึ้นมาว่า “เจ้าอ่อนแอเกินไป พลังกำลังภายในของเจ้าหมดลงแล้ว เจ้าไม่ควรใช้พลังกำลังภายในตั้งแต่แรก สถานการณ์ของท่านแม่ของข้า การถ่ายทอดพลังภายในอาจจะไม่มีประโยชน์”

จ้านเป่ยเซียวดึงมือออก ก้มหน้าลงและจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย “ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย”

“อาการขอท่านงแม่ค่อนข้างซับซ้อนเล็กน้อย อธิบายให้เจ้าไม่หมด ไม่อย่างอย่างไร เจ้าดูแลตัวเองให้ดีก่อน อย่าให้ท่านแม่ยังไม่ฟื้นเจ้าก็ทรุดลงไปอีก เหลือเพียงข้าคนเดียว เจ้าจะให้ข้าทำอย่างไร?”

จ้านเป่ยเซียวเลิกคิ้ว “เจ้าเป็นห่วงข้าขนาดนี้เลยรึ?”

เฟิ่งชิงหัวโบกมือ “อย่าคิดมาก ข้ายังไม่พบสาเหตุที่ท่านแม่ของข้าเป็นแบบนี้ ข้ายังต้องพึ่งพาความช่วยเหลือของเจ้าในการตรวจสอบการเคลื่อนไหวของหนานกงจี๋และเผ่าเซียนเปย์ ถ้าเจ้าทรุดลง ข้าจัดการคนเดียวไม่ไหว ข้าหมายความว่าอย่างนี้”

“เจ้าหมายความว่ายังไง ไม่ใช่เพราะเจ้าเป็นห่วงข้าหรอกเหรอ? ทั้งสองอย่างมีความขัดแย้งกันมากหรือรึ?”

“เอ่อ ไม่ขัดแย้งกัน”

“ในเมื่อไม่มีความขัดแย้ง เจ้าอธิบายอะไรเป็นพิเศษเพื่ออะไร?”

เฟิ่งชิงหัวพูดอะไรไม่ออกถลึงตาใส่มองจ้านเป่ยเซียว

“เจ้าลองถลึงตาอีกครั้งสิ”

“อะไร ถลึงตาใส่เจ้า เจ้าจะทำอย่างไร ล้วงตาข้าออกมารึ?” เฟิ่งชิงหัวถลึงตาอีกครั้ง

“ล้วงออกมาซ่อนไว้ แล้วดูเมื่ออยากดู” จ้านเป่ยเซียวพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

ไหล่ของเฟิ่งชิงหัวสั่นเทา “เจ้าเหี้ยมโหดเสียจริง”

ทั้งสองกำลังพูดถึงเรื่องไร้สาระก็ได้ยินเสียงไอมาจากข้างใน

เฟิ่งชิงหัวรีบเข้าไปและเห็นท่านแม่ของนางซึ่งอยู่ในอาการหมดสติเป็นเวลานาน ฟื้นขึ้นมาและกำลังกุมอกลุกขึ้นนั่ง

“ท่านแม่ ท่านรู้สึกอย่างไรบ้าง?” เฟิ่งชิงหัวถาม

หญิงวัยกลางคนจ้องมองเฟิ่งชิงหัวอย่างสงสัยเป็นเวลานาน จากนั้นพูดเสียงแหบพร่า “เจ้าเป็นใคร เหตุใดเจ้าถึงเรียกข้าว่าท่านแม่”

“ท่านแม่ ข้าคือชิงหัว เฟิ่งชิงหัว”

“พูดมั่ว” ผู้หญิงคนนั้นเม้มปาก “ ชิงหัวของข้า หน้าตาไม่เหมือนเจ้า ตอนนี้นางยังเป็นทารกอยู่ นางดูน่ารักผิวขาว นางไม่เหมือนเจ้า”

“ท่านแม่ ข้าชื่อชิงหัวจริงๆ ท่านลืมไปแล้วหรือว่าเมื่อท่านคลอดข้าท่านบอกว่าลูกสาวของท่านหน้าตาดี ในอนาคตมีผู้ชายไม่มากนักที่เหมาะสมกับลูกสาวของท่าน ท่านตั้งชื่อว่าหลิงหลัว ชิงหัว”

“ข้าไม่เชื่อ เจ้าโกหกข้า” หญิงสาวยังคงไม่เชื่อ นางดูหงุดหงิด แม้ว่าเฟิ่งชิงหัวจะปิดบังรูปร่างหน้าตาที่แท้จริงของนาง แต่ความเปราะบางของนางก็ยังทำให้สับสน

เฟิ่งชิงหัวอธิบายให้นางฟังอย่างอดทนเป็นเวลานาน จนกระทั่ง เฟิ่งชิงหัวบอกความลับที่มีแต่แม่ลูกเท่านั้นที่รู้ หญิงสาวจึงเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้ที่ดูเหมือนจะอายุไล่เลี่ยกับนางคือ ชิงหัว ลูกสาวของนางจริงๆ

หยูจีเบะปากเริ่มร้องไห้ พุ่งเข้าหาอ้อมแขนของเฟิ่งชิงหัวทันที “ลูกแม่ ท่านแม่กลัวมากเลย”

น้ำเสียงของนางคล้ายกับเด็กผู้หญิงอายุห้าขวบ

เฟิ่งชิงหัวรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ จับชีพจรของหยูจี แต่นางก็ยังไม่พบปัญหาบนร่างนาง

ในเมื่อไม่ใช่โรคทางกาย จึงสามารถอธิบายได้ว่ามีเพียงความทรงจำที่ไม่สมบูรณ์และสติไม่ดีเท่านั้น

ตามคำพูดทั่วไปก็คือ ปัญญาอ่อน

“ท่านแม่ ท่านยังจำสิ่งที่เกิดขึ้นหลังจากที่ท่านลงจากภูเขาได้หรือไม่?” เฟิ่งชิงหัวถาม

“ข้าจำไม่ได้” มีน้ำตาคลออยู่ในดวงตาของท่านแม่ นางมองไปยังเฟิ่งชิงหัวด้วยความพึ่งพา