บทที่ 298 แช่โอสถ

หลังจากเนี่ยหานซิงลุกขึ้นก็กล่าวออกมาอย่างเปี่ยมไปด้วยความปีติว่า: “งั้นอาจารย์ วันนี้พวกเราจะเริ่มเรียนอะไรกันดี?”

เฟิ่งชิงหัวลูบคางไปมา: “ยังคิดไม่ออก เจ้ามาช่วยอาจารย์เคี่ยวยาหม้อนี้ก่อนละกัน”

“ศิษย์รับคำสั่ง!” เนี่ยหานซิงเกิดความกระตือรือร้นขึ้นมา กระโดดโลดเต้นไปมาไปรอบๆ รีบพัดที่อยู่ในมือของเฟิ่งชิงหัวข้ามมือมา ก็เริ่มพัดอย่างออกแรงขึ้นมาในทันที

“อย่ารุนแรงเกินไป ยานี้ต้องใช้ไฟอ่อนในการเคี่ยว ถ้าเจ้าพัดไฟแรงเกินไป จะทำให้น้ำแห้งไปได้ ฤทธิ์ของยาก็จะลดลงอย่างมาก ก็เหมือนกับเป็นคนนั่นแหละ เมื่อเจ้าถูกกระตุ้นการเจริญเติบโต ก็คงจะโมโหมาก” เฟิ่งชิงหัวนั่งอยู่บนรั้วแล้วก็อบรมอย่างผู้ที่เหนือกว่าอยู่

“ขอรับ ศิษย์เข้าใจแล้ว” เนี่ยหานซิงก็เลยเริ่มค่อยๆ พัดอย่างเบาๆ ควบคุมไฟเอาไว้ให้ดีได้ สีหน้าค่อนข้างตั้งใจเป็นพิเศษ

“ข้าได้ยินพี่ใหญ่ของเจ้าบอกว่า เจ้าร่างกายอ่อนแอมาตั้งแต่เด็ก? ปกติก็ไม่ได้ฝึกวรยุทธ์ได้เท่าไรนัก? ทำไมเมื่อครู่ข้าถึงรู้ว่าเจ้ายังเป็นหมัดเตะด้วย?” เฟิ่งชิงหัวเริ่มพูดคุยกับนางเรื่องหนึ่งไปยังอีกเรื่องหนึ่งอย่างต่อเนื่อง

เนี่ยหานซิงกล่าวตอบอย่างจริงจังมากว่า: “ใช่แล้ว สุขภาพร่างกายของศิษย์ไม่สู้ดีนัก ปกติก็ดูตำราตัวหนังสือเสียส่วนใหญ่ แต่ว่าท่านลุงบอกว่าชายชาตรีแม้ว่าจะไม่ได้เข้าร่วมในสนามรบ แต่ก็ควรจะต้องมีร่างกายและจิตใจที่แข็งแกร่ง ดังนั้นก็เลยสอนหมัดเตะแก่ศิษย์ แต่เมื่อเทียบกับพี่ใหญ่แล้ว มันช่างไม่ควรค่าที่จะพูดถึงเลย”

เฟิ่งชิงหัวกล่าว: “อยากจะฝึกฝนร่างกายและจิตใจไหม?”

เนี่ยหานซิงได้ยิน ดวงตาทั้งสองข้างก็เปล่งประกายขึ้นทันที: “อยาก! อาจารย์มีวิธีหรือ?”

“วิธีน่ะมั แต่ก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะทนลำบากได้หรือเปล่า”

“ศิษย์ยินดีที่จะทนลำบาก”

“ก็ได้ หลังจากเคี่ยวยานี้เสร็จแล้วเจ้ามาหาข้าที่หลังเรือน” ในขณะที่เฟิ่งชิงหัวพูดอยู่ก็เอามือไขว้หลังไว้แล้วก็เดินไปทางหลังเรือนเลย

อู่ตู๋จื่อก็ตามไปติดๆ ในที่สุดความสงสัยที่อยู่ในใจของตนก็ได้ระบายออกมาเสียที: “อาจารย์ย่า ท่านรับเขาเป็นศิษย์ เหตุใดจึงไม่แจ้งเรื่องกฎเกณฑ์ของสำนักแก่เขา? หรือว่าท่านกำลังหลอกเขาอยู่?”

เฟิ่งชิงหัวเหลือบตามองเขาครู่หนึ่ง: “ข้าเป็นคนเช่นนั้น?”

อู่ตู๋จื่อพยักหน้าอยากจะบอกว่าใช่ แต่ก็ไม่กล้าอีก

เฟิ่งชิงหัวกล่าวว่า: “ข้ารับศิษย์ตามความพอใจของข้า ไม่ได้เอาตามความพอใจของสำนัก ข้าก็ไม่ได้สอนเคล็ดวิชาอะไรนางหรอก อย่างดีก็แค่วิชาแพทย์เล็กน้อยและกระบวนท่าในการทำให้ร่างกายแข็งแกร่งเท่านั้นเอง ไม่มีอะไรซับซ้อนไปมากกว่านี้หรอก”

“งั้นเขา ก็อาจบอกได้ว่าแม้แต่สำนักนอกอันใดอันหนึ่งก็ยังนับไม่ได้เลย?” อู่ตู๋จื่อกล่าวออกมาด้วยความประหลาดใจ

เฟิ่งชิงหัวกล่าวด้วยรอยยิ้ม: “ไม่น่ะสิ เขาน่ะ นับว่าเป็นศิษย์ในสำนักของข้า สำนักเฟิ่ง ฮ่าๆ”

ในขณะที่พูดอยู่เฟิ่งชิงหัวก็หัวเราะยกใหญ่ออกมาแล้วเดินไป ทิ้งอู่ตู๋จื่อให้ยืนครุ่นคิดอยู่ที่เดิมเพียงลำพัง

เฟิ่งชิงหัวไปห้องโอสถก่อน จัดยามาจำนวนหนึ่ง มีเยอะราวๆ หนึ่งกะละมังล้างหน้าประมาณนั้น จากนั้นก็หยิบเอายาอีกหนึ่งกะละมังมาอีกช้าๆ ยกยาทั้งสองกะละมังไว้ ไปยังห้องครัว ยกหม้อใหญ่สองใบขึ้นมา แล้วก็เริ่มเคี่ยวยาสมุนไพร

รอจนน้ำยาสมุนไพรเริ่มเข้มข้นแล้วก็ใช้ทัพพีตักออกมา แล้วก็ยังเทน้ำเข้าไปอีกหลายสิบจินด้วย

หลังจากได้ราวๆ สอบถังได้ ก็มีองครักษ์ของจวนอ๋องมาพอดี

“หิ้วไปห้องแช่ตัว แบ่งเทเข้าไปในถังไม้สองใบ ใช่แล้ว ระยะห่างของถังไม้สองใบให้ห่างกันเล็กน้อย อืม ตรงกลางก็ให้ตั้งฉากบังลมกั้นเอาไว้ด้วย” เฟิ่งชิงหัวกล่าวออกมาอย่างเสนาะในสิ่งที่นึกออก

น้ำสมุนไพรที่เหลือก็มอบให้องครักษ์อีกนายหนึ่งไป ให้พวกเขารอจนน้ำเดือดแล้วก็หิ้วไปในห้องอบแช่ตัวตามนั้น

เฟิ่งชิงหัวกลับไปยังห้องของจ้านเป่ยเซียว ในตอนนี้ฝ่ายชายได้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพอดี กำลังนั่งอยู่ด้านหน้าเตียง บนมือก็จับตำราพิชัยยุทธ์เอาไว้หนึ่งเล่ม

จ้านเป่ยเซียวเห็นนางเข้ามาก็เลิกคิ้วขึ้นแล้วกล่าวว่า: “ยาล่ะ?”

เฟิ่งชิงหัวลูบศีรษะอยู่ครู่หนึ่ง: “ใช่สินะ ถึงเวลาที่เจ้าต้องทานยาแล้ว ข้าจะไปยกมาให้เดี๋ยวนี้แหละ”

“ไม่มีก็ช่างมันเถอะ ยังไงข้าก็ไม่ได้ชอบรสชาตินั้นอยู่แล้ว” จ้านเป่ยเซียวตัดจบอย่างเรียบเฉย แล้วก็ก้มศีรษะต่อไป