บทที่ 117

แต่ไม่รู้เพราะอะไร หลังจากที่ได้พบกับฉินหมิงแล้ว รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

บางทีอาจเป็นเพราะมีฉินหมิงเป็นคู่หู ทำให้ช่วยบรรเทาความเหงาในใจของเธอได้

หรือบางทีเธออาจจะมองฉินหมิงเป็นเพื่อนสนิทเหมือนหานซี ต่อหน้าฉินหมิงเธอถอดหน้ากากจอมปลอมออกทั้งหมด และใช้ชีวิตอย่างสบายตามความเป็นจริง!

การปีนเขาเป็นเรื่องที่ใช้พลังงานมาก

นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มักจะมารวมตัวกันตามบริเวณเชิงเขาอย่างคึกคัก ซึ่งความเป็นจริงไม่ค่อยมีคนเต็มใจที่จะไปปีนเขามากนัก

มีเพียงคู่รักหนุ่มสาวหรือกลุ่มวัยรุ่นสามถึงห้ากลุ่มกระจัดกระจายอยู่บนบันได ดูเปลี่ยวกว่าที่เชิงเขามาก

ฉินหมิงและหลินหว่านชิงทั้งสองคนกำลังพูดคุยและหัวเราะไปตลอดทางขึ้นไปบนเขา โดยไม่ได้สังเกตเห็นว่ามีเงาลับ ๆ ล่อ ๆ สี่คนด้านหลังตามมาอย่างเงียบ ๆ

ครึ่งทางขึ้นเขามีพื้นที่เปิดโล่งขนาดใหญ่ มีศาลาหลายหลังที่สร้างขึ้นเป็นพิเศษในบริเวณจุดชมวิว เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้พักผ่อนและชมวิวทิวทัศน์

ที่นี่คือจุดแบ่งของการปีนเขา ภูเขาที่อยู่ไกลออกไปมีความชันมาก ซึ่งไม่เอื้อต่อนักท่องเที่ยวทั่วไป

นักท่องเที่ยวส่วนใหญ่มักจะหยุดพักที่นี่ และนั่งในศาลาที่สามารถมองวิวภูเขาเบื้องล่างแบบไร้สิ่งกีดขวางได้

“หว่านชิง พวกเราจะปีนขึ้นไปต่อไหม? ”

ฉินหมิงถามขึ้น

“เอ่อ…ปีนต่อกันเถอะ ฉันได้ยินมาว่าบนยอดเขาอวิ๋นอู้สามารถมองเห็นทิวทัศน์ที่น่าอัศจรรย์ด้วย ฉันอยากเห็นจังเลยว่ามันเป็นยังไง”

หลินหว่านชิงพูดอย่างลังเลเล็กน้อย

ที่มาของชื่อเสียงเขาอวิ๋นอู้ ก็คือเมฆและหมอกบนยอดเขาที่เชื่อมต่อกัน ทิวทัศน์ก็งดงาม เป็นสิ่งมหัศจรรย์บนอากาศที่หาได้ยากมาก

เพียงแต่ว่ายอดเขาอวิ๋นอู้นั้นสูงชันเกินไป ไม่เพียงแต่จะปีนขึ้นยากเท่านั้น แต่ก็ยังก่อให้เกิดความเสี่ยงด้านความปลอดภัยอีกด้วย

ทางจุดชมวิวมักจะห้ามปีนขึ้นยอดเขา มีเฉพาะช่วงสิ้นปีที่มีนักท่องเที่ยวจำนวนมากเท่านั้น ทางจุดชมวิวถึงจะจัดนักปีนเขามืออาชีพและไกด์นำเที่ยวแล้วใช้มาตรการการรักษาความปลอดภัยที่เหมาะสมเพื่อพานักท่องเที่ยวไปปีนเขาด้วยกัน

หลินหว่านชิงเคยได้ยินชื่อของเขาอวิ๋นอู้มาก่อน แต่เธอไม่รู้ว่าบนยอดเขาจะเปิดเฉพาะช่วงสิ้นปีเท่านั้น ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่แนะนำให้ไปปีนเขาต่อ