บทที่ 77 มีความแค้นข้าจะแก้แค้นทันที

หลังจากได้รับจดหมายจากหนานกงจี๋แล้ว เฟิ่งชิงหัวก็มาถึงด้านหลังภูเขา ยืนอยู่ที่นี่ มองลงไปที่กระโจมใต้เท้าของนาง นางรู้สึกเหงาโดยไร้เหตุผล

เสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เฟิ่งชิงหัวไม่หันหลังกลับไป แต่พูดอย่างเย็นชา “เจ้าบอกว่าต่อจากนี้ไปจะอยู่กันคนละฝ่ายไม่ใช่หรือ?”

“ชิงหัว” เสียงของหนานกงจี๋มีความซับซ้อน

“อย่าเรียกข้าด้วยน้ำเสียงแบบนี้ อย่าบอกข้าว่าเจ้าคิดว่าข้าเป็นลูกสาวของเจ้าจริงๆ” เฟิ่งชิงหัวยิ้มอย่างเหยียดหองครักษ์

หนานกงจี๋ถอนหายใจและพูดว่า “ชิงหัว ช่วงนี้เจ้าอยู่ที่จวนอ๋องดีไหม?”

“เหตุใดถึงไม่ดีเล่า? เมื่อเทียบกับจวนเฉิงเซี่ยงโทรมๆ ของเจ้าแล้ว จวนอ๋องมีทุกอย่างที่ต้องการ สิ่งที่สำคัญที่สุดคือไม่มีคนหน้าซื่อใจคดและน่ารำคาญมากนัก”

“ชิงหัว ครั้งนี้ที่ข้ามาเพื่อบอกเจ้าว่าถ้าเจ้าไม่อยากอยู่ในจวนอ๋องอีกต่อไป ข้าจะหาทางส่งเจ้าจากไป นิสัยใจคอของเจ้าไม่เหมาะกับการอยู่ในจวนอ๋องเลย”

“ส่งข้าจากไป? เหตุใดข้าไม่รู้ว่าใต้เท้าเฉิงเซี่ยงมีความสามารถมากเช่นนี้? ตอนนี้เจ้าไม่กลัวความโทสะของท่านอ๋องเจ็ดอีกแล้วหรือ? อย่าลืมว่าตอนนี้ข้าเป็นพระชายาเจ็ด หากเจ้าจงใจจะลักพาตัวพระชายาเจ็ด ถ้าข้าบอกท่านอ๋อง เกรงว่าตำแหน่งของเจ้าจะรักษาไว้ไม่ได้แล้วนะ?”

หนานกงจี๋เพิกเฉยต่อคำเยาะเย้ยถากถางของนางและพูดต่อ “ชิงหัว ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า จ้านเป่ยเซียวไม่เหมาะกับเจ้า”

แม้เฟิ่งชิงหัวจะนิสัยดีแค่ไหนก็ทนไม่ได้อีกต่อไป นางหันศีรษะและตะโกนใส่เขาด้วยความโกรธ “ท่านมีสิทธิ์อะไรพูดเช่นนี้?”

จ้านเป่ยเซียวเห็นเฟิ่งชิงหัวเดินไปยังด้านหลังภูเขา หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตามนางไป

ก่อนที่จะเข้าไปใกล้ ก็เห็นเฟิ่งชิงหัวตะคอกใส่คนๆ หนึ่งด้วยความโกรธ คิดโดยสัญชาตญาณว่านางประสบปัญหาบางอย่าง ดังนั้นจึงไม่หยุดและก้าวไปข้างหน้าโดยตรง จากนั้นก็เห็นหนานกงจี๋ยืนอยู่ตรงข้ามกับหญิงคนนั้น

จ้านเป่ยเซียวไม่ได้จงใจซ่อนตนเอง หนานกงจี๋เห็นเขาโดยธรรมชาติแล้วรีบพูดว่า “ข้ามาหาเจ้ายังมีอีกเรื่องหนึ่ง โส่วกงซา（จุดแดงพรหมจรรย์）ของเยว่หลี เจ้าเป็นผู้ที่ทำใช่ไหม ไม่ว่าอย่างไรเจ้าก็เป็นพี่สาวของนาง เจ้าจะทำร้ายนางแบบนี้ได้อย่างไร เอายาแก้พิษให้พ่อ”

เฟิ่งชิงหัวฟังแล้วก็หัวเราะ “ช่างเป็นความรักระหว่างพ่อกับลูกสาวที่น่าซาบซึ้งใจจริงๆ ใต้เท้าเฉิงเซี่ยงมีความสามารถมากเช่นนี้ ก็ต้องคิดหาวิธีได้อยู่แล้ว เหตุใดต้องมาถามข้าด้วยเล่า?”

หนานกงจี๋หรี่ตาพร้อมพูดว่า “ถ้าเกิดเรื่องเสียหาย เจ้ารับผิดชอบเอง”

หลังจากนั้นเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะทักทายจ้านเป่ยเซียว เขาจึงออกไปจากอีกฝั่งโดยตรง

จ้านเป่ยเซียวจ้องมองไปที่เฟิ่งชิงหัว ตอนแรกเขาคิดว่าเฟิ่งชิงหัวจะไม่สนใจเขา แต่ได้ยินนางพูดอย่างเฉยเมย “ช่างน่าหัวเราะมากใช่หรือไม่? เดิมทีข้าคิดว่าเป็นผู้ใหญ่ที่รักข้า แต่เมื่อพบกับประโยชน์ที่สำคัญกับตน เขาก็ผลักเจ้าออกไปโดยไม่ลังเล ตอนนี้ยังมาพูดอะไรแปลก ๆ กับข้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความรัก จริงหรือที่คนที่มีอำนาจนั้นใจร้ายและไร้ความรู้สึกเช่นนี้?”

จ้านเป่ยเซียวไม่คาดคิดว่าหญิงสาวที่มีบุคลิกวิปริตจะพูดประโยคเช่นนี้ บางทีอาจเป็นเพราะคืนนี้แสงจันทร์เยือกเย็นเกินไป เขารู้สึกว่านางน่าสงสารเล็กน้อย

บนภูเขาที่โดดเดี่ยวนี้ มีเพียงเขาและนางเท่านั้น แต่เขารู้สึกว่าพวกเขาสองคนถูกกั้นด้วยชั้นหมอกไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถสัมผัสได้

“ข้าเกือบลืมเรื่องสำคัญไป ข้าไม่เคยจำความแค้นมาก่อน ข้ามักจะแก้แค้นความแค้นนั้นทันที” เฟิ่งชิงหัวดูเหมือนจะจำเรื่องงที่สำคัญขึ้นมาได้ นางหันหลังกลับและเดินไปทางที่นางมา

จ้านเป่ยเซียวไม่ได้ตามไป แต่เรียกหลิวหยิ่งมาและสั่งการบางอย่างเป็นความลับ

ในสนามล่าสัตว์ของราชวงศ์ กระโจมตั้งเรียงกันบนเนินเขา เฟิ่งชิงหัวพึ่งแสงจันทร์นำทางไปยังกระโจมหนึ่ง ไม่มีใครเฝ้าประตู ดังนั้นนางจึงแอบเข้าไปด้วยการเคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว

ขณะนี้ หนานกงจี๋ยังไม่กลับมา มีเพียงฮูหยินเฉิงเซี่ยงและสาวใช้คนหนึ่งอยู่ในกระโจมเท่านั้น