บทที่ 299 จรรยาบรรณวิชาชีพ

เฟิ่งชิงหัวเดินไปทางด้านหลังของจ้านเป่ยเซียว มือทั้งสองข้างยื่นลงไปในน้ำ มือสองข้างนวดบีบไปบนไหลของเขาไม่หยุด จากนั้นก็ลงไปทางด้านล่าง บีบกระดูกสะบักของเขาดังกึกออกมาอย่างรุนแรง

“อ้า!” ร่างที่เกร็งอยู่เดิมของจ้านเป่ยเซียวพอถูกนางกดลงไปเมื่อกี้ ก็ผ่อนคลายขึ้นมาในทันที

ความเจ็บปวดนั้นยิ่งชัดเจนมากขึ้น ก็เหมือนกับเข็มเล็กๆ นับไปถ้วนทิ่มแทงอยู่ด้านในร่างกายของเขา

“ข้าก็บอกแล้วว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะไม่เจ็บ เจ้าอย่าให้ร่างกายของเจ้าไปต่อต้าน เปลี่ยนเป็นยอมรับ เช่นนี้เจ้าก็จะได้เจ็บตัวน้อยหน่อย” ในขณะที่เฟิ่งชิงหัวพูดอยู่ การเคลื่อนไหวบนมือก็ไม่หยุดนิ่ง ยังคงเคลื่อนที่ลงไปเรื่อย กดจุดไปบนหลังของเขา 70 กว่าจุดชีพจรได้ แต่ละจุดที่สัมผัสลงไป ความสามารถในการต่อต้านของร่างกายเขาก็ลดลงไปชั้นหนึ่ง ความเจ็บปวดนั้นก็ยิ่งหลอมรวมเข้ากันยิ่งขึ้น

ก้เปรียบดังว่าเขาเป็นทรายจานหนึ่ง และความเจ็บปวดพวกนั้นก็เป็นดั่งน้ำหยดที่เซาะไปเข้าเช่นนั้น

“เจ้าจะร้องก็ร้องเลย เจ็บก็ตะโกนออกมา มีอะไรต้องเกรงใจกัน ที่นี่ก็ไม่มีคนอื่นด้วย หรือว่าองครักษ์พวกนั้นของเจ้ายังกล้าที่จะหัวเราะเยาะกว่างั้นหรือ?” เส้นผมที่อยู่บนหน้าผากของเฟิ่งชิงหัวเปียกไปหมด ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าไอน้ำอบ หรือว่าเหน็ดเหนื่อยเกินไป

เดิมทีจ้านเป่ยเซียวก็ไม่ได้พูดอะไร จนกระทั่งเฟิ่งชิงหัวเอามือกดไปตรงจุดรอบก้นกบ ร่างของเขาทั้งร่างก็หัวทิ่มหัวตำไปด้านหน้าถังแช่น้ำเลย ดวงตาทั้งสองข้างมองมาที่นางอย่างแดงก่ำ: “เฟิ่งชิงหัว! เจ้านวดไปตรงไหน!”

แขนเสื้อของเฟิ่งชิงหัวทั้งสองข้างถกขึ้นมาสูง แต่ก็ยังคงถูกน้ำจุ่มให้เปียกอยู่ดี ในตอนนี้ก็ยิ่งถูกการเคลื่อนไหวอย่างกะทันหันของจ้านเป่ยเซียวทำให้น้ำกระเพื่อมกระเด็นขึ้นไปโดนทั้งหน้าและศีรษะของนาง

เฟิ่งชิงหัวยื่นมือลูบหน้าไปหนึ่งที แล้วกล่าวอย่างเรียบเฉยออกมาว่า: “เจ้า นั่งลงนิ่งๆ ให้ข้าเดี๋ยวนี้เลยนะ! กระบวนการนี้ของข้ายังนวดไม่เสร็จ!”

“เจ้ายังจะนวดยังไงอีก? รู้หรือไม่ว่าชายหญิงจะมาแตะเนื้อต้องตัวกันไม่ได้!”

“เสียงดังน่ารำคาญ ข้ามีจรรยาบรรณวิชาชีพ เจ้าคิดว่าข้าอยากจะแต๊ะอั๋งเจ้านักเหรอ? เป็นถึงท่านอ๋องคนหนึ่ง แม้แต่ความรู้ทั่วไปในจุดนี้ก็ไม่มี? หากไม่ใช่เพราะถ้าเจ้าไม่ได้สติไปแล้วฤทธิ์ยาจะไม่เข้าสู่ร่างกายโดยง่ายได้ ข้าก็คงจะทำให้เจ้าสลบไปนานแล้ว ดูว่าเจ้ายังจะพูดมากเช่นนั้นอีกหรือเปล่า” เฟิ่งชิงหัวกล่าวออกมาอย่างเปี่ยมไปด้วยความไม่สบอารมณ์นัก

ดวงตาทั้งสองข้างของจ้านเป่ยเซียวค่อยๆ หรี่ลง จ้องมายังเฟิ่งชิงหัวอย่างเคร่งขรึม สีหน้าเห็นได้ชัดเจนว่าไม่ได้พอใจเท่าไรนัก

“อย่ามาจ้องข้า รีบนั่งลงเดี๋ยวนี้ นี่ยังเหลือจุดชีพจรอีกหลายจุดที่ยังไม่ได้กด หรือว่าเจ้ายังคิดว่าจะให้ข้าเริ่มใหม่อีกครั้งหนึ่ง?” เฟิ่งชิงหัวข่มขู่

จ้านเป่ยเซียวยังคงรักษาระยะห่างจากการกระทำของเฟิ่งชิงหัวต่อไป

เฟิ่งชิงหัวยกมือขึ้นทันที แล้วก็กดไหล่ของเขาเอาไว้แน่นเพื่อให้เขากลับลงไปในถังแช่น้ำ: “ก็ไม่รู้จริงๆ ว่าจะเขินอายอะไรกัน เผยให้เห็นหลังมารอให้ข้าชมเชยเจ้าว่าขาวมากน่ะเหรอ?”

จ้านเป่ยเซียวได้ยินคำพูดของเฟิ่งชิงหัว ก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟขึ้นมา หันศีรษะไป ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมายังเฟิ่งชิงหัวอย่างไม่วางตา

“ก็บอกเจ้าแล้วว่าอย่างจ้องข้า ดวงตาของเจ้าโตกว่าข้างั้นเหรอ? แม้ว่าลูกกระตาของเจ้าจะถลึงออกมาก็ไม่มีประโยชน์หรอก อยู่นิ่งๆ หน่อย” ในขณะที่พูดอยู่ก็ขับศีรษะของจ้านเป่ยเซียวหันกลับไปด้านหน้าเลย แล้วก็เริ่มกดจุดชีพจรต่อ

จ้านเป่ยเซียวเพียงแต่รู้สึกว่ามือคู่นั้นมันช่างกำเริบเสิบสาน มีความรู้สึกเสียวซ่านและชาที่แผ่นหลังขึ้นมา อดที่จะขนลุกซู่อย่างสั่นเทาไม่ได้

“น้ำก็ไม่ได้เย็นนี่นา เจ้าสั่นอะไร?” เฟิ่งชิงหัวรู้สึกได้ก็เลยกล่าวถามด้วยความสงสัย

จ้านเป่ยเซียวแน่นอนว่าย่อมไม่อาจบอกนางได้ กล่าวอย่างผ่อนคลายลมหายใจออกมาว่า: “หุบปาก”

เฟิ่งชิงหัวเบะปากไปมา แล้วก็ทำต่อไป อยู่ในน้ำมองไม่เห็น จุดชีพจรได้เพียงต้องคลำเอา อีกอย่างแรงที่ออกไปนั้นก็เป็นเพราะน้ำจึงทำให้มีความแตกต่างกันหลายเท่าอยู่บ้าง

เฟิ่งชิงหัวได้เพียงคลำไปยังจุดชีพจรอย่างไม่หยุดก่อนที่จะแน่ใจแล้วกด นิ้วมือเลยลูบไปมาบนแผ่นหลังของเขาไม่หยุด จากนั้นก็รู้สึกว่าจ้านเป่ยเซียวเริ่มเกร็งขึ้นมาอีกแล้ว

“เจ้าตื่นเต้นอะไร? ไม่ใช่ว่าให้ผ่อนคลายเหรอ?” เฟิ่งชิงหัวขมวดคิ้ว

จ้านเป่ยเซียวกัดฟัน อยากจะเอาสตรีที่จุดไฟติดง่ายผู้นี้โยนออกไปจริงๆ

นางเองกำลังทำอะไรตัวเองไม่ได้มีความรู้สึกอะไรเลย แต่การกระทบทางด้านนี้ของเขานั้นไม่มีทางที่จะเลี่ยงได้เลย ก็เป็นสาเหตุมาจากมือทั้งสองข้างนั้นของนาง ตอนนี้ความเจ็บปวดบนร่างของเขาส่วนใหญ่ได้ข้ามผ่านไปเป็นความรู้สึกสัมผัสแบบนั้นแล้ว

เฟิ่งชิงหัวจนปัญญา: “บอกให้เจ้าอย่าเกร็งๆ คราวนี้ดีเลย ข้ายังต้องเริ่มใหม่ตั้งแต่ต้นเลย ข้าเหนื่อยไม่เป็นหรือไง? เจ้าก็แค่แช่น้ำเหมือนกับท่านปู่เช่นนั้น ให้ข้าได้นวดให้เจ้าดื่มด่ำแค่นั้นก็พอแล้ว จำเป็นจะต้องมาหาเรื่องหรือ”

จ้านเป่ยเซียวทนจนไม่อยากจะทนแล้ว: “อย่ามาแตะต้องข้า!”