บทที่ 13

แต่ฉินหมิงรู้ว่าเงินนั้นไม่ใช่ของเขา เขารับมันไว้ไม่ได้หรอก

“เงิน เงินอีกแล้ว เงินมันวิเศษมากนักรึไง!”

"หนูบอกไปแล้วไงว่าชอบฉินหมิง ถ้าไม่ใช่เขาชีวิตนี้หนูจะไม่มีวันแต่งงานเด็ดขาด!"

“ตราบใดที่หนูยังไม่ตาย พ่อไม่มีวันพรากเราสองคนแยกจากกันได้!”

หลินหว่านชิงพูดด้วยความโกรธ

ตั้งแต่แม่จากไป ตั้งแต่เด็กจนโตเธอไม่เคยได้สัมผัสความรักจากพ่อ เมื่อไรก็ตามที่เธอต้องการพ่อ พ่อก็เอาแต่ประเคนเงินให้เธอ เธอทนมาพอแล้ว!

"เธอ..."

"ดี ดีมาก!"

“ฉันจะไปหาปู่แกเดี๋ยวนี้!”

หลินเถิงฮุ่ยโกรธจนหน้าเขียว เขาสะบัดแขนหันหลังเดินกลับไป

ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ความบาดหมางระหว่างเขากับลูกสาวยิ่งร้าวฉานมากขึ้น และความสัมพันธ์ระหว่างพ่อลูกก็ตึงเครียดมากขึ้นเรื่อย ๆ

นอกจากนี้ ลูกสาวของเขาเติบโตขึ้นมีบริษัทและธุรกิจเป็นของตัวเอง เขาอยากจะควบคุมเธอ แต่ก็ไม่สามารถควบคุมเธอได้แล้ว

คนเดียวในครอบครัวที่สามารถโน้มน้าวลูกสาวให้เปลี่ยนใจได้น่าจะเป็นพ่อเขาเท่านั้น

เมื่อหลินเถิงฮุ่ยและคู่เขาจากไปแล้ว สีหน้าหลินหว่านชิงก็ดูแย่มาก เธอทรุดตัวลงบนโซฟา

ฉินหมิงอ้าปาก เขาอยากจะปลอบหลินหว่านชิง แต่เขาพูดไม่เก่งและไม่รู้ว่าจะพูดอะไรด้วย

ผ่านไปสักพักใหญ่

หลินหว่านชิงค่อย ๆ สงบลง

“ฉินหมิง โทษทีนะ ที่ฉันพูดไปเมื่อครู่นี้แค่อยากทำให้พ่อกับไป่จิงโกรธ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะใช้นายเป็นโล่ หวังว่านายจะไม่ว่าอะไร”

หลินหว่านชิงกล่าวขอโทษ

"ผมรู้......"

"ผมไม่คิดมากหรอก..."

ฉินหมิงตอบอย่างติดตลก

หลินหว่านชิงเป็นคุณหนูใหญ่ตระกูลหลิน เธอเติบโตมารูปร่างหน้าตาทรงเสน่ห์ มากความสามารถ เรียกได้ว่าเป็นลูกสาวที่สวรรค์ประทานมาให้

เขาเป็นเพียงผู้ชายที่หย่าร้าง เป็นที่รู้จักในฐานะคนขี้แพ้ กำพร้า ไม่มีพ่อแม่ ไม่มีความสามารถพิเศษใด ๆ

ช่องว่างระหว่างทั้งสองนั้นกว้างใหญ่ราวกับฟ้าและเหว

เขาจะกล้าหวังว่าหลินหว่านชิงจะชอบเขาจริง ๆ ได้อย่างไร เขายังคิดเลยว่าหลินหว่านชิงที่อยู่ตรงหน้าเขาเป็นภาพลวงตารึเปล่า