บทที่ 47 ยามค่ำคืน

บริเวณเข่ามีเลือดสีดำไหลออกมาจากบาดแผล อู่ตู๋จื่อที่อยู่ข้างๆก็รีบเอากระโถนมารองรับไว้

รอเลือดสีดำกลายเป็นสีแดงแล้ว เฟิ่งชิงหัวก็ถึงเอาผงถอนยาพิษสาดไปบริเวณบาดแผล ต่อมาก็เริ่มชะล้างและทายารักษาแผล ก็ถึงเย็บแผลด้วยเข็ม

นางเย็บแผลได้อย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว

ต่อมาก็ใช้วิธีเดียวกันทำบริเวณเข่าอีกข้าง อู่ตู๋จื่อที่เห็นแล้วก็เบิกตาโพลงโต

ถึงแม้จะรู้ว่าวิชาแพทย์ของอาจารย์ย่าจะสุดยอดมากในสำนัก แต่เขาเป็นลูกศิษย์ภายนอกจึงไม่มีโอกาสได้เห็นเลย ยาเดียวกัน เข็มเดียวกัน อาการป่วยเดียวกัน ถ้าเปลี่ยนเป็นเขาก็ไม่กล้ารับรองว่าจะรักษาได้

เหมือนคนผู้นี้ไม่ได้โดนยาพิษลับ แต่เป็นแค่อาการป่วยธรรมดาทั่วไป

หลังจากที่ขับพิษในตัวออกหมดแล้ว เฟิ่งชิงหัวก็สะบัดแขนเสื้อ เข็มบนร่างกายของชายหนุ่มก็หายไปหมด

“เอาล่ะ ให้ยาบำรุงร่างกายกับเขาก็พอแล้วล่ะ” เฟิ่งชิงหัวพูดจบก็พูดต่อว่า: “ให้คุณชายเนี่ยไปรอข้าที่ห้องโถง ข้ามีเรื่องจะถามเขา”

เนี่ยกวางหยวนรู้ว่าน้องชายปลอดภัยดี ก็รู้สึกดีใจมาก เขารีบเดินไปที่ห้องโถง กวาดตามองไปข้างนอกไม่หยุด

รอเห็นเฟิ่งชิงหัว เขาก็อดใจไม่ไหวรีบเข้าไปคุกเข่าอย่างเร็ว แต่ในตอนที่เขากำลังจะคุกเข่าลงไปนั้น กลับถูกดึงตัวขึ้นมาก่อน เขาจึงต้องลุกอีกครั้ง

เฟิ่งชิงหัวพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า: “ข้าไม่ชอบให้คนอื่นคุกเข่าให้ข้า”

เนี่ยกวางหยวนรู้ว่าหมอเทพส่วนใหญ่มักจะมีนิสัยแปลกๆเสมอ เขาจึงกำหมัดสองข้างประกบไว้ข้างหน้าแล้วขอบคุณอีกครั้ง: “ขอบพระคุณหมอเทพที่ช่วย ขอหมอเทพสั่งมาได้เลย”

เฟิ่งชิงหัวปัดฝุ่นที่ไม่มีอยู่บนตัว แล้วพูดอย่างเรียบเฉยว่า: “ข้าอยากรู้จักคนที่วางยาน้องชายเจ้า ทางที่ดี เจ้าส่งตัวคนผู้นั้นมาให้ข้าไต่สวนดีกว่า”

เนี่ยกวางหยวนไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะขอสิ่งนี้ เขามีสีหน้าลำบากใจ

“ทำไม เมื่อกี้ยังบอกว่าถามได้ทุกอย่าง ทำได้ทุกอย่าง ตอนนี้เห็นว่าน้องชายเจ้าพ้นขีดอันตรายแล้วก็จะไม่รักษาคำพูดงั้นเหรอ?” เฟิ่งชิงหัวหรี่ตามองแล้วพูดอย่างเย็นชา: “ข้าช่วยชีวิตน้องชายเจ้าได้ ก็ฆ่าเขาได้เหมือนกัน คนที่ข้าอยากฆ่าไม่มีใครรอดได้หรอกนะ?”

เนี่ยกวางหยวนรู้สึกกดดัน จนกลืนน้ำลายเอื๊อกๆไม่หยุด

คุณชายตรงหน้าดูท่าทางแค่อายุสิบห้าสิบหก ถ้าไม่ใช่เพราะมีวิชาแพทย์ที่น่าตกใจ เนี่ยกวางหยวนคงคิดว่าเขาเป็นคุณชายเศรษฐี

แต่ตอนนี้ เขาเริ่มสงสัยคนตรงหน้าแล้วว่า อาจจะเป็นยอดฝีมือที่เก่งวิชารักษาใบหน้าให้อ่อนเยาว์ และไม่กล้าต่อกรกับเขาซึ่งๆหน้า จึงต้องตอบไปตามความจริง

“ท่านอาวุโสไม่รู้อะไร ที่บ้านข้าซับซ้อนมาก ตอนนี้ยังไม่กล้าลากตัวผู้ร้ายออกมาตรงๆ”

“หื้ม?” เฟิ่งชิงหัวได้ยินแล้ว ก็เอามือกุมขมับแล้วมองไปยังชายหนุ่ม ทำท่าตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ

เนี่ยกวางหยวนจึงต้องพูดว่า: “ข้าคือติ้งหยวนโหว น้องชายข้าอายุแปดขวบก็ถูกครอบครัวของท่านลุงรับเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรมเป็นซื่อจื่อสืบทอดจวนเจ้าผู้อารักขา เรื่องนี้เป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว แต่ใครจะรู้ว่า สามปีก่อน ฮูหยินเจ้าผู้อารักขาก็เกิดท้องแล้วมีลูกชายคนหนึ่ง จึงคิดอยากจะวางแผนอนาคตให้ลูกชายตัวเอง ดังนั้นจึงได้คิดที่จะปองร้ายน้องชายของข้า”

เฟิ่งชิงหัวได้ยินแล้วก็รู้สึกสนใจขึ้นมา นางยิ้มแล้วพูดว่า: “ดังนั้นคนที่วางยาคือฮูหยินเจ้าผู้อารักขาเหรอ เพราะตำแหน่งของนาง พวกเจ้าเลยอยากจะทำให้เรื่องใหญ่เป็นเรื่องเล็กงั้นเหรอ?”

เฟิ่งชิงหัวแต่งกายเป็นชาย แต่สายตาคู่นั้นกลับน่าหลงใหลมาก แค่นางมองมา เนี่ยกวางหยวนก็อดไม่ได้หัวใจเต้นเร็ว

พอได้สติก็เขินมากไม่ไหว เพราะตัวเองหัวใจเต้นตึกตักกับผู้ชายคนหนึ่ง นี่มันน่าขายหน้าจริงๆ

เนี่ยกวางหยวนส่ายหัว สลัดภาพที่ไม่เป็นจริงในหัวทิ้งไปให้หมด ก็ถึงพูดว่า: “เจ้าผู้อารักขากับติ้งหยวนโหวเป็นครอบครัวที่มีสัมพันธ์กันยาวนาน เจ้าผู้อารักขาเป็นผู้จงรักภักดี คดีนี้คงสู้ได้ยาก และจะแจ้งความไม่ได้ด้วย”

เฟิ่งชิงหัวกระตุกยิ้มแล้วพูดว่า: “ในเมื่อเจ้าไม่แจ้งความ งั้นเรื่องที่เกิดขึ้นต่อจากนี้ เจ้าก็ต้องเก็บไว้เป็นความลับด้วย”

“ท่านอาวุโสต้องการ?” ด้านหลังเนี่ยกวางหยวนก็ไม่ได้พูดออกมา แต่สายตาประกายคู่นั้นกลับมีความดีใจเล็กน้อย