บทที่ 3 พบท่านอ๋องเจ็ดครั้งแรก

คนที่ติดตามนางมาต่างก็รู้สึกตกตะลึง ถอยหลังไปหลายก้าว สีหน้าขาวซีดลงทันควัน มองนางราวกับเห็นผี

“คุณ……คุณหนู นี่มันจวนอ๋องเจ็ดเชียวนะเจ้าคะ”แม่มงคลที่อยู่ข้างๆตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

สีหน้าของเฟิ่งชิงหัวขรึมลงทันที สายตาเย็นชากวาดมองไปรอบๆ จ้องมองไปที่ร่างของทุกคน คนเหล่านั้นต่างก็ตัวสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว

เห็นดังนั้น เฟิ่งชิงหัวจึงเอาราชโองการสีเหลืองทองในมือออกมา พูดเสียงกังวานว่า “ข้าเป็นเจ้าสาวที่ฮ่องเต้ทรงประทานงานแต่งให้ด้วยพระองค์เอง และเป็นนายหญิงของจวนนี้กึ่งหนึ่ง ถ้าหากวันนี้พวกเจ้าไม่ทำตามที่ข้าบอก การแต่งงานวันนี้ไม่สำเร็จ ทำให้ราชวงศ์ต้องขายหน้า ชีวิตของคนในครอบครัวพวกเจ้า พวกเจ้าก็ชั่งน้ำหนักเองเถอะ”

ทุกคนต่างก็นิ่งไป ใช่แล้ว พังประตู จะถูกลงโทษ ไม่พังประตู ไม่เพียงแต่ชีวิตตนเองเท่านั้น แม้แต่ชีวิตคนในบ้านทั้งน้อยใหญ่ก็ต้องสูญสิ้นไปด้วย

กลุ่มคนช่วยกันกอดท่อนซุงใหญ่ท่อนหนึ่งเอาไว้ เริ่มทำการพังประตูของจวนอ๋องเจ็ด

ส่วนกลุ่มคนที่เหลือที่อยู่หน้าประตู ต่างก็กลั้นหายใจกันถ้วนหน้า เสียงกระแทกที่ดังขึ้นทีละครั้งราวกับกระแทกไปที่ใจของพวกเขา ปังปังปัง ปังปังปัง

เฟิ่งชิงหัวก้าวเท้าเยื้องย่างไปบนบันไดหิน มองดูประตูที่ยังคงแข็งแรงราวกับเหล็กกล้า สะบัดแขนเสื้อ กระแสพลังที่แข็งแกร่งสายหนึ่งปะทะเข้ากับแผ่นไม้ ได้ยินเพียงเสียงปังดังขึ้นหนึ่งครั้ง ประตูของจวนอ๋องเฉินก็ค่อยๆเปิดออกจากทางด้านนอก

ภายในประตู องครักษ์นับร้อยที่ถืออาวุธครบมือยืนเรียงรายอยู่สองฟากฝั่งอย่างสงบ สายตาต่างก็มองไปที่หญิงสาวที่ยืนอยู่ตรงกลางอย่างพร้อมเพรียงกัน ในสายตาเต็มไปด้วยแววตกตะลึง

สองเท้าของเฟิ่งชิงหัวก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป เผชิญกับคมดาบวาววับอย่างไม่หวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่กลับเอ่ยขึ้นอย่างดีใจว่า “งานแต่งงานนี้ นับว่ามีความหมายอยู่บ้าง อ๋องเจ็ดเล่า”

“ถอยออกไป”องครักษ์ที่เป็นหัวหน้าเอ่ยอย่างเกรี้ยวกราด

“ถอย”เฟิ่งชิงหัวไม่เพียงแต่ไม่ถอย กลับเดินเข้าไปใกล้อีกสองก้าว ทันใดนั้นแสงเย็นวาบสายหนึ่งก็พาดผ่านใบหน้าของนางไป เฟิ่งชิงหัวเบี่ยงศีรษะหลบ จี้จุดไปที่ข้อศอกของคนคนนั้น ดาบในมือขององครักษ์คนนั้นร่วงหล่นกระแทกพื้นทันที

“ท่านอ๋องของพวกเจ้าเล่า พระชายาเข้ามาในจวนแต่กลับไม่เห็นท่านอ๋อง นี่มันไม่สมเหตุผลเอาเสียเลย”เฟิ่งชิงหัวพูดยิ้มๆ

“ลำพังเจ้า คิดว่าคู่ควรจะพบท่านอ๋องของพวกเราหรือ”องครักษ์คนนั้นเอ่ยเสียงเย็นชา “ท่านอ๋องไม่เคยยอมรับการแต่งงานครั้งนี้ ตอนนี้เจ้าทำลายประตูจวนอ๋อง เท่ากับเป็นโทษร้ายแรงแล้ว”

“ไม่ยอมรับ”เฟิ่งชิงหัวได้ยินคำพูดนี้ ก็พูดด้วยรอยยิ้มเย็นว่า “ถ้าอย่างนั้นข้าคงต้องถามท่านอ๋องของพวกเจ้าแล้วว่า คงจะไม่เห็นความสำคัญของราชโองการซินะ อำนาจของจวนอ๋องเจ็ดยิ่งใหญ่กว่าอำนาจของฮ่องเต้อย่างนั้นหรือ”

ว่าแล้วก็เดินไปข้างหน้าต่อ องครักษ์คนอื่นๆเห็นดังนั้นก็จะเข้าไปขวาง แต่มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาก่อน “ถอยไปให้หมด”