บทที่ 60 แผนสองหน้า

เฟิ่งชิงหัวสั่งให้คนนำต่างหูมา ก่อนชูต่างหูชิ้นนั้นขึ้นพร้อมชี้ไปที่จุดดำสองสามจุด แล้วเอ่ยว่า: “ต่างหูชิ้นนี้ทำจากเงิน เรามักใช้เป็นเครื่องมือทดสอบพิษอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากบนผิวต่างหูชิ้นนี้เปื้อนสารหนู จึงเริ่มกัดกร่อนเป็นสีดำ ไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร?”

เสี่ยวเอ๋อร์รีบแก้ต่างทันที: “ต่อให้เครื่องประดับชิ้นนี้จะเปื้อนสารหนูจริงๆ แต่ไม่มีทางเปื้อนมาจากหม่อมฉันแน่เพคะ หรืออาจเป็นไปได้ว่ามันเปื้อนหลังจากที่ซุนผินเหนียงเหนียงถูกยาพิษแล้ว?”

เวลานี้ผู้ตรวจการหอต้าหลีอดพูดสอดไม่ได้ว่า: “พระชายา คำพูดของนางกำนัลผู้นี้ไร้เหตุผล การสืบสวนไม่ควรสักแต่คาดเดา แต่ต้องใช้หลักฐานมาพูดจา ไม่แน่ว่ามือสังหารอาจเป็นนางกำนัลคนสนิทผู้นั้นทำมาตั้งแต่ต้นก็ได้พ่ะย่ะค่ะ”

“หืม? อิงตามความเห็นของใต้เท้าลู่ เช่นนั้นนางกำนัลผู้นี้วางยาหลงกระดูกไปแล้ว เหตุใดยังต้องวางสารหนู สุดท้ายยังแทงนางแผลหนึ่งอีกด้วย?” เฟิ่งหัวชิงมีทัศนคติที่ดีมากต่อการประชุมครั้งนี้ ใบหน้าเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม บ่งบอกถึงการรับฟังคำชี้แนะ

ผู้ตรวจการหอต้าหลียึดอกขึ้น พร้อมทำสีหน้าโอหังหลายส่วน ก่อนพูดอย่างมากความรู้และประสบการณ์ว่า: “พระชายาไม่รู้อะไร มือสังหารประเภทนี้กระหม่อมเห็นมาเยอะแล้ว พวกมันก็มีความแค้นในจิตใจมากล้นนั่นแหละ แค่ฆ่าอย่างเดียวยังไม่สาแก่ใจหรอก ก็เหมือนคดีสะเทือนขวัญฆ่ายกตระกูลสวี๋ที่สั่นสะเทือนไปทั่วเมืองในตอนนั้นอย่างไรเล่า คนในตระกูลสวี๋ร่วมสิบสามคน ถูกฆ่าตายทั้งหมดภายในคืนเดียว แม้แต่หมาสักตัวก็ยังไม่เว้น ตอนนั้นมือสังหารไม่เพียงใช้มีดทำให้พวกเขาเสียโฉม ยังใช้ง้าวตัดแขนตัดขาพวกเขาอีกด้วย สุดท้ายใช้ไฟเผาจนวอดวาย ตามหลักแล้ว หลังวางยาคนไม่น่าจะรีบร้อนหนีออกจากที่เกิดเหตุ ตอนแรกกระหม่อมยังสงสัยอยู่ว่าจะมีมือสังหารหลายคน แต่สุดท้ายความจริงคือ มือสังหารมีเพียงคนเดียวเท่านั้น ดังนั้นนางกำนัลผู้นี้ก็เหมือนกัน การที่นางวางยาพิษชนิดอ่อนให้ซุนผินเหนียงเหนียงแล้ววางสารหนูใส่อีกคือตรรกะเดียวกัน ส่วนใหญ่จะรู้สึกไม่สาแก่ใจจึงลงมือแทงซ้ำอีก”

เฟิ่งชิงหัวยิ้มอ่อน ปลายนิ้วม้วนปอยผมเส้นหนึ่งพร้อมยิ้มหยอกล้อเอ่ยว่า: “หากเรื่องไม่เป็นอย่างที่ใต้เท้าลู่คิดไว้เล่า?”

“หากไม่ใช่ กระหม่อมก็คงไม่คู่ควรกับตำแหน่งผู้ตรวจการหอต้าหลี จะขอถอดหมวกอูซานี้ออกทันทีพ่ะย่ะค่ะ” ใต้เท้าลู่เอ่ยหนักแน่นเต็มเปี่ยม

เฟิ่งชิงหัวหันไปมองจ้านเป่ยเซียว: “ท่านอ๋องคิดว่าข้อเสนอนี้ของใต้เท้าลู่เป็นอย่างไรบ้างเพคะ?”

แค่มองผู้ตรวจการหอต้าหลีผู้นี้ก็รู้เลยว่าเป็นคนขององค์รัชทายาท หากลากเขาลงจากหลังม้าได้ ก็นับเป็นเรื่องที่ไม่เลว

จ้านเป่ยเซียวช้อนสายตาขึ้นเล็กน้อย แต่กลับหันไปทางราชเลขากรมข้าราชการพลเรือน: “ใต้เท้าเจียงคิดว่าอย่างไร? คิดว่าคำพูดของใต้เท้าลู่สมเหตุสมผลหรือไหม?”

เสนาบดีกรมมหาดไทยได้ยินดังนั้นก็มองผู้ตรวจการหอต้าหลีครู่หนึ่ง แน่นอนว่าต้องอยู่ข้างเขาอยู่แล้วจึงรีบพยักหน้าเอ่ยว่า: “กระหม่อมก็คิดว่าที่ใต้เท้าลู่กล่าวมานั้นมีเหตุผลพ่ะย่ะค่ะ บางทีทั้งหมดนี้อาจเป็นแค่การเล่นเล่ห์เพทุบายของนางกำนัลผู้นี้ก็เท่านั้นเองพ่ะย่ะค่ะ”

จ้านเป่ยเซียวได้ยินเช่นนั้น ก็เอ่ยเสียงแผ่วเบาว่า: “ในเมื่อใต้เท้าเจียงเองก็คิดเช่นนี้ เช่นนั้นใต้เท้าเจียงกับใต้เท้าลู่ก็กอดคอเดินไปด้วยกันเถิด”

เสนาบดีกรมมหาดไทยได้ฟังก็ผงะ สีหน้าตกตื่นถึงสิบส่วน

เฟิ่งชิงหัวแทบจะยกนิ้วโป้งให้จ้านเป่ยเซียวอย่างอดไม่อยู่ คิดไม่ถึงว่าคนผู้นี้จะตีสองหน้าได้ขนาดนี้ แค่คำไม่กี่คำก็ฉุดเสนาบดีกรมมหาดไทยลงน้ำมาด้วยได้

แต่ว่า เขามั่นใจขนาดนั้นเลยหรือว่านางจะชนะ?

แต่คิดๆ ดูแล้วก็ใช่ หากนางชนะ ก็จะกำจัดเขี้ยวเล็บของรัชทายาทไปได้สองคน หากนางแพ้ ก็แพ้ไปสิ ถึงอย่างไรนางก็ไม่ได้บอกว่าหากแพ้แล้วจะทำอย่างไรนี่นา

เฟิ่งชิงหัวปรบมือแปะๆ ยิ้มเอ่ยว่า: “ดีอะไรเยี่ยงนี้ มิตรภาพระหว่างใต้เท้าลู่กับใต้เท้าเจียงทำข้าปลาบปลื้มอย่างสุดซึ้งเลย”

คราวนี้ เสนาบดีกรมมหาดไทยจะพูดอะไรได้อีก หากบอกว่าเขาไม่คิดจะเดิมพันด้วยหมวกอูซานี่ เช่นนั้นก็หมายความว่าเขากับใต้เท้าลู่ไม่ได้เป็นหนึ่งใจเดียวกัน หากใต้เท้าลู่คาดการณ์ถูกต้อง เขาก็จะทำให้ใต้เท้าลู่ไม่พอใจน่ะสิ แต่ถ้าต้องเดิมพันด้วยอูซานี่จริงๆ เขาก็ทำใจไม่ได้จริงๆ

ใต้เท้าเจียงทำหน้าอมทุกข์พูดกับใต้เท้าลู่ว่า: “ใต้เท้าลู่ ท่านแน่ใจนะว่าจะไม่มีปัญหาอะไรน่ะ?”

ใต้เท้าลู่ตบหน้าอกปึกปึกปึก: “ใต้เท้าเจียง คดีที่ข้าไขสำเร็จหากไม่ใช่หมื่นเรื่องก็แปดพันเรื่อง หรือเจ้ายังไม่มั่นใจแม้กระทั่งเรื่องนี้?”