บทที่ 80 ร่วมมือ

ทันทีที่เฟิ่งชิงหัวกลับมาถึงจวนอ๋อง นางก็ทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มและหลับสนิทเป็นเวลานาน

ในช่วงเวลานี้ นางนอนหลับไม่สนิทเพื่อที่จะดูแลจ้านเป่ยเซียวและตอนนี้นางก็ต้องชดเชยการนอนอยู่แล้ว

ในห้องทำงาน ชายหนุ่มที่อาบน้ำและสวมเสื้อผ้าใหม่เรียบร้อยแล้วนั่งอยู่หลังโต๊ะ

ผมที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จยังชื้นอยู่ด้านหลังพร้อมกลิ่นหอมของสบู่

“คืนนั้นมีนักฆ่าสองกลุ่ม กลุ่มหนึ่งลอบสังหารท่าน และอีกกลุ่มหนึ่งลอบสังหารฝ่าบาท ขณะที่ข้าน้อยตามหาท่านก็ได้ตรวจสอบตัวตนของคนเหล่านี้ด้วย แต่ดูเหมือนคนพวกนี้จะโผล่ขึ้นมาจากดินไม่สามารถสืบอะไรได้ สำหรับผู้ที่ลอบสังหารฝ่าบาทเป็นคนขององค์ราชทายาทพ่ะย่ะค่ะ” หลิวหยิ่งกล่าวเสียงต่ำ

จ้านเป่ยเซียวพูดด้วยความเย้ยหยัน “เสด็จน้องของข้าก็ไม่โง่ ยังรู้วิธีเล่นกลด้วย เรื่องนี้ปล่อยเขาไปก่อน เจ้ายังคงตามล่าผู้ลอบสังหารเหล่านี้และจัดการให้คนส่งผู้ส่งสารเหล่านี้ออกไปอย่างรวดเร็ว คนเหล่านี้ล้วนเป็นคนที่ซุ่มคอยสอดแนมสถานการณ์ของประเทศอื่นทั้งนั้น ไม่มีประโยชน์ที่จะอยู่ที่นี่นาน แล้วเขียนรายงานกราบทูลฝ่าบาทว่าข้าถูกจับเป็นตัวประกันและบาดเจ็บสาหัส ตอนนี้ยังไม่ฟื้นขึ้นมา”

“พ่ะย่ะค่ะ” หลิวหยิ่งมองไปที่จ้านเป่ยเซียวด้วยสายตาชื่นชม

หลังจากที่หลิวหยิ่งถอยออกไปแล้ว จ้านเป่ยเซียวก็อยู่คนเดียวในห้องทำงาน อ่านรายงานบันทึกสองเล่มอย่างลวกๆแล้วก็เหม่อลอยเล็กน้อย

ผลักหน้าต่างออกไปดูทิวทัศน์ข้างนอก ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

จ้านเป่ยเซียวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นมุ่งหน้าไปยังสวนหลังเรือน

ด้านนอกประตู ม่านเฉ่าเห็นท่านอ๋องเจ็ดกำลังจะคำนับ แต่ถูกชายหนุ่มโบกมือห้ามไว้ และเห็นชายหนุ่มนั่งรถเข็นเข้าไปในห้องอย่างเงียบ ๆ

จ้านเป่ยเซียวเดินเข้าไปในห้องด้านใน และเห็นหญิงสาวคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงในท่าทางที่เหยียดยาวทันที หญิงสาวคนนั้นยังคงสวมเสื้อผ้าของนาง ยังเป็นชุดตอนที่อยู่ในถ้ำ ไม่ได้อาบน้ำ คราบสกปรกยังทำให้ผ้าห่มเปื้อนด้วย

จ้านเป่ยเซียวนั่งเงียบ ๆ ไม่ไกลจากเตียง มีกลิ่นหอมจาง ๆ ไปทั่วร่างกาย เขานั่งเงียบ ๆ มองดูใบหน้าที่หลับใหลของนางโดยไม่รู้ว่านานแค่ไหน

เฟิ่งชิงหัวผล็อยหลับไปจนกระทั่งบ่ายวันต่อมา ถ้าไม่ใช่เพราะท้องว่างแล้วร้องออกมา นางอาจจะยังหลับอยู่ก็ได้

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เฟิ่งชิงหัววางแผนที่จะนอนหลับต่อ แต่หลิวหยิ่งมาบอกว่ามีคนมาจากจวนเฉิงเซี่ยงเพื่อขอพบนาง

เฟิ่งชิงหัวผงะเล็กน้อย คนจากจวนเฉิงเซี่ยงต้องการพบนาง?

ใครกันแน่ที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย?

ต้องไม่ใช่หนานกงจี๋ คนๆ นั้นถูกนางทำให้ขายหน้า และเขาจะไม่มาปรากฏตัวต่อหน้านางในเวลาอันสั้น

ฮูหยินเฉิงเซี่ยงก็เป็นไปไม่ได้ ตอนนี้นางหัวล้านแล้ว นับประสาอะไรกับการมาจวนอ๋อง แม้แต่จะออกไปข้างนอกก็ลำบาก

หนานกงเยว่หลีน่าจะไม่ใช่ พูดว่านางจ้างนักฆ่าเพื่อมาฆ่านางยังคงเชื่อได้ จะกล้ามาหานางได้อย่างไร?

งั้นที่เหลือก็เหลือเพียงคนเดียว แม้ว่าเฟิ่งชิงหัวจะไม่เข้าใจว่าเหตุใดนางถึงมา

เมื่อเฟิ่งชิงหัวเดินเข้าไปในห้องโถงด้านหน้าพร้อมกับม่านเฉ่า นางเห็นหนานกงลู่ซิ่วในชุดสีขาวล้วนนั่งอยู่บนเก้าอี้

ทั่วร่างของนางมีกลิ่นแห่งความตาย มีดอกไม้สีขาวผูกอยู่ที่ผมของนางและเสื้อผ้าสีขาวบนร่างกายของนางก็เรียบ ๆ ไร้การตกแต่งใด ๆ ดูเหมือนว่านางกำลังไว้ทุกข์ให้กับใครบางคน

แต่หนานกงจี๋ยังไม่ตาย นางจะไว้ทุกข์ให้ใครได้