บทที่ 112

ยิ่งกว่านั้นเขาเป็นเพียงผู้ชายที่หย่าร้างมาแล้ว ไม่มีความสามารถอะไรเลย เขาไม่คู่ควรกับเทพธิดาที่สวยงามและสูงส่งอย่างหลินหว่านชิงเลย!

ตราบใดที่เขาสามารถอยู่ข้าง ๆ หลินหว่านชิงอย่างเงียบ ๆ ทุกวัน และมีโอกาสได้ใกล้ชิดกับหลินหว่านชิงมากขึ้น แค่นี้เขาก็พอใจแล้ว

อย่างอื่นเขาไม่กล้าที่จะหวังเลย!

“ฉินหมิงไฟเขียวแล้ว คุณรีบขับไปได้แล้ว เหม่อลอยอะไรอยู่? ”

เลียงใส ๆ ไพเราะของหลินหว่านชิงดังก้องอยู่ในหูของฉินหมิง

ฉินหมิงกลับมาได้สติ จากนั้นก็บิดคันเร่งออกไป

ในตอนแรกหลินหว่านชิงไม่สนใจอะไร แต่เมื่อจำนวนการหยุดที่มากขึ้น ไม่ช้าเธอก็สังเกตเห็นถึงความผิดปกติบางอย่าง และใบหน้าที่สวยงามของเธอก็แดงก่ำในทันที

“ฉินหมิง นาย…นายไม่ได้จงใจใช่ไหม! ”

หลินหว่านชิงพูดด้วยความโกรธ

“ผม…ผมเปล่านะ…”

ฉินหมิงใบหน้าแดงก่ำ ในใจของเขาว่างเปล่า

กับเฉินถิงถิงครั้งนั้น เขาไม่ได้เจตนาจริง ๆ

แต่กับหลินหว่านชิงครั้งนี้มันยากที่จะพูด ในใจเขาไม่ได้ตั้งใจแต่มือเท้ากลับไม่ฟังเสียงเรียกร้อง มันมักจะอยากเบรกเป็นครั้งคราว เขาควบคุมยังไงก็ไม่ได้

“ไม่แปลกใจที่นายยืนกรานที่จะขับมอเตอร์ไซค์ออกจากบ้านมา ที่แท้ก็ไม่ได้มีเจตนาที่ดี…”

ใบหน้าที่สวยงามของหลินหว่านชิงเปลี่ยนเป็นสีแดง เธอเหยียดมือขาวดั่งหยกของเธอออกและบิดเนื้อนุ่มรอบเอวของฉินหมิงอย่างแรง

อึก!

ฉินหมิงหายใจไม่ออกด้วยความเจ็บปวด แต่ในใจกลับรู้สึกว่าเป็นความเจ็บปวดที่มีความสุขมาก

“หว่านชิง คุณอยากไปเดินเล่นผ่อนคลายอารมณ์ที่ไหนดี ผมจะไปเป็นเพื่อนคุณ”

ฉินหมิงรีบร้อนเปลี่ยนหัวข้อการสนทนา

“ฉันแล้วแต่นาย ไปที่ไหนก็ได้”

“งั้นพวกเราสองคนไปดูหนังกันไหม? ”

“ดูหนังก็เท่ากับเดตแล้วไม่ใช่เหรอ ฝันไปเถอะ ฉันไม่ไป! ”

หลินหว่านชิงเหลือบมองฉินหมิงแวบหนึ่ง

ฉินหมิงผิดหวังนิดหน่อย “งั้นผมไปเดินซื้อเสื้อผ้าเป็นเพื่อนคุณดีไหม? ”

“ฉันไม่ได้ขาดแคลนเสื้อผ้า อีกอย่างนายเป็นผู้ชายจะไปเดินซื้อเสื้อผ้าจะไปมีความหมายอะไร นอกจากถือของให้ฉันแล้วก็ไม่สามารถให้คำแนะนำฉันได้”