บทที่ 287 หัวหน้าเข้าหากำแพงทั้งคู่

ภายในเรือน เฟิ่งชิงหัวเตรียมยาและดื่ม จากนั้นทาครีมลดบวมซึ่งทำให้นางรู้สึกดีขึ้นมาก

“เจ้าบ้าจ้านเป่ยเซียว ทนแกล้งไม่ได้จริงๆ ถ้าชอบลากคนให้ถูกรังแกด้วย ปล่อยให้เจ้าทรมานเช่นนี้ก็แล้วกัน” เฟิ่งชิงหัวพึมพำ มองดูตัวเองในกระจกพลางพึมพำ มองสำรวจริมฝีปากที่บวม ทำให้นางรู้สึกสงสารตัวเอง

หลังจากนั่งอยู่สักพัก ทันใดนั้นก็โกรธและพูดอย่างรุนแรงว่า “จ้านเป่ยเซียว ข้าเป็นหนี้เจ้าจริงๆ”

ในเวลานี้จรรยาบรรณทางการแพทย์ของนางไม่อนุญาตให้นางทำลายร่างกายของผู้ป่วย

หากจ้านเป่ยเซียวไม่สามารถทนความเผ็ดนั้นได้และมีปัญหาขึ้นมา ก็ยังคงจะเป็นความผิดของนาง

เฟิ่งชิงหัวถือน้ำยาเดินไปที่ห้องของจ้านเป่ยเซียว ทันทีที่ไปถึงประตู นางก็ถูกห้ามโดยหลิวหยิ่งซึ่งหอบหายใจที่เพิ่งวิ่งมาสิบรอบ

“พระชายาขอรับ ตอนนี้ท่านอย่าเข้าไปเด็ดขาดนะขอรับ”

“ข้ามาส่งยาให้นายท่าน” เฟิ่งชิงหัวเขย่าขวด

“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวท่านค่อยมาทีหลัง ตอนนี้นายท่านกำลังโมโหอยู่ขอรับ เมื่อครู่นี้ทหารอารักขาสองสามคนเพิ่งทำความสะอาดข้าวของเครื่องใช้ในห้องที่เสียหายออกมา ถ้าท่านเข้าไป แม้แต่หลังคาเรือนก็อาจจะพังทลายลงมาก็ได้ขอรับ” หลิวหยิ่งพูดอย่างอ่อนแอพร้อมพยุงกำแพง

เขาเพิ่งทราบข่าวนี้กลังจากกลับมาจากวิ่งสิบรอบ จึงรีบมาขวางพระชายาไว้ทันที เพราะกลัวเรื่องจะแย่ไปกว่านี้

เฟิ่งชิงหัวเลิกคิ้ว โมโหถึงขนาดนี้แล้ว ถึงขั้นใส่อารมณ์ใส่โต๊ะ เก้าอี้ ถ้านางไม่เข้าไปช่วยโลก ทั่วทั้งจวนอ๋องเฉินคงจะถูกทำลายไปหมด

เมื่อคิดถึงสิ่งนี้ เฟิ่งชิงหัวรู้สึกว่าภารกิจนี้สำคัญมากนัก นางยืดหน้าอกและพูดว่า “เขาจะไม่โมโหหลังจากที่ข้าเข้าไปแล้ว”

นางมาพร้อมกับยาแก้พิษ ถ้าเขาโยนทิ้งอีกครั้ง งั้นนางก็จะไม่สนใจเขาแล้วจริงๆ

แต่หลิวหยิ่งรีบขวางอยู่หน้าประตู “พระชายาขอรับ นี่ไม่ใช่เรื่องตลก หากท่านอ๋องโกรธและทำร้ายท่านโดยไม่ตั้งใจ เมื่อท่านอ๋องหายจากอาการโมโห ก็ต้องเอาข้าน้อยระบายอารมณ์ ท่านถือซะว่าเป็นการช่วยเหลือข้าน้อย สงสารข้าน้อยเถอะขอรับ”

“ไม่ ข้าเข้าไปแล้วก็จะดีขึ้นมา”

“พระชายา ข้าน้อยให้ท่านเข้าไปไม่ได้ขอรับ”

“หลิวหยิ่ง ฟังข้านะ เขาไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นจริงๆ”

ในระหว่างที่ทั้งสองสนทนากัน จู่ ๆ ก็มีเสียงของบางอย่างพลิกคว่ำอยู่ข้างในดังขึ้น

หลิวหยิ่งกล่าวว่า “ท่านฟังสิ แค่ได้ยินเสียง นายท่านก็รู้สึกรำคาญ ท่านควรหลีกเลี่ยงก่อนขอรับ”

เฟิ่งชิงหัวประหลาดใจ “จริงเหรอ?”

จ้านเป่ยเซียวดื้อรั้นเช่นนี้เลยรึ?

รู้ว่านางมียาแก้พิษก็ไม่อยากได้

“แน่นอนขอรับ เป็นเรื่องจริง ท่านไม่ได้ยินหรือว่ามีสิ่งของถูกโยนทิ้งอีกแล้ว” หลิวหยิ่งพูด หลังจากพูดจบ ก็มีเสียงของการพังทลายดังขึ้นมาจากภายในอีก

“พระชายา ท่านดูสิ ข้าน้อยไม่ได้พูดผิด ข้าน้อยติดตามนายท่านมาตั้งแต่ยังเด็ก และรู้จักนายท่านเป็นอย่างดี” หลิวหยิ่งกล่าวอย่างจริงจัง

“ไสหัวออกไป!” เสียงเกรี้ยวกราดของชายหนุ่มดังมาจากข้างใน เสียงนั้นดังจนหูจะหนวก แม้แต่เหล่าทหารอารักขาที่อยู่ห่างออกไปกว่าสิบเมตรก็ยังได้ยินถึงความเกรี้ยวโกรธในน้ำเสียงของนายท่าน

หลิวหยิ่งกล่าว “พระชายาขอรับ ท่านเห็นแล้ว ตอนนี้นายท่านไม่ต้องการพบท่านจริงๆ ท่าน...”

ก่อนที่หลิวหยิ่งจะพูดจบ เสียงคำรามของชายหนุ่มก็ดังมาจากข้างในอีกครั้ง “ข้าบอกให้เจ้าไสหัวไปไกลหน่อย!”

หลิวหยิ่งเบิกตากว้าง รอคอยใบหน้าที่สงบนิ่งของเฟิ่งชิงหัว

หัวใจหยุดเต้นกะทันหัน และเมื่อเขาตระหนักว่าตนทำอะไรโง่ๆ ลงไป เขาก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็วโดยไม่พูดอะไรสักคำ