บทที่ 152

หยางซู่โกรธและมีสีหน้าถมึงทึง

“อ้อ อย่างนั้นเหรอ?”

“อย่างนั้นฉันให้เวลานายครึ่งชั่วโมง นายก็เรียกคนของนายมา ฉันก็อยากจะเห็นว่านายมีความสามารถแค่ไหน! ”

ฉินหมิงหัวเราะเยาะ

ตอนนี้บ้านเมืองมีขื่อมีแป แม้ว่าเขาจะทำร้ายหยางซู่แต่เขาก็คงไม่เล่นหยางซู่ถึงตาย อย่างน้อยก็แค่สั่งสอนฝ่ายตรงข้ามแค่นั้น

แต่คนของหยางซู่พวกนี้ล้วนเป็นคนไม่เคารพกฎหมาย หากรู้สึกไม่พอใจเพราะเหตุการณ์นี้ ก็อาจตลบหลังเอาคืนเขาในภายหลังหรือไม่ก็อาจระบายความโกรธกับครอบครัวของเฉินถิงถิง

พอถึงตอนนั้นผลที่ตามมาคงเลวร้ายเกินกว่าที่คิด!

ด้วยระดับวิชากังฟูชั้นสูงของฉินหมิง แน่นอนว่าเขาไม่กลัวการเอาคืนของหยางซู่ แต่เฉินถิงถิงและครอบครัวเป็นสามัญชนคนธรรมดาจะเอาอะไรไปสู้กับการแก้แค้นของหยางซู่ได้?

ทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้คือปล่อยให้หยางซู่ใช้อำนาจของตน จากนั้นเขาก็พยายามเอาชนะอีกฝ่ายให้ยอมจำนนจนกว่าอีกฝ่ายจะหวาดกลัวและสิ้นหวังไป!

ด้วยวิธีนี้เท่านั้นจึงจะสามารถแก้ไขปัญหาได้อย่างถูกต้อง!

“ได้ นี่แกพูดเองนะ”

“อย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน!”

หยางซู่ดีใจมากและรีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาและเริ่มโทรหาผู้คน

พอเห็นฉากนี้ หลี่ฉิน เฉินถิงถิงและคนอื่น ๆ ต่างตกตะลึง

“ฉินหมิง นี่นายบ้าไปแล้วเหรอ?”

“คนพวกนี้เป็นเจ้าถิ่นของที่นี่ ตอนนี้นายเปิดโอกาสให้พวกมันโทรเรียกคนมา นี่มันรนหาที่ตายชัด ๆ !”

“ใช่น่ะสิ ฉินหมิง ฉันดูทรงแล้วตอนนี้พวกเรารีบแจ้งตำรวจดีกว่าไหม?”

“ส่งคนพวกนี้ให้ตำรวจจัดการ…”

หลี่ฉิน เฉินถิงถิงและคนอื่น ๆ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

“แจ้งตำรวจไม่ได้!”

“คนพวกนี้แค่ข่มขู่ไม่ได้ทำอะไรเสียหายถึงจะส่งตัวให้ตำรวจไปเขาก็ปล่อยตัวหลังจากถูกควบคุมตัวได้ไม่เกินสองสามวัน”

“ไร้ประโยชน์เปล่า ๆ !”

ฉินหมิงส่ายหน้าพูด

เฉินถิงถิงและคนอื่น ๆ ตกอยู่ในความเงียบงัน พวกเขารู้ว่าที่ฉินหมิงพูดมานั้นก็ถูก คนแบบหยางซู่นั้นลื่นเหมือนปลาไหล ถ้าพวกเขาไม่ได้ก่ออาชญากรรมร้ายแรง ตำรวจก็คงไม่สามารถทำอะไรพวกเขาได้