บทที่ 95 ศูนย์พักพิงสุนัขจรจัด

แม่นมเจียงนอนเอนอยู่บนพื้นฟังคำพูดของพระชายาอยู่ ได้เพียงรู้สึกว่าเลือดเก่าที่คลั่งค้างอยู่ในอกอยากจะอาเจียนออกมาก็ไม่ยอมออก

พวกนางในวังที่มาด้วยกันจากในวังเมื่อเห็นดังนั้นจึงรีบมาประคองแม่นมเจียงขึ้นมาทันที พลางเช็ดรอยบาดแผลแทนนาง แล้วพลางปัดฝุ่นที่เลอะเทอะอยู่ตามตัวนางด้วย การปฏิบัติเช่นนั้นหากจะบอกว่าเป็นนายท่านคนหนึ่งก็ไม่เกินไปหรอก

ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นตัวละครที่ร้ายกาจมากในวังจริงๆ

แม่นมเจียงค่อยๆ แหงนคอขึ้น แล้วก็กล่าวกับพระชายาเจ็ดว่า: “พระชายา ท่านเคยคิดหรือไม่ว่า ท่านได้ล่วงเกินถูกคนของฮองเฮาแล้วจะเกิดผลลัพธ์อันใดขึ้น?”

“ผลลัพธ์อะไร พูดมาให้ฟังหน่อย” เฟิ่งชิงหัวเกาหูไปมา ทำท่าทางที่อยากจะรับฟังอย่างเต็มที่ออกมา

แม่นมเจียงเพียงแค่คิดว่าผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้านี้ก็เป็นผู้หญิงที่เอาแต่ใจและนิยมความรุนแรงอยู่บ้าง ดังนั้นก็เลยกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่ใสสะอาดว่า: “แม้ว่าองค์ฮองเฮาจะไม่ใช่มารดาโดยกำเนิดของท่านอ๋อง แต่ว่าก็นับได้ว่าเป็นเสด็จแม่อย่างเป็นทางการเช่นกัน มีหน้าที่รับผิดชอบในการชี้นำความประพฤติไม่ถูกทำนองคลองธรรมของลูกชายและลูกสะใภ้ของตนเอง หากคำพูดและการกระทำของท่านมีความบกพร่อง ก็เป็นไปได้มากที่จะสามารถปลดท่านออก แล้วให้ท่านอ๋องเจ็ดแต่งพระชายาท่านใหม่ได้ แม้ว่าจะเป็นเช่นนี้ พระชายายังจะกระทำการเช่นนี้อีกหรือไม่?”

“มาเป็นวรรณศิลป์เชียว ความหมายของเจ้าก็คือว่าฮองเฮาสามารถปลดข้าแทนท่านอ๋องใช่หรือไม่?” เฟิ่งชิงหัวกล่าวออกมาด้วยเสียงหัวเราะเย็นชา

แม่นมเจียงไม่สั่นคลอน ตอบอย่างแน่นิ่งว่า: “ใช่แล้วเพคะ”

เฟิ่งชิงหัวกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มว่า: “แล้วยังไงต่อล่ะ?”

แม่นมเจียงจ้องไปยังเฟิ่งชิงหัว เห็นนางดื้อดึงอย่างไม่ฉลาดเหมือนกับรากไม้เอล์มเลยอย่างคาดไม่ถึง โมโหจนถกแขนเสื้อขึ้นมาแล้วกล่าวว่า: “ดื้อดักดาน! หากเจ้าอยากจะอยู่ในจวนอ๋องอย่างสงบสุขก็ควรจะเอาใจเหนียงเหนียงให้ดีๆ และไม่ใช่ว่าอาศัยที่ว่าตัวเองในฐานะพระชายาก็คิดว่าตัวเองเป็นนายท่านของจวนอ๋องไปได้เช่นนี้ เจ้า......”

คำพูดของแม่นมเจียงยังไม่ทันได้พูดจบ ร่างทั้งร่างก็ลอยขึ้นไปกลางอากาศในทันใด ร่างทั้งร่างก็เหาะลอยออกไปอีกครั้ง ครั้งนี้ลอยข้ามกำแพงออกไปด้านนอกประตูทางเข้าจวนอ๋องเลย

“แม่นมเจียง แม่นมเจียง” นางในหลายคนรีบวิ่งออกไปทางด้านทางเข้าประตูใหญ่ทันที โถงกลางทั้งโถงจู่ๆ ก็ว่างเปล่าขึ้นมาในบัดดล

เฟิ่งชิงหัวก้าวเท้าไม่กี่ก้าวก็มาถึงยังหน้าประตูใหญ่ เห็นแม่นมเจียงและคนอื่นๆ ที่ล้มอยู่บนบันได สายตากลับมองมายังองครักษ์สองนายที่เฝ้าอารักขาประตูจวนอ๋องอยู่ แล้วกล่าวด้วยเสียงเคร่งขรึมว่า: “ที่นี่เป็นจวนอ๋องเจ็ด ไม่ใช่ศูนย์พักพิงสุนัขจรจัด อย่าปล่อยหมาบ้าอะไรเข้ามา หากมีครั้งหน้าอีก จะได้รับการลงโทษตามกฎตระกูล!”

“ขอรับ” องครักษ์ที่อยู่ตรงทางเข้าต่างรับคำออกมา

คราวนี้เฟิ่งชิงหัวจึงมองไปยังแม่นมเจียงอย่างเชื่องช้า: “องค์หญิงเหออานฉีกทำลายของที่ท่านอ๋องลงมือเขียนด้วยตนเอง เดิมก็ควรจะได้รับโทษหนักอยู่แล้ว แต่นี่เป็นครั้งแรกที่นางทำผิด ก็เลยเพียงแค่ทำทุกอย่างกลับคืนให้เหมือนเดิมเท่านั้น ก็เป็นการเมตตาอย่างที่สุดแล้ว ก็เป็นเพราะมีบ่าวเจ้าเล่ห์พวกนี้อย่างพวกเจ้า ถูกผิดไม่แบ่งแยก จึงทำให้องค์หญิงไม่แบ่งแยกว่าอะไรควรหรือมิควร กลับไปบอกฮองเฮาเหนียงเหนียง ให้กำเนิดออกมาแต่ไม่อบรมสั่งสอน ก็ย่อมเป็นความผิดของมารดา หากเห็นใจลูกสาวของตนเองด้วยใจจริงก็ให้นางมารับคนที่จวนอ๋องด้วยตัวเอง!”

ในขณะที่พูดอยู่ เฟิ่งชิงหัวก็ไม่ได้มองพวกนางแม้แต่ชายตาเลย ฝ่ามือสะบัดขึ้น: “ปิดประตู”

ประตูใหญ่ของจวนอ๋องปิดลงสนิทในทันที ปิดให้คนของวังหลวงอยู่นอกประตู

เฟิ่งชิงหัวเดินผ่านหลิวหยิ่งไป ฝีเท้าก็ค่อยๆ นิ่งไป สายตามองไปด้านหน้า แล้วก็กล่าวออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัวว่า: “รายละเอียดในการส่งคนพวกนี้ออกไปก็ไม่จำเป็นต้องรายงานให้ท่านอ๋องทราบ ภารกิจของเขาค่อนข้างยุ่งเหยิงมากพอแล้ว”

หลิวหยิ่งกล่าวออกมาอย่างตกตะลึงว่า: “แต่ว่า......”

“กฎตระกูลของข้าเองยังคัดไม่เสร็จเลย หากก่อนการคัดเสร็จเกิดเรื่องไม่คาดคิดอะไรขึ้นมา งั้นก็อย่ามาโทษว่าข้าไม่เห็นหัวใคร” เฟิ่งชิงหัวจ้องมาที่หลิวหยิ่งอย่างจริงจัง

แผ่นหลังของหลิวหยิ่งเย็นยวบไปเลย นึกถึงจิ่งยี่ที่ถูกนางเอาคืนจนย่ำแย่ไปก่อนหน้านี้ ก็เลยได้เพียงกลืนน้ำลายลงคอไป แล้วพยักหน้ารับ

ยังไงท่านอ๋องก็เพียงแค่บอกว่าให้เขาดูไม่ให้พระชายาโดนเอาเปรียบได้เท่านั้นเอง สำหรับเรื่องที่พระชายาทำให้คนอื่นเสียเปรียบนั้นก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรเลย