บทที่ 97 ก่อนทานอาหารเล่นเกมสั้นๆ สักอย่าง 1

ฮูหยินเฉิงเซี่ยงและแม่นมเจียงเห็นสถานการณ์แล้วก็ต่างพากันขมวดคิ้วขึ้นมา มองดูพระชายาที่ยิ้มอย่างอ่อนโยนเป็นพิเศษที่อยู่ตรงหน้า ได้เพียงรู้สึกว่าเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลังเลย

“พระชายาเจ็ด นี่เจ้าหมายความว่ายังไงกัน มีระเบียบการทานอาหารแล้วปิดประตูกันที่ไหน?” แม่นมเจียงกล่าวออกมาด้วยเสียงโมโห

เฟิ่งชิงหัวกล่าวต่อต้านอย่างไม่เกรงใจแม้แต่น้อย: “ที่จวนอ๋องของข้าแห่งนี้ ให้การต้อนรับแขกผู้มีเกียรติเช่นพวกเจ้าอย่างนี้ ก็ย่อมต้องมีกฎระเบียบเช่นนี้ ไม่เคยชินหรือ? งั้นก็ต้องทนเอานะ”

ในขณะที่พูดอยู่นั้น เฟิ่งชิงหัวแสดงท่าทางอ่อนโยนต่อฮูหยินเฉิงเซี่ยง: “ท่านแม่ พวกเราไปนั่งทางนั้นกันเถอะ?”

ฮูหยินเฉิงเซี่ยงยืดอกยืนขึ้นมา ก้าวสาวฝีเท้าเยื้องย่างไปนั่งลงบนเก้าอี้หลักตามธรรมชาติ ตามที่นางสังเกตเห็น เฟิ่งชิงหัวกำลังเอาอกเอาใจนางอยู่

เฟิ่งชิงหัวกลับไม่ได้นั่งลง อีกอย่างก็ชี้ไปยังฝาครอบสีเงินที่ปิดอาหารอยู่แล้วกล่าวว่า: “อาหารเหล่านี้ข้าเป็นคนตระเตรียมให้ทั้งสองท่านอย่างตั้งใจเลย แต่ว่าก่อนรับประทานพวกเรามาเล่นเกมสั้นๆ เกมหนึ่งก่อน ข้าจะถามคำถามพวกท่านพร้อมกันทั้งสองคน คนที่ตอบช้าที่สุดก็จะได้รางวัลเป็นกับข้าว 1 อย่างไปครอบครอง

มองดูบนโต๊ะมีกับข้าวเกือบ 20 อย่าง แม่นมเจียงกล่าวออกมาด้วยเสียงเย็นชา: “ทำเป็นเร้นลับซับซ้อนไปได้”

เฟิ่งชิงหัวยิ้มออกมาแต่ไม่ตอบ ได้เพียงกะพริบตามาทางฮูหยินเฉิงเซี่ยง ทำให้คนผู้นั้นงุนงงอย่างไม่รู้ตัวไปเลย

ทันใดนั้น ก็ได้ยินเฟิ่งชิงหัวประคองใบหน้าที่ยั่วเย้าของตนเองแล้วเอ่ยปากกล่าวว่า: “ข้าสวยไหม?”

แม่นมเจียงสำลักเสียงหัวเราะออกมาในทันที มองดูสีหน้าท่าทางของเฟิ่งชิงหัวอย่างเปี่ยมไปด้วยความเหยียดหยาม

เฟิ่งชิงหัวเท้าคางของตนเองไว้แล้วก็ยิ้มออกมา: “ดีมาก รอบนี้แม่นมเจียงตอบได้เร็วสุด ท่านแม่ถึงตอนนี้ท่านยังไม่ได้ตอบเลย เป็นเพราะว่าหิวแล้วงั้นหรือ? ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ก็เลือกสักหนึ่งอย่างออกมาจากในบรรดากับข้าวพวกนี้เถอะ”

ฮูหยินเฉิงเซี่ยงลังเลอยู่บ้างเล็กน้อย มองมายังเฟิ่งชิงหัวครู่หนึ่ง แล้วก็ชี้ไปยังกับข้าวจานที่อยู่ตรงหน้าส่งเดช: “งั้นก็จานนี้ละกัน”