บทที่ 37 หาสามีให้น้องสาว

หนานกงลู่ซิ่วที่อยู่ในน้ำใช้แรงกำลังทั้งหมดไปจนหมดนานแล้ว ทั้งแขนและขาทั้งสองข้างหนักอึ้ง ในน้ำเหมือนมีบางอย่างกำลังดึงนางลงไปอย่างสุดชีวิต ร่างกายค่อยๆจมลงไปจากไหล่จนถึงคอทีละนิด ใกล้จะจมหายไปแล้ว

จ้านเป่ยเซียวชำเลืองมองครู่หนึ่ง: “เจ้าอยากให้มีคนตายหรืออย่างไร?”

เฟิ่งชิงหัวคาดสายคาดเอวที่อยู่ในมือให้เรียบร้อย ถึงได้กล่าวขึ้นมาว่า: “ทำไมท่านอ๋องถึงคิดเช่นนี้ล่ะ นี่คือน้องสาวของข้านะ ข้าจะใจร้ายขนาดนั้นได้อย่างไร เมื่อครู่นี้ข้าช่วยนางอย่างสุดชีวิตขนาดนั้นแม้แต่แขนก็แหว่งจนเจ็บไปหมด แต่ตัวน้องสาวจับสายคาดเอวไม่ได้เองข้าจะทำอะไรได้ ข้ารีบไปหาคนมาช่วยดีกว่า”

ขณะที่พูดไปเฟิ่งชิงหัวก็ยืนอยู่ข้างสะพานสองมือล้อมเอาไว้ข้างปากแล้วตะโกนเสียงดัง: “ช่วยด้วย มีคนตกน้ำ ช่วยด้วย”

เดิมทีหนานกงจี๋ก็ไม่ได้ไปไหนไกล ได้ยินเสียงนี้ก็นึกว่าท่านอ๋องเจ็ดตกน้ำโดยสัญชาตญาณ รีบเรียกข้ารับใช้สองคนมากระโดดลงน้ำไปช่วยคน

เพียงแต่ว่าในตอนที่สองคนนั้นกระโดดเข้าไปคิดจะช้อนตัวคนขึ้นมา หนานกงจี๋ก็เห็นเฟิ่งชิงหัวที่กำลังมองมาทางน้ำรวมถึงท่านอ๋องเจ็ดที่นั่งอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าที่เฉยเมย

บนใบหน้าของหนานกงจี๋แฝงความละเอียดอ่อนเล็กน้อย ในสมองยังไม่ทันตอบสนองกลับมา ปากก็ตะโกนออกมาแล้ว: “ปล่อยมือ ไม่ต้องช่วยแล้ว รีบปล่อยคนไปซะ!”

แต่เฟิ่งชิงหัวยังดันกล่าวออกมาอย่างเหมือนกับไม่ทันได้สังเกต: “ท่านพ่อ น้องสาวสามตกน้ำ ทำไมท่านถึงได้ให้ผู้ชายกระโดดลงน้ำไปช่วยคนเช่นนี้เลยล่ะ ดูท่าทางน้องสาวสามคงได้แต่แต่งงานกับหนึ่งในข้ารับใช้สองคนนี้แล้ว”

ข้ารับใช้สองคนนั้นได้ยิน ก็ดึงแขนของหนานกงลู่ซิ่วเอาไว้คนละข้างแล้วลากตัวคนขึ้นฝั่งทันที บนใบหน้าเต็มไปด้วยสีแดงเลือดฝาด

หนานกงจี๋กัดฟันกรามหลังจนเสียงดังกึก แต่จ้านเป่ยเซียวดันอยู่ด้วยจะระเบิดความโกรธก็ทำไม่ได้

ในตอนที่หนานกงลู่ซิ่วถูกลากตัวขึ้นมาถึงฝั่งเสื้อผ้าก็เปียกไปหมดแล้ว ผ้าโปร่งที่สวมใส่กึ่งโปร่งใสไปแล้ว เสื้อผ้าบนร่างกายแนบติดไปตามส่วนโค้ง คนหมดสติไปแล้ว

เฟิ่งชิงหัวเดินเข้าไปกล่าวด้วยสีหน้ากังวล: “ท่านพ่อ น้องสาวสามสำลักน้ำแล้ว รีบหาคนมาปฐมพยาบาลด่วนเลยสิ พวกเจ้าสองคน ยังไม่รีบผายปอดให้คุณหนูสามอีก อีกเดี๋ยวหากคนเป็นอะไรไป พวกเจ้าก็ไม่รอดเช่นกัน!”

“หยุดนะ!” หนานกงจี๋กลัวว่าข้ารับใช้สองคนนั้นจะกระทำการบุ่มบ่าม เดินเข้าไปอย่างเร็ว คว้าเท้าของหนานกงลู่ซิ่วเอาไว้ยกคว่ำขึ้นมา แล้วเขย่าขึ้นลง

หนานกงลู่ซิ่วคายน้ำที่อยู่ในท้องออกมาจากปาก ถึงกับคายปลาตัวยาวเท่านิ้วมือออกมาหนึ่งตัว

หนานกงลู่ซิ่วไอเสียงดังออกมา หนานกงจี๋ถึงได้ปล่อยนางไปด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ไม่มีเวลามาสนใจว่าตอนนี้นางได้รับความตกใจหรือไม่ กล่าวตำหนิออกมาโดยตรง: “ทำไมเจ้าถึงตกลงในน้ำได้ ต่อหน้าท่านอ๋องกับพระชายา ดูเหมือนอะไรกัน!”

มือข้างหนึ่งของหนานกงลู่ซิ่วกุมหน้าอกเอาไว้อีกข้างก็เช็ดคราบน้ำที่อยู่บนใบหน้าร้องไห้สะอื้นขึ้นมา เครื่องสำอางบนใบหน้ายับเยินไม่เป็นท่า กระดำกระด่างอยู่บนใบหน้า ยิ่งเช็ดก็ยิ่งน่าเกลียด

ผมที่จัดแต่งเอาไว้อย่างดีในตอนแรกยุ่งเหยิงไปไม่ว่า ข้างบนยังมีโคลนสีเขียวดำติดอยู่ไม่น้อย เข้าไปดมใกล้ๆยังได้กลิ่นเหม็นคาวอีกด้วย

“เจ้ายังมีหน้ามาร้องไห้อีก!” หนานกงจี๋กล่าวอย่างมืดมน

หนานกงลู่ซิ่วตกใจกับเสียงพูดนี้ หยุดร้องไห้ในทันที จากนั้นก็ชี้ไปทางเฟิ่งชิงหัวที่ยืนอยู่บนสะพาน กล่าวด้วยเสียงเกลียดชัง: “คือพี่สาวรอง พี่สาวรองเป็นคนผลักข้าลงไปในน้ำ นางรู้อยู่แท้ๆว่าข้าว่ายน้ำไม่เป็น เห็นข้ากำลังจะตายก็ยังไม่ช่วย ท่านพ่อ นางอยากจะให้ข้าตายชัดๆ!”

ในใจของหนานกงจี๋ย่อมมีความสงสัยเช่นนี้รู้อยู่แล้ว ได้ยินคำพูดนี้ก็ย่อมต้องมองไปทางเฟิ่งชิงหัวเป็นธรรมดาอยู่แล้ว: “ทำไมเจ้าต้องทำร้ายน้องสาวเจ้าด้วย? ใจของเจ้ามันโหดเหี้ยมขนาดนี้เลยหรือ?”

ตอนนี้ในใจของหนานกงจี๋อดที่จะรู้สึกเสียใจภายหลังเล็กน้อยไม่ได้ บางทีตอนนั้นก็ไม่ควรจะให้นางแทนที่เข้าไปตั้งแต่แรก ผู้หญิงคนนี้ ควบคุมยากเกินไปจริงๆ

จ้านเป่ยเซียวเห็นว่าหนานกงจี๋ฟังความข้างเดียวก็ตัดสินความผิดให้กับพระชายาของตัวเองแล้ว มองไปด้วยดวงตาเย็นชา กำลังจะพูดอะไร ก็ได้ยินเสียงอดกลั้นเสียงสะอื้นดังมาจากด้านข้าง