บทที่ 140

เมื่อเห็นเฉินถิงถิงกับฉินหมิงค่อย ๆ ลับตาไป เทียนปั๋วก็กำหมัดแน่นพร้อมแววตาเกลียดชัง

"ไอ้หนู สวรรค์มีทางกลับไม่ไป นรกไร้ทางกลับบุกเข้ามา!"

"ในเมื่อแกมารนหาที่ตายถึงที่นี่เอง งั้นฉันจะช่วยสงเคราะห์ให้ก็แล้วกัน!"

เทียนปั๋วสีหน้าถมึงทึงพลางควักโทรศัพท์มือถือออกมาโทร…

ตรงระเบียงทางเดิน

เฉินถิงถิงกับฉินหมิงเดินเคียงกันไป

"ฉินหมิง เทียนปั๋วเป็นคนจิตใจคับแคบที่จ้องจะหาทางแก้แค้นอยู่ตลอดเวลา"

"ฉันเคยได้ยินมาว่ามันมีลูกพี่ลูกน้องที่เป็นผู้ทรงอิทธิพลในสังคมด้วย"

"ตอนนี้มันมีความแค้นกับคุณแล้ว วันหน้าเมื่อคุณเจอมันเข้าก็ระวังตัวด้วยนะ"

เฉินถิงถิงเตือนด้วยสีหน้าเป็นกังวล

ครอบครัวของเธอกับครอบครัวของเทียนปั๋วเป็นเพื่อนบ้านเก่าแก่ ทั้งสองครอบครัวเคยมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน เธอจึงพอล่วงรู้สถานการณ์ในครอบครัวของเทียนปั๋วอยู่บ้าง

แต่เมื่อไม่กี่ปีมานี้ ครอบครัวของเทียนปั๋วมีชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ พวกเขาจึงซื้อบ้านสองหลังเอาไว้ในตัวเมืองและแทบจะไม่ได้กลับมาที่บ้านเก่าเลย

เธอไม่คาดคิดเลยว่าวันนี้จะมาเจอเทียนปั๋วเข้าโดยกะทันหัน

"เอาล่ะ ผมเข้าใจแล้ว"

ฉินหมิงตอบตกลงไปเรื่อยเปื่อยโดยไม่นำพาใส่ใจ

เขาไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไปแล้ว เขาไม่ใช้คนอ่อนแอที่จะยอมให้ใครมารังแกได้อีก

เทียนปั๋วเกลียดชังเขาแล้วอย่างไรเล่า?

เขาก็แค่คนตัวเล็ก ๆ ที่เขาไม่เห็นอยู่ในสายตา!

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

เฉินถิงถิงเคาะประตู

พอเฉินฮ่าวน้องชายของเธอเปิดประตูแล้วเห็นว่าเป็นฉินหมิง เขาก็ทักทายอีกฝ่ายด้วยความอบอุ่นเป็นอันดับแรก จากนั้นก็รีบพาฉินหมิงเข้าไปในห้องรับแขก

"เลขาฉิน เธอมาแล้ว เชิญนั่งก่อนสิ"

เมื่อหลี่ฉินได้ยินเสียงก็เดินเข้ามาจากข้างหลังพร้อมยิ้มเกลื่อนใบหน้า

หลังจากพักฟื้นมาหลายวัน อาการของเธอก็เกือบหายดีแล้ว สีหน้าของเธอแลดูมีเลือดฝาดจนดูเหมือนคนปกติทุกอย่าง