บทที่ 284 เมื่อคนอ่อนแอถูกรังแกจนทนไม่ไหวก็กล้าทำร้ายอีกฝ่ายกลับไป

เฟิ่งชิงหัวดมกลิ่นและเดินเข้าไปใกล้ “ดึกแล้วเจ้ายังอ่านหนังสืออยู่ นี่เปลี่ยนจากคนที่เย็นชาเป็นนักเรียนแล้วรึ?”

จ้านเป่ยเซียวปิดหนังสือและมีเสียงกระดิ่งดังขึ้น

เฟิ่งชิงหัวยิ้มและพูดว่า “ที่คั่นหนังสือของข้ามีประโยชน์มากใช่หรือไม่?”

จ้านเป่ยเซียวไม่พูดอะไร วางหนังสือกลับเข้าไปในช่องลับบนเตียง

เฟิ่งชิงหัวเบะปาก “แค่หนังสือเล่มหนึ่งเองทำซะลึกลับเชียว หรือว่าหนังสือที่เจ้าดูเมื่อครู่นี้น่าละอายไปหน่อย?”

“เจ้ารู้หรือว่ามีหนังสืออะไรที่น่าละอาย?” จ้านเป่ยเซียวหันกลับมาพร้อมเลิกคิ้วเล็กน้อย

เมื่อจ้านเป่ยเซียวหันกลับมา ชุดคอวีก็เปิดออกเพราะการยกมือ เผยให้เห็นหน้าอกครึ่งหนึ่งของเขา ภายใต้การปกปิดของชุดคลุมสีดำและแสงดวงจันทร์ มีออร่าของฮอร์โมนที่แข็งแกร่ง

ไม่ใช่ว่าไม่เห็นเขาตอนไม่ใส่เสื้อผ้า แต่ตอนนี้ เฟิ่งชิงหัวรู้สึกว่าอุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นเล็กน้อย

เขาหันไปและพูดอย่างเมินเฉย “จะเป็นอะไรได้อีก แน่นอนว่าต้องเป็นภาพวาดอีโรติก ข้าเข้าใจว่าเจ้าอยู่คนเดียวกลางดึก และนอนไม่หลับ ไม่ต้องอาย”

จ้านเป่ยเซียวหรี่ตาจ้องแผ่นหลังของเฟิ่งชิงหัว “ภาพวาดอีโรติก? ดูเหมือนว่าเจ้าเคยดู?”

เฟิ่งชิงหัวกล่าว “ข้าไม่ใช่แค่เคยดูนะ ข้าบอกเจ้านะ ถ้าเจ้าต้องการดูภาพวาดอีโรติกหรือนิทนานเร้าร้อนอะไร ข้าจัดการให้เจ้าได้อย่างชัดเจน ไม่ต้องบอกว่าเป็นอันดับหนึ่ง อย่างน้อยที่สุด เป็นเล่มที่มีชื่อเสียงในร้านหนังสือ”

เฟิ่งชิงหัวรู้สึกภูมิใจมากเมื่อเสนอความคิดนี้ เพราะนางเคยประสบความสำเร็จจากสายธุรกิจนี้ ดังนั้นก็ไม่มีอะไรผิดที่จะยอมรับมัน

สีหน้าของจ้านเป่ยเซียวขรึมลงทีละน้อย ไม่ค่อยน่าดูนัก

“เจ้าหมายความว่าเจ้ารู้ดี?”

“ใช่ ข้าศึกษามาเป็นพิเศษ น่าทึ่งไหม?” เฟิ่งชิงหัวยิ้มอย่างได้ใจ

จ้านเป่ยเซียวยกมือขึ้นดึงเฟิ่งชิงหัวลงบนเตียงและจ้องมองนางจากที่สูง “เจ้ารู้มากแค่ไหน”

เฟิ่งชิงหัวเงยหน้าขึ้นก็เห็นกล้ามเนื้อชิ้นใหญ่ที่เหนือศีรษะของนาง นางหันหน้าและพูดทันทีว่า “จ้านเป่ยเซียว ดึงชุดผ้าของเจ้ากลับเข้าที่ รูปร่างของเจ้าดีแล้วเก่งกาจรึไง”

ในขณะนี้ จ้านเป่ยเซียวไม่อยู่ในอารมณ์ที่จะเล่นกับนาง เขาบีบคางของนาง “ข้าจะให้โอกาสเจ้าอีกครั้งในการจัดระเบียบคำพูดของเจ้า”

“หือ ข้าพูดอะไรผิดไปเหรอ?” เฟิ่งชิงหัวรู้สึกประหลาดใจ

จ้านเป่ยเซียวไม่ได้พูดอะไรสักคำ แต่เนื่องจากการกระทำของเขา เฟิ่งชิงหัวไม่สามารถหลีกเลี่ยงการดูเสื้อผ้าที่เปิดอยู่ของเขาได้

เฟิ่งชิงหัวเงยหน้าขึ้นมองไปที่ดวงตาของจ้านเป่ยเซียว ราวกับกลอกตา “จ้านเป่ยเซียวเจ้าช่วยอย่าเปิดเผยฮอร์โมนของเจ้าที่ออกมามั่วๆแบบนี้ได้ไหม?”

จ้านเป่ยเซียวไม่เข้าใจว่านางหมายถึงอะไร กัดกรามแน่น เขาพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม “ดูเหมือนว่าเจ้าจะไม่สำนึกผิด”

มีเครื่องหมายคำถามขนาดใหญ่ในใจของเฟิ่งชิงหัว นางพูดอะไรผิดไปหรือว่านางทำอะไรผิด? ต้องสำนึกผิดอะไรบ้าง?

ก่อนที่นางจะพูด ชายหนุ่มก็กดทับลงมา ปิดกั้นคำถามมากมายของนางกลับไป

“อื้ม” เฟิ่งชิงหัวเบิกตากว้าง นางเอื้อมมือไปผลักเขา แต่มือของนางถูกกดไว้เหนือศีรษะ ขาของนางก็ถูกทับแน่น

จ้านเป่ยเซียวจูบเฟิ่งชิงหัวด้วยความโกรธเป็นการลงโทษ แต่กลิ่นหอมจาง ๆ ที่โชยเข้ามาในลมหายใจของเขามีผลทำให้อารมณ์เขาสงบลง ทำให้การกระทำของเขานุ่มนวลลง

ภาพวาดอีโรติก เขาไม่เคยดูมาก่อน

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องชายหญิง

เขาอยู่ในกองทัพมาหลายปี เผชิญหน้ากับคนหยาบกระด้างมามากมาย แม้แต่ท่านอ๋องของแคว้นหนึ่ง ผู้บัญชาการของกองทัพทั้งสามก็จะได้ฟังคำพูดคุยของทหารบ้างเป็นครั้งคราว

ร่างกายของผู้หญิงแบบไหนช่างนุ่มนวลและปากเล็ก ๆ นั้นเป็นความสุขสูงสุดของผู้ชาย

ในตอนแรก เขาฟังแล้วรู้สึกหยาบคายและไร้เหตุผล แต่ในขณะนี้ คำพูดเหล่านั้นกลับมีเสน่ห์ดึงดูดใจของเขา