บทที่ 53 รักที่ไม่อาจลืมเลือนในใจท่านอ๋อง

เมื่อเฟิ่งชิงหัวได้ยินดังนั้น ก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าวิตกกังวล : “เสด็จพ่อ หม่อมฉันเกรงว่าจะทำให้เสด็จพ่อทรงตกพระทัย จึงไม่กล้าเผยใบหน้าอันแท้จริงเพคะ”

“ข้าเป็นถึงจักรพรรดิมังกร จะตกใจง่าย ๆ ได้อย่างไร อีกอย่างใช่ว่าข้าจะไม่เคยเห็นใบหน้าของเจ้า รีบถอดออกเร็วเข้า !” ฮ่องเต้เซวียนถ่งตรัสอย่างไม่สบอารมณ์นัก

เฟิ่งชิงหัวกลับหันมองจ้านเป่ยเซียวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่สนใจใยดี : “ท่านอ๋อง หม่อมฉันสามารถถอดหมวกออกได้หรือยังเพคะ ?”

นิ้วโป้งของจ้านเป่ยเซียวขยับเล็กน้อย พร้อมกระแอมเบา ๆ : “เสด็จพ่อสั่งให้เจ้าถอด เจ้าก็ถอดสิ”

เฟิ่งชิงหัวได้ยินดังนั้นก็ตอบกลับอย่างเชื่อฟัง : “เพคะ”

จากนั้น เฟิ่งชิงหัวก็ถอดหมวกออกด้วยท่าทางที่ดูกล้าหาญเป็นพิเศษ พร้อมทั้งเงยหน้าขึ้นมองฮ่องเต้เซวียนถ่ง

ถึงแม้จะเป็นฮ่องเต้ที่เห็นอะไรมานักต่อนัก แต่เมื่อเห็นรอยหมึกบนใบหน้าของเฟิ่งชิงหัว ก็ต้องตกใจจนถอยร่นไปหลายก้าว พร้อมกับใช้มือค้ำโต๊ะเอาไว้ และตะโกนออกมาเสียงดังด้วยความโมโห : “บังอาจ !”

เฟิ่งชิงหัวพูดอย่างน้อยเนื้อต่ำใจ : “เสด็จพ่อ เป็นฝีมือของท่านอ๋องทั้งนั้นเพคะ”

ขณะที่พูด ก็หันมองฮ่องเต้เซวียนถงด้วยแววตากลมโตที่น่าสงสาร ฮ่องเต้เซวียนถงผู้มีจิตใจเข้มแข็ง เมื่อเห็นเช่นนี้ก็ยังอดใจอ่อนไม่ได้ จึงไม่อาจตำหนิได้ลง

เมื่อพิจารณาอย่างละเอียดแล้ว พบว่าตัวอักษรที่อยู่บนใบหน้าของหญิงสาว เป็นลายมือของลูกชายตนเองจริง จึงกระแอมออกมาสองครั้งอย่างช่วยไม่ได้ จากนั้นจึงหันมองลูกชายของตนเองด้วยแววจาหยอกล้อและประหลาดใจ : “เจ้าเจ็ด นี่เจ้าทำอะไรของเจ้า ทำไมถึงล้อเล่นกับภรรยาของตนเองเช่นนี้”

จ้านเป่ยเซียวยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แม้กระทั่งแววตาก็ไม่ขยับเขยื้อน

ฮ่องเต้หันกลับไปตรัสด้วยความจนใจอีกว่า : “ข้ารู้ว่านี่เป็นความสุขส่วนตัวระหว่างพวกเจ้าสองสามีภรรยา แต่เจ้าจะไม่เห็นแก่หน้าพระสวามีของเจ้าเช่นนี้ก็ไม่ได้ เรื่องเล็กแค่นี้ แค่ล้างเสียก็สิ้นเรื่อง ทำไมจะต้องวิ่งโร่มาฟ้องข้าด้วย เรื่องนี้เป็นเจ้าเองที่ไม่รู้ความ”

ความหมายที่แฝงอยู่ในคำพูดล้วนเต็มไปด้วยการปกป้อง

เฟิ่งชิงหัวยังคงยกมือขึ้นกุมหน้าร้องไห้ต่อ : “เสด็จพ่อ ใช่ว่าหม่อมฉันไม่รู้ความ ท่านอ๋อง ท่านอ๋องทรงฉวยโอกาสที่หม่อมฉันนอนหลับไปแล้ว เขียนคำว่า “ข้าคือคนโง่” ลงบนหน้าของหม่อมฉัน ซ้ำยังให้องครักษ์ทั่วทั้งจวนมาดู หมึกชนิดนี้ไม่สามารถล้างออกได้ด้วยน้ำธรรมดา วันนี้หม่อมฉันจะไปร้องทุกข์ที่กรมคลัง หากท่านอ๋องยังทรงรักศักดิ์ศรี ก็คงไม่ทำให้หม่อมฉันต้องอัปอายเช่นนี้ หม่อมฉันเจ็บปวดใจนัก จึงได้เข้าวังมาเพื่อทูลขอให้เสด็จพ่อทรงตัดสินความยุติธรรมให้หม่อมฉันเพคะ”

จ้านเป่ยเซียวยืนฟังอยู่ด้านข้างอย่างชัดเจน เมื่อได้ยินหญิงสาวตัดพ้อในเรื่องที่เขาทำด้วยท่าทีที่อ่อนแอ ทำให้เขายกมือขึ้นลูบหน้ากากด้วยความละอายใจโดยไม่รู้ตัว เมื่อได้ยินนางพูดว่าปวดใจยิ่งนัก ก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วแล้วหันมองนาง

ปวดใจยิ่งนัก ทำไมเขาไม่เห็นรู้สึกว่านางปวดใจเลยสักนิด

หากเป็นหญิงสาวที่รู้สึกปวดใจจริง ๆ ตอนนี้คงต้องซุกตัวร้องไห้อยู่ใต้ผ้าห่ม ไม่กล้าออกมาพบปะผู้คนแล้ว แต่นางกลับวิ่งโร่ไปรอบจวนอย่างดุเดือดเพื่อคิดบัญชีกับเขา ขาดเพียงแค่ถือมีดเอาไว้ในมือเท่านั้น

หากเป็นหญิงสาวที่อ่อนแอจริง ๆ ทำไมเมื่อคืนจึงกล้าใช้อารมณ์กับเขา

แต่เทพสงครามผู้ยิ่งใหญ่อย่างเขา มีหรือจะกล้าทำเช่นเดียวกับนาง วิ่งโร่มาเกาะแข้งเกาะขาเสด็จพ่อของตนเองแล้วร้องห่มร้องไห้ ฟ้องร้องว่านางทำอะไรกับตนเองไว้บ้างเมื่อคืนนี้ ?

ผู้หญิงคนนี้ เสแร้งได้เก่งจริง ๆ จ้านเป่ยเซียวกัดฟันพลางคิดว่า เดิมทีเขาคิดที่จะสั่งสอนนาง ให้นางรู้ถึงฤทธิ์เดชของเขา ต่อไปจะได้ไม่กล้ากลั่นแกล้งพระสวามีของตนเองตามอำเภอใจอีก แต่ใครจะไปคิดว่านางจะฉวยโอกาสหนีเข้ามาฟ้องร้องในวัง นับว่าพัฒนาความสามารถขึ้นแล้วจริง ๆ

เมื่อฮ่องเต้เซวียนถ่งได้ยินก็ยืนตกตะลึงอยู่ข้าง ๆ และเหม่อลอยไปครู่หนึ่ง

นี่คือลูกชายที่เขาไม่เคยแยแสมาตลอดจริง ๆ หรือ ?

นี่เป็นเรื่องที่เด็กซุกซนคนหนึ่งถึงจะทำได้ไม่ใช่หรือ ?

หลังจากเจ้าเจ็ดอายุครบห้าขวบ ฮ่องเต้เซวียนถ่งก็ไม่เคยสังเกตเห็นความเป็นเด็กในตัวของเขาอีกเลย

คิดเช่นนี้พลางหันมองหญิงสาวที่คุกเข่าอยู่บนพื้น จากนั้นแววตาของฮ่องเต่เซวียนถ่งก็ปรากฏความรู้สึกซับซ้อนขึ้นมา

ขณะที่เฟิ่งชิงหัวคุกเข่าอยู่บนพื้นจนหัวเข่าเริ่มรู้สึกปวดระบม น้ำตาก็แทบจะไหลจนแห้งแล้ว คนที่ยืนอยู่เหนือศีรษะของนางถึงได้สั่งให้นางลุกขึ้น