บทที่ 62 ตั๋วเงินหนึ่งพันตำลึง

“เจ้าจนถึงขนาดเงินเพียงไม่กี่อีแปะก็ไม่มีจะจ่ายแล้วอย่างนั้นหรือ ?” จ้านเป่ยเซียนส่งเสียงฟึดฟัดแล้วพูดขึ้น เห็นได้ชัดว่ายังจำรื่องครั้งก่อนที่เฟิ่งชิงหัวจ่ายเงินห้าสิบอีแปะ เพื่อซื้อที่คั่นหนังสือให้กับเขา

เฟิ่งชิงหัวทำจมูกย่น จากนั้นจึงพิจารณาการแต่งกายของตนเอง แล้วพูดขึ้นด้วยความประหลาดใจ : “ท่านอ๋อง ท่านคงไม่คิดว่าข้าสวมใส่เสื้อผ้าเช่นนี้ แล้วจะแอบซ่อนเงินได้หรอกนะเพคะ ? ให้ซ่อนในรองเท้าหรือ ? คงทิ่มแทงเท้าจนเจ็บน่าดู ?”

จ้านเป่ยเซียวพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา : “เช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้าดูเหมือนคนที่พกเงินอยู่ตลอดเวลาหรืออย่างไร ?”

เฟิ่งชิงหัวหันมองไปทางด้านหน้ารถม้า แสดงความหมายอย่างชัดเจนว่า ท่านไม่ได้พก แต่ลูกน้องของท่านต้องพกแน่นอน

จ้านเป่ยเซียวไม่พูดอะไร หลิวหยิ่งจึงย่อมไม่กล้าพูดมาก

เฟิ่งชิงหัวยักไหล : “ในเมื่อท่านไม่ยินดีจะเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ถ้าอย่างนั้นก็ช่างมันเถอะ หม่อมฉันจะรีบไปบอกคนพวกนั้นเดี๋ยวนี้ว่า ครั้งหน้าค่อยมาซื้อ ท่านอ๋องวางใจเถอะเพคะ ข้าไม่มีทางบอกพวกเขาแน่ว่าเป็นคนของจวนอ๋องเจ็ด หม่อมฉันจะบอกว่าตนเองเป็นคนของจวนรัชทายาท ต่อให้พวกเขาวิพากษ์วิจารณ์ ก็คงด่าทอว่าองค์รัชทายาททรงใจแคบ”

พูดจบ นางก็เดินตรงไปข้างหน้าโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เพิ่งเดินไปได้เพียงสองก้าวก็ได้ยินสองของผู้ชายตะโกนขึ้นด้วยความรำคาญ ดังขึ้นมาจากทางด้านหลัง : “กลับมานี่ !”

เฟิ่งชิงหัวเพิ่งหันตัวกลับมา ก็มีตั๋วเงินใบหนึ่งวางไว้บนหัวเสียแล้ว นางหยิบขึ้นมาดู เป็นจำนวนเงินถึงหนึ่งพันตำลึง

ดวงตาทั้งสองข้างของเฟิ่งชิงหัวเป็นประกาย : “ท่านอ๋อง นี่หมายความว่าอย่างไรเพคะ ?”

จ้านเป่ยเซียวหัวเราะเยาะ : “รถม้าจอดอยู่ที่นี่ เจ้าบอกว่าเจ้าเป็นคนของจวนรัชทายาท เจ้าเห็นว่าข้าโง่ หรือเห็นว่าคนพวกนั้นตาบอดกันแน่ ?”

หากวิ่งไปพูดเช่นนั้นจริง เขาคงไม่อาจแบกรับความขายหน้าขนาดนั้นได้

เฟิ่งชิงหวัหัวเราะร่าแล้วพูดว่า : “เช่นนั้นต้องขอบพระทัยท่านอ๋องมากเพคะ หม่อมฉันต้องการอย่างมากก็เพียงไม่กี่ตำลึงเท่านั้น ในเมื่อท่านอ๋องทรงใจกว้างเช่นนี้ ทรงวางใจเถอะเพคะ หม่อมฉันจะพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อใช้ให้หมดแล้วค่อยกลับมา ท่านอ๋องรอเดี๋ยวนะเพคะ !”

พูดจบ ก็เห็นหญิงสาวพุ่งกระโจนเข้าไปในฝูงชนราวกับนกน้อยที่โบยบินอย่างเริงร่า

ถึงแม้ที่นี่จะเป็นแหล่งจับจ่ายซื้อของของคนธรรมดาทั่วไป แต่หากต้องการใช้เงินหนึ่งพันตำลึงให้หมด ก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องยาก เฟิ่งชิงหัวเดินซื้อของอย่างบ้าคลั่งด้วยความภาคภูมิใจ จากนั้นจึงจ้างรถม้าหนึ่งคันสำหรับทุกของ หลังจากใช้เงินหนึ่งพันตำลึงจนหมดเกลี้ยงแล้ว จึงค่อย ๆ เดินกลับมาขึ้นรถม้าอย่างองอาจ

“ใช้หมดแล้วหรือ ?” จ้านเป่ยเซียวขมวดคิ้ว