บทที่ 5 ขี้ขลาดอ่อนแอ

เฟิ่งชิงหัวลงจากเตียงและเขยิบเข้าไปใกล้งูสองตัวนั้น แม้จะพบว่างูสองตัวนั้นเป็นงูพิษธรรมดาก็ตาม แต่บนเขี้ยวที่แหลมคมของพวกมันถูกฉาบไว้ด้วยพิษร้ายแรง ถ้าถูกกัดคงถึงแก่ชีวิต ไม่มีแม้แต่เวลาให้รู้ตัวด้วยซ้ำ

ใครกันแน่ ที่ไม่ชอบนางถึงขั้นนี้ เข้ามาอยู่ในจวนได้ไม่ถึงหนึ่งวันก็อยากจะให้นางตายซะแล้ว

เฟิ่งชิงหัวครุ่นคิดอยู่นานและตัดอ๋องเจ็ดจ้านเป่ยเซียวออกไป เขาดูหยิ่งยโสมาก ถ้าอยากจะฆ่านางก็แค่สั่งการลงไป ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องพวกนี้

แต่นี่ก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่รู้เรื่องราวเหล่านี้เลย

เมื่อคิดเช่นนี้ เฟิ่งชิงหัวจึงหิ้วงูที่น่ารักสองตัวนี้เดินออกไปข้างนอก

จวนอ๋อง ห้องหนังสือ

บนโต๊ะหนังสือมีไข่มุกราตรีสองเม็ดถูกคลุมไว้ด้วยผ้าบางหนึ่งชั้น มีแสงอ่อนๆอบอุ่นสาดส่องไปทั่วห้อง ทำให้ใบหน้าครึ่งหนึ่งของชายหนุ่มอ่อนโยนลง เพียงแต่สีหน้ายังคงเต็มไปด้วยความเย็นชาหยิ่งยโส

มือใหญ่ที่เห็นข้อต่อกระดูกอย่างชัดเจนกำลังเคาะโต๊ะ ที่วางอยู่ใต้นิ้วเรียว คือข้อมูลเกี่ยวกับคุณหนูรองแห่งจวนเฉิงเซี่ยงหนางกงเยว่ลั่ว ไม่มีอะไรมาก เพียงแต่แค่กระดาษแผ่นเดียวก็สามารถบันทึกเรื่องทั้งหมดได้แล้ว

และในขณะนี้เอง นอกประตูมีเสียงฝีเท้าที่วุ่นวายพร้อมกับเสียงคำรามอีกหลายเสียงดังขึ้น

ประตูถูกร่างขององครักษ์สองคนกระแทกจนเปิดออก ที่ยืนอยู่นอกประตูคือเฟิ่งชิงหัวที่ยังไม่เปลี่ยนชุดแต่งงาน

แม้จะทำเรื่องที่กำเริบเสิบสานเช่นนี้ แต่ใบหน้าของหญิงสาวก็ยังคงมีรอยยิ้มที่อบอุ่นเคลือบอยู่

ไม่รอให้จ้านเป่ยเซียวไต่ถาม เฟิ่งชิวหัวก็ได้หิ้วงูสองตัวนั้นเดินไปตรงหน้าเขา ส่ายสิ่งมีชีวิตที่ตายแล้วนั้นไปมาพร้อมพูดว่า “ท่านอ๋องช่างใจดำจริงๆ ต่างว่ากันว่าเมื่อเป็นสามีภรรยากันแล้วความรู้สึกลึกซึ้งจะคงอยู่ยาวนาน ระหว่างพวกเราอย่างน้อยก็นับว่ามีเรื่องบุญคุณบ้าง คิดไม่ถึงว่าการที่ท่านอ๋องตอบตกลงต่อหน้า แต่ลับหลังกลับใช้งูสองตัวที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่แท้จริงแล้วกลับฉาบยาพิษร้ายแรงเพื่อจะทำร้ายข้าให้ตาย ท่านอ๋องช่างโหดเหี้ยมจริงๆ”

จ้านเป่ยเซียวนั่งอยู่หลังโต๊ะ แผ่นหลังตั้งตรง สายตาแฝงแววรู้ทัน ทำให้ไม่กล้าสบตาโดยตรง

ได้ยินเพียงเสียงไม่พอใจของเขาเอ่ยขึ้นว่า “ข้าจะฆ่าเจ้ายังต้องใช้ของพวกนี้ด้วยหรือ จะลองดูหรือไม่”

ลองอะไร ลองฆ่านางอย่างนั้นหรือ

นางว่าแล้วว่าสมองต้องมีปัญหาแน่

เฟิ่งชิงหัวไม่ได้สนใจปัญหานี้จนกัดไม่ปล่อย แต่ได้เอ่ยปากพูดขึ้นว่า “ท่านอ๋อง แม้จะไม่ใช่ฝีมือท่าน เช่นนั้นก็คงต้องเป็นคนในจวนของท่าน อย่างน้อยหม่อมฉันก็เป็นพระชายาของท่าน ท่านจะปล่อยให้คนอื่นมารังแกข้าเช่นนี้อย่างนั้นหรือ”

“ข้าไม่มีหน้าที่มาคอยปกป้องเจ้า”

เลือดเย็นและเด็ดขาด ไร้ซึ่งน้ำใจ นี่เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่เฟิ่งชิงหัวได้รับรู้

เฟิ่งชิงหัวพูดยิ้มๆว่า “ไหนเลยจะกล้าให้ท่านอ๋องมาช่วยเหลือด้วยตนเองเล่า ท่านอ๋องก็แค่ทำเหมือนไม่สนใจก็พอ”