บทที่ 50 บีบแก้มของนางเหมือนก้อนแป้ง

“รู้ตัวดีจังเลยนะ แต่ข้าไม่เอาเงิน ข้าแค่อยากถามเจ้าว่า ยาพิษที่เจ้าวางให้ซื่อจื่อผู้อารักขาเอามาจากไหน?”

ถึงแม้เหยียนซื่อจะกลัวตาย แต่ก็ยังพอมีสติอยู่บ้าง พอได้ยินแล้วก็รีบส่ายหน้า: “ข้าไม่ได้วางยานะ ซื่อจื่อเป็นลูกชายของข้า ข้าจะทำแบบนั้นทำไม?”

“พอแล้ว ในเมื่อข้ากล้าพูดเช่นนี้ ก็ย่อมรู้ว่าซื่อจื่อไม่ใช่ลูกชายแท้ๆของเจ้า แต่เป็นบุตรบุญธรรมของเจ้า ก็ต้องรู้ว่ายาพิษที่เจ้าวางให้เขาคืออะไร ถ้าเจ้าบอกมาว่ายาพิษนี่มาจากไหน ข้าจะให้เจ้าได้ไปดี ไม่งั้นล่ะก็” พอพูดจบ มีดอันเย็นเฉียบก็กรีดไปยังเสื้อบางๆของนาง

“ข้า ข้าจะบอกเดี๋ยวนี้เลย ข้าช่วยคนไว้คนหนึ่งโดยบังเอิญ เขาตอบแทนข้าโดยการให้ยาตัวนี้กับข้า”

“ตอนนี้เขาอยู่ไหน?”

“ข้า ข้าไม่รู้ ข้ารู้แค่ว่า เขามาแล้วก็ไปอย่างลึกลับ บอกว่าถ้าข้ามีเรื่องให้จุดโคมไฟที่หน้าประตูจวนสามดวง เขาจะออกมาเอง” เหยียนซื่อพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

เฟิ่งชิงหัวก็ถามใบหน้าลักษณะท่าทางและการพูดของคนผู้นั้น ถึงแม้นางจะรู้ว่าหน้าตาคนคนนั้นจะไม่เหมือนคนที่ตามหา แต่นางรู้ว่าจะต้องเป็นเขาแน่ๆ

วิชาเปลี่ยนหน้าของคนผู้นั้นก็เก่งกว่านางมาก เขาเอาแต่หนี ก็ต้องเปลี่ยนหน้าตลอดเวลา

แต่คนผู้นั้นไม่มีทางทำอะไรโดยไม่ได้ผลประโยชน์ จะยอมช่วยเหยียนซื่อแค่เพราะนางเคยช่วยเขาไว้ครั้งเดียวได้ยังไง ในนี้จะต้องมีอะไรไม่ชอบมาพากลน่า

แต่ไม่ว่านางจะถามยังไง เหยียนซื่อก็ไม่ยอมพูดอยู่ดี

เฟิ่งชิงหัวคิดแล้วก็เอายาออกมายัดเข้าปากเหยียนซื่อ: “ข้าจะปล่อยเจ้าไปก่อน ถ้าเจ้ากล้าพูดเรื่องนี้ออกมา ยาเม็ดนี้จะทำให้เจ้าตายอย่างทรมาน”

“เอายาถอนพิษให้ข้านะ เอามา ข้ายังไม่อยากตาย” เหยียนซื่อรีบพูด

“ขอแค่เจ้าทำตามข้า ข้าจะให้ยาถอนพิษอยู่แล้ว ถ้าเจ้าไม่ทำตาม งั้นก็รอความตายเถอะ” เฟิ่งชิงหัวพูด

“ได้ ข้าจะทำตามที่เจ้าสั่ง เจ้าให้ข้าทำอะไร ข้าก็จะทำ ขอแค่เจ้าเอายาถอนพิษให้ข้า”

เฟิ่งชิงหัวออกคำสั่ง เหยียนซื่อก็ต้องตอบรับก่อนอยู่แล้ว ต่อมาเฟิ่งชิงหัวก็ฟาดไปที่ท้ายทอยของนางจนสลบ

เนี่ยกวางหยวนก็พูดว่า: “ท่านอาวุโส ท่านจะปล่อยนางไปเหรอ?”

“นางจะเป็นร้ายตายดียังไงไม่เกี่ยวกับข้า”

“แต่ไหนท่านบอกว่า ถ้าเรื่องนี้สำเร็จก็จะให้ยาถอนพิษแก่นาง?” เนี่ยกวางหยวนคิดว่าเฟิ่งชิงหัวถามเสร็จแล้วก็จะฆ่าผู้หญิงชั่วคนนี้เสียอีก แต่ยิ่งฟังก็ยิ่งรู้สึกเหมือนมีอะไรแปลกๆ

เฟิ่งชิงหัวรู้สึกตลก: “ข้าแค่บอกจะให้ยาถอนพิษแก่นางเท่านั้น หูข้างไหนของเจ้าได้ยินว่าข้าจะช่วยชีวิตนาง? ตอนนี้นางยังมีประโยชน์กับข้า รอข้าหาคนที่ข้าต้องการเจอแล้ว นางจะเป็นยังไงไม่เกี่ยวกับข้าแล้ว”

เนี่ยกวางหยวนย้อนคิดคำพูดของนางอีกครั้ง ตั้งแต่ต้นจนจบไม่เคยได้ยินว่านางจะปล่อยนางไป

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ งั้นข้าน้อยจะรอท่านอาวุโสจัดการธุระเสร็จ” เนี่ยกวางหยวนพูดอย่างรู้หน้าที่

เฟิ่งชิงหัวพยักหน้า: “ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ไปกันเถอะ”

ว่าแล้วก็ก้าวเท้าเตรียมเดินออกไป

“ท่านอาวุโส แล้วนาง”

“ไม่ต้องสนใจหรอก รอจวนผู้อารักขารู้ตัวว่าฮูหยินผู้อารักขาของพวกเขาหายตัวไป ก็ต้องออกมาตามหาอยู่แล้ว เจ้าคงไม่คิดจะให้ข้าแบกนางกลับไปใหม่หรอกนะ?” เฟิ่งชิงหัวทำท่าเหมือนกำลังมองคนโง่อยู่

เนี่ยกวางหยวนมีสีหน้าละอายใจ: “ท่านอาวุโสมีความคิดที่การณ์ไกล ข้าน้อยเทียบไม่ติดเลย ไม่ทราบว่าท่านอาวุโสพักอยู่ที่ใด ข้าน้อย……”

เนี่ยกวางหยวนอยากจะสานสัมพันธ์ต่อกับนาง แต่ยังพูดไม่ทันจบ คนตรงหน้าก็หายไปแล้ว